Σκοτεινοί κράχτες…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

καφενειο

στη χάρη σταθάτου

Αν υπάρχει κάπου μαγεία αυτή βρίσκεται στη φυλή που δεν ελέγχει την αναπνοή της. Στα όντα που δεν μάθαν ανάγνωση και χειραψία. Στα όντα που συνθέτουν πάνω στη γλώσσα κι όχι πάνω στη σελίδα και που η ποίησή τους είναι το παραπέρα της πραγματικότητας. Σκέψεις μακριές και προτάσεις σύντομες. Το ανήσυχο σπάταλο χτυποκάρδι των καλοκαιρινών μηνών. Να παίρνουμε την επιθυμία κατά γράμμα και να γινόμαστε αυτά τα όντα που επιθυμούν αενάως. Αυτά τα όντα που δεν κρύβουν την πρωινή τους στύση, το γέλιο τους και το θυμό τους. Αυτά τα όντα που αντιστέκονται περισσότερο και υπακούν λιγότερο. Παίζοντας και κράζοντας και αλαλάζοντας, κάνοντας ενέσεις σε μαξιλάρια και ασκήσεις απελπισίας στο βραδινό κρυφτό. Στα όντα προ κινητού και προ τεχνολογίας. Προ κοινωνικής ανασφάλειας και προ συλλογικής νεύρωσης. Στα όντα προ χριστιανών του ελληνικού δημοσίου και προ πεινασμένου πρωκτικού πάθους για συσσώρευση πλούτου και δύναμης και σεξουαλικής κυριαρχίας. Στα όντα που η Ζωή και η Τέχνη ταυτίζονται και αγαπούν και λατρεύουν με τον πιο αντιχριστιανικό τρόπο. Καθαρίζουν τα σκατούλια της μύτης κάτω απ’ το τραπέζι, κλάνουν μπροστά στις κυκλώπειες ακροπόλεις του καθωσπρεπισμού, εκεί όπου αόρατες δυνάμεις σου χειρουργούν το σφιγκτήρα και καταφθάνουν δάσκαλοι ψυχολόγοι ιερείς πυρηνικοί επιστήμονες, για να σου πουν να σφίγγεις τα μπούτια σου για να μη φαίνεται η κιλότα σου και να μη λες πάντα αυτό που σκέφτεσαι και να κρύβεις επιμελώς αυτό που εξαγριώνει τους άλλους. Η ανταμοιβή σου θα είναι πάντα ένας καλός Έλλην γαμπρός μια καλή νοικοκυρά νύφη ή μια τρανσέξουαλ αυταπάτη. Αν υπάρχει κάπου μαγεία αυτή βρίσκεται στα όντα που μπορούν να παίξουν με το σώμα της μητέρας τους. Το σώμα που τα γέννησε και τα έθρεψε. Είναι αυτά τα όντα που όταν χάνουν το τεκμήριο παιδικότητας μέσα στον σοβαρό ενήλικο κόσμο συγγράφουν. Ψάχνοντας συντρόφους και συνδαιτυμόνες για να συνεχίσουν το παιχνίδι που άφησαν στη μέση. Το βίαιο, το άγριο, το αγαπησιάρικο. Όχι το πολιτικώς ορθό, αυτό που προστατεύει η κυρία Κατεστημένου με τα παρδαλά της τσοπανόσκυλα.

_________________________________________

Aπό:

https://dromos.wordpress.com/2015/08/07/

Το μουσικό υπόβαθρο του κόσμου


Τάκης Θεοδωρόπουλος
Γύρω στο τέλος του τρίτου προ Χριστού αιώνα, στην Κύναιθα της ορεινής Αρκαδίας η εγκληματική δραστηριότης δεν είναι πλέον προνόμιο των λίγων αποδιοπομπαίων εξαιρέσεων.
Πρώην ευυπόληπτοι πολίτες μεταμορφώνονται σε αχόρταγους ληστές, χωρίς καν να μπουν στον κόπο να τηρήσουν τα προσχήματα, οι βιασμοί ανηλίκων και γυναικών είναι καθημερινοί και τίποτε δεν εμποδίζει τους κατέχοντες ευκαιριακά την εξουσία να δολοφονήσουν εν ψυχρώ τους αντίπαλους τους αφού δημεύσουν τις περιουσίες τους.
Οι υπόλοιπες πόλεις του αρκαδικού κοινού έχουν γεμίσει από φυγάδες Κυναιθείς. Προσπαθούν να γλυτώσουν από τις συνοπτικές διαδικασίες μιας παραφοράς που όσο πιο ανεξέλεγκτη είναι τόσο πιο αναι τιολόγητη μοιάζει.
Καμμία στρατηγική ή πολιτική σκοπιμότης δεν μπορεί να εξηγήσει το φαινόμενο. Μακριά από τους μεγάλους δρόμους της ιστορίας, που πάντα δικαιολογούν τέτοιες παρεκτροπές, οι κάτοικοι της μικρής πολιτείας, εγκλωβισμένοι στα υψόμετρα της Αρκαδίας, έχουν γίνει έρμαια της κακοφορμισμένης βίας.
Η κατάσταση αυτή, όπως μας πληροφορεί ο Πολύβιος, τράβηξε για μιά δεκαετία περίπου, και η έκβαση της θυμίζει ομαδική αυτοκτονία.
Καμμιά τρακοσαριά εξόριστοι Κυναιθείς συμφωνούν με αυτούς που τους εξόρισαν να επιστρέψουν στην πόλη. Κι από κει, παραβαίνοντας τους όρκους που έχουν δώσει, διαπραγματεύονται την παράδοση της Κύναιθας στον Δωρίμαχο, τον στρατηγό των Αιτωλών που την εποχή εκείνη λυμαίνονταν την Πελοπόννησο. Οι λεπτομέρειες, οι σκάλες που έστησαν πάνω στα τείχη για να διευκολύνουν την πρόσβαση, ο δόλος που χρησιμοποίησαν για να ανοίξουν την τελευταία στιγμή τις πύλες, δεν έχουν τόση σημασία.

Συνέχεια

ΟΙ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΚΑΙ Η «ΡΩΓΜΗ» ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ


Του ΠΕΤΡΟΥ ΤΑΤΣΗ 

Σ όλες τις παραλίες της Χαλκιδικής και κυρίως στις πιο απομακρυσμένες στην Σιθωνία, όπου βρίσκονται οι ωραιότερες θάλασσες, ακούς παντού σλάβικα, το 90% των λουομένων προέρχονται από τους βόρειους γείτονες μας, Σερβία-Βουλγαρία-Ρουμανία και Σκόπια. Το συναίσθημα δυσάρεστο, διότι τα ελληνικά ακούγονται πολύ περιορισμένα και κυρίως από όσους φθάνουν μέχρι εκεί διότι έχουν εξοχικά. Η Θεσσαλονίκη απέχει 150 χιλιόμετρα περίπου, για την βενζίνα θέλει πολλά λεφτά αλλά και ακόμα περισσότερα για “rooms to let”.

Δεν υπάρχει φθόνος και πολύ περισσότερο κανένας ρατσισμός για τους βόρειους γείτονές μας, αλλά από μόνο του πάει το μυαλό στα εθνικά νομίσματα. Δηλαδή αυτοί με τα δηνάρια και τα λέβα τους μπορούν να απολαμβάνουν τις ωραιότερες παραλίες της βόρειας Ελλάδας και οι συμπολίτες μας που τους παρουσιάζουν οι δημοσκόποι κατά 70% υπέρ του ευρώ, να μη μπορούν να πάνε, οι περισσότεροι από αυτούς, ούτε για ημερήσιο μπάνιο στα πέριξ της Θεσσαλονίκης.

Είναι οι ίδιοι δημοσκόποι που γελοιοποιήθηκαν με το δημοψήφισμα του ΟΧΙ, που το 61,3% το έβγαζαν 50-50. Δημοσκόποι χωρίς αιδώ, σε εντεταλμένη υπηρεσία με στόχο όχι να καταμετρήσουν τις τάσεις αλλά να τις διαμορφώσουν, που θέλουν να μας πείσουν με όλο το υπόλοιπο μιντιακό σύστημα ότι ο ήλιος ανατέλλει από δυσμάς. Ότι πρέπει να πειστούμε ότι αυτοί με λέβα και δηνάρια μπορούν να κάνουν εισαγωγές πρώτων υλών, πετρελαίων, φαρμάκων και τροφίμων, να κάνουν τουρισμό, αλλά εμείς αν περάσουμε σε δικό μας εθνικό νόμισμα, θα υποστούμε τις επτά πληγές του Φαραώ.

Από την άλλη, χαράς ευαγγέλια, μας ενημερώνουν ότι το χρέος στο τέλος του χρόνου θα φθάσει στα 200% του ΑΕΠ, αλλά η ψωροκώσταινα που δεν κατοικείται από μπαταχτσδες θα εκπληρώσει όλες της τις υποχρεώσεις προς Σόιμπλε και λοιπούς. Το θέμα κλείνει μέχρι τις 18 Αυγούστου, ήδη προσλήφθηκαν οι συντάκτες του τρίτου, για πρώτη φορά αριστερού μνημονίου, το οικονομικό επιτελείο του Γιάννη Δραγασάκη εργάζεται νυχθημερόν.

Συνέχεια

Phillip Kerr: Το ψοφίμι…


Έχουμε ξαναγράψει εδώ, το πως η αστυνομική λογοτεχνία ή το νουάρ, μπορεί να είναι ο «οδικός άξονας» για σπουδαίες κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις και καταγραφές.

Το Ψοφίμι, ένα βιβλίο του που πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα πριν 20 χρόνια από τις εκδόσεις Ολκός και τώρα επανεκδόθηκε, είναι ένα πραγματικά σπουδαίο βιβλίο για την Ρωσία αμέσως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Ενας ανακριτής από τη Μόσχα, ταξιδεύει στο Λένινγκραντ- Πετρούπολη πρέπει πια να συνηθήσουν οι χαρακτήρες του βιβλίου να αποκαλούν την πόλη, για να συνεργαστεί με μια ομάδα αστυνομικών για την καταπολέμηση της Μαφίας.

Μετά και τη δολοφονία ενός γνωστού δημοσιογράφου που είχε φέρει στο φως στοιχεία για το πως δρα η Μαφία στη Ρωσία, οι έρευνες γίνονται πιο επιτακτικές.

Το νόημα του βιβλίου όμως δεν είναι η λύση του δράματος γύρω από τη δολοφονία του δημοσιογράφου Μιλιούκιν, ούτε οι αστυνομικές μέθοδοι κάτω από την επίβλεψη του Γκρούσκο, του επικεφαλή της Υπηρεσίας Δίωξης του Οργανωμένου Εγκλήματος, παρόλο που και αυτά καταγράφονται και ξεδιπλώνονται με μεγάλη μαεστρία από τον συγγραφέα.

Η ουσία του βιβλίου και αυτό που το κάνει πραγματικά μοναδικό, είναι η εξονυχιστική, λεπτομερής, χειρουργική θα λέγαμε περιγραφή της ατμόσφαιρας που επικρατούσε στην πρώην Σοβιετική Ένωση μετά την διάλυσή της.

Κοινωνίες ολόκληρες, χωρίς ταυτότητα πια, παραδομένες σε ένα χάος και μια τεράστια ανασφάλεια.

Συνέχεια

Ο Μέγας Ιεροεξεταστής…


Titian (1488-1576) Pope Paul Oil on canvas, 1543 Private collection

Αδελφοί Καραμαζὠφ του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, 

Μετάφραση από τα ρώσικα Ελένη Μπακοπούλου,


– Μιὰ εἰσαγωγὴ εἶναι ἀπαραίτητη.

Ἡ δράση ἐξελίσσεται στὸν 16ο αἰῶνα στὴν Ἱσπανία, στὴ Σεβίλλη, τὴν πιὸ φρικτή περίοδο τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, τότε που στό όνομα της δόξας του Θεοῦ ἄναβαν καθημερινά πυρές και σε μεγαλοπρεπῆ ὁλοκαυτώματα ἒκαιγαν αιρετικούς. Ἓκείνη την στιγμή ὃχι με τον τρόπο ποὺ ὑποσχέθηκε νὰ ξαναγυρίσει, στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων, μὲ τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, σ᾿ ὅλη του τὴν οὐράνια δόξα, ἃλλά ξαφνικά ξαναγυρίζει κοντὰ στοὺς ἀνθρώπους, μὲ τὴ μορφὴ ποὺ εἶχε κατὰ τὴ διάρκεια τῶν τριῶν χρόνων τῆς δημόσιας ζωῆς του. Σιωπηλός, περνᾷ καταμεσὶς τοῦ πλήθους, μ᾿ ἕνα χαμόγελο ἀπέραντης συμπάθειας. Ἡ καρδιά του πλημμυρίζει ἀπὸ ἀγάπη, τὰ μάτια του ἀντανακλοῦν τὴ Γνώση, τὸ Φῶς, τὴ Δύναμη, ποὺ φωτίζουν καὶ ξυπνοῦν τὴν ἀγάπη στὶς καρδιές, τοὺς ἁπλώνει τὰ χέρια, τοὺς εὐλογεῖ, μιὰ ἀρετὴ ἐξυγίανσης βγαίνει ἀπ᾿ τὴν κάθε ἐπαφὴ μαζί του κι᾿ ἀκόμη ἀπ᾿ τὰ φορέματά του. Ὁ λαὸς χύνει δάκρυα χαρᾶς καὶ φιλᾷ τὸ χῶμα ὅπου πατᾷ. Τὰ παιδιὰ σκορπίζουν λουλούδια στὸ πέρασμά του καὶ φωνάζουν «Ὡσαννά!» Ἐκεῖνος, φωνάζουν. Εἶναι Ἐκεῖνος! δὲν μπορεῖ παρὰ νἆναι Ἐκεῖνος. Κάνει θαύματα μοιράζει έλεος. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ περνᾷ ἀπὸ τὴν πλατεῖα ὁ καρδινάλιος Μέγας Ἱεροεξεταστής. Εἶν᾿ ἕνας ψηλὸς γέρος, σχεδὸν αἰωνόβιος, μὲ στεγνὸ πρόσωπο, μάτια χωμένα στὶς κόγχες, μὰ ποὺ μέσα του λάμπει ἀκόμη μιὰ σπίθα. Δὲ φορεῖ πιὰ ἐκείνη τὴν περίλαμπρη στολή, ποὺ τὸν ἔκανε νὰ ξεχωρίζει χτὲς μέσα στὸ πλῆθος, τὴν ὥρα ποὺ ἔκαιγαν τοὺς ἐχθροὺς τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας· ἔχει ξαναβάλει τὸ παλιό, ἀσκητικό του ράσο. Οἱ βοηθοί του κι ὁ Μέγας Σκευοφύλακας τὸν ἀκολουθοῦν ἀπὸ ἀπόσταση, ὅλο σεβασμό. Σταματᾷ πλάι στὸ πλῆθος καὶ κοιτάζει ἀπὸ μακριά. Ζαρώνει τὰ πυκνά του φρύδια καὶ στὰ μάτια του ἀστράφτει μία τρομερὴ φλόγα. Τὸν δείχνει μὲ τὸ δάχτυλο καὶ διατάζει τοὺς φρουρούς του νὰ τὸν πιάσουν. Εἶναι τόσο μεγάλη ἡ δύναμή του καὶ ὁ λαὸς τόσο συνηθισμένος νὰ τὸν ὑπακούει, ποὺ ὅλοι παραμερίζουν, ὑπακούουν τρέμοντας· μέσα σε μία θανάσιμη σιωπή, οἱ χωροφύλακες τὸν πιάνουν καὶ τὸν φέρνουν μπροστά του. Σὰν ἕνας ἄνθρωπος ὅλο αὐτὸ τὸ πλῆθος γονατίζει μπρὸς στὸ Μεγάλο Ἱεροεξεταστὴ ποὺ σηκώνει τὸ χέρι του καὶ τὸν εὐλογεῖ κι ὕστερα χωρὶς νὰ πεῖ μία λέξη ἐξακολουθεῖ τὸ δρόμο του. Ὁδηγοῦν τὸν Κρατούμενο στὸ θλιβερὸ καὶ παλιὸ κτίριο τῆς Ἁγίας Σκεύης, καὶ τὸν κλείνουν ἐκεῖ, σ᾿ ἕνα μικρὸ ὑπόγειο κελλί. Ἡ ἡμέρα περνᾷ κι ἔρχεται ἡ νύχτα, μιὰ νύχτα Σεβιλλιάνικη ζεστὴ κι ἀποπνικτική. Ἡ ἀτμόσφαιρα «μυρίζει δάφνη και λεμόνι»1. Μέσα στο βαθύ σκότος ἀνοίγει ἡ σιδερένια πόρτα τῆς φυλακῆς κὶ ὁ μεγάλος ἱεροεξεταστὴς αὐτοπροσώπως, με μια λαμπάδα στο χέρι, μπαίνει άργά στο κελλί. Εἶναι μόνος, ἡ πόρτα πίσω του κλείνει ἀμέσως. Σταματάει στὸ κατώφλι κι ἐπι μακρόν, ἓνα λεπτό ἢ δύο, περιεργάζεται το πρόσωπό Του. Τελικὰ πλησιάζει, ἀκουμπάει το κηροπήγιο στὸ τραπέζι καὶ τοῦ λέει:

«Ἐσύ; Εἶσαι Ἐσύ;

Συνέχεια

Η μελλοντική ελευθερία της Ευρώπης…


Του Κωστή Μουδάτσου 


Η γριά Ευρώπη εμποδίζει την μελλοντική ελευθερία των Ευρωπαίων και περιθωριοποιεί τους καταπιεσμένους και καταφρονεμένους του σήμερα. Η κρίση κάνει ακόμη πιο αποτρόπαιο το πρόσωπο της. Μοιάζει με γριά στρίγκλα με το σκουπόξυλο στο χέρι!

Η ευρωπαϊκή ένωση είναι διαιρεμένη σε 27 κράτη-μέλη την στιγμή που πρέπει να ανταγωνιστεί δυνάμεις του μεγέθους της Κίνας, της Ρωσίας, ΗΠΑ, Βραζιλίας κτλ. Κι όμως η Ευρώπη δεν έχει όνειρα και φιλοδοξίες.
Τα ισχυρά κράτη με ηγεμόνα την Γερμανία επιβάλλουν τρομακτικές πολιτικές λιτότητας και αυταρχισμού. Αναδεικνύουν την ελευθερία της τυραννίας, δηλαδή το αντίθετο της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Το ευρώ παραπαίει. Η πολιτική δράση περιθωριοποιείται. Οι πολίτες ξεσηκώνονται ενώ οι ευρωσκεφτικιστές και οι ακροδεξιές δυνάμεις αποκτούν όλο και περισσότερο χώρο.

Οι πολιτικοί ηγέτες κρύβονται στις παρωχημένες αντιλήψεις περί Ευρώπης κρατών εθνών και διαιωνίζουν την ανεπάρκεια τους. Η ισχυρή Ευρώπη της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας μένει ανεκπλήρωτο όνειρο που κινδυνεύει να ματαιωθεί. Η Ενωμένη Ευρώπη και το συμφέρον των λαών-πολιτών της Ευρώπης έχει υποκατασταθεί με στενά εθνικά συμφέροντα και μικροεγωισμούς που καίνε το ευρωπαϊκό χαρτί.

Τι Ευρώπη θέλομε; Θέλομε την ενωμένη Ευρώπη της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Στον κόσμο υπάρχουν πάνω από 5000 γλώσσες και πολιτισμοί αλλά λιγότερα από 200 κράτη όπου μερικές δυνάμεις ή συμμαχίες καθορίζουν τη τύχη της παγκόσμιας οικονομίας που προχωρά σε μια πρωτόγνωρη ενοποιητική παγκοσμιοποίηση.
Η αντίληψη του κράτους έθνους μετατρέπει την Ευρώπη σε ασήμαντη δύναμη ενώ το κέντρο βάρους του κόσμου μετατοπίζεται στον Ειρηνικό Ωκεανό. Σε λίγα χρόνια ούτε η στενόμυαλη Γερμανία θα ανήκει στους G8. Εξάλλου οι G20 έρχονται! Τα εθνικά όργανα δεν αποτελούν πολιτικό αντίβαρο στις σύγχρονες παγκόσμιες δυνάμεις και στις υπερβολές των πολυεθνικών χρηματοπιστωτικών οργανισμών.

Συνέχεια

«Δούλοι στην Κύπρο» Νεαρή Ινδή εργαζόμενη βρέθηκε νεκρή στο χώρο εργασίας της …


Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες  της νεαρής μετανάστριας στα γραφεία  της ΚΙΣΑ (04/08) –  ζητούν άμεση διερεύνηση των συνθηκών του θανάτου της.

Αναδημοσίευση από ΚΙΣΑ

Με αποτροπιασμό και απέραντη θλίψη πληροφορηθήκαμε την περασμένη Κυριακή, 02 Αυγούστου, ότι η κυρία Σ.Κ., νεαρή γυναίκα από την Ινδία, που  εργαζόταν στη Λάρνακα ως οικιακή εργαζόμενη, βρέθηκε νεκρή κάτω από το μπαλκόνι του διαμερίσματος στον πέμπτο όροφο πολυκατοικίας του εργοδότη της και χώρου εργασίας της. Η  προσπάθεια για απόδοση του θανάτου της νεαρής μετανάστριας σε αυτοκτονία θυμίζει κατά πολύ την περίπτωση μιας άλλης νεαρής μετανάστριας, της Oxana Rantseva που το Μάρτιο του 2001 επίσης βρέθηκε νεκρή κάτω από το μπαλκόνι του διαμερίσματος  στη Λεμεσό.

Στην υπόθεση  Rantsev  το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) σε μια ιστορική απόφαση του, σχεδόν δέκα χρόνια μετά το θάνατο τις (7/1/2010), καταδίκασε την Κυπριακή Δημοκρατία για παραβίαση των άρθρων 4 – Απαγόρευση της δουλείας και των καταναγκαστικών έργων, και 2 – δικαίωμα στη ζωή.   Η εν λόγω καταδικαστική για την Κύπρο απόφαση του ΕΔΑΔ βασίστηκε κυρίως  στην αποτυχία του Κυπριακού κράτους να θέσει σε λειτουργία κατάλληλο νομικό και διοικητικό πλαίσιο για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων (καθεστώτος των εργαζομένων στα καμπαρέ  και συνθήκες εργασίας),  καθώς και στην ελλιπή διερεύνηση των συνθηκών του θανάτου της από την Κυπριακή Αστυνομία.

Κατά τα τελευταία εικοσιτετράωρα, η ΚΙΣΑ έχει γίνει δέκτης πληροφόρησης, με βάση την οποία εγείρονται πολλά ερωτηματικά σχετικά με τις συνθήκες  του θανάτου της νεαρής μετανάστριας:

Συνέχεια