ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΑΥΡΙΟ, ΑΣ ΠΑΡΑΔΕΧΤΟΥΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ


ΔΟΜΙΚΑ ΤΑΞΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΟ ΕΥΡΩ.

ΝΑ ΑΠΟΡΡΙΨΟΥΜΕ ΤΟ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΙΝΑ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΡΙΤΣΩΤΑΚΗΣ *

Βρισκόμαστε σε ένα ιδιαίτερα κρίσιμο σημείο, υπαρξιακό σχεδόν, για την σχέση της Αριστεράς με την κοινωνία. Μετά από εβδομάδες στις οποίες περπατάμε σε τεντωμένο σκοινί, ίσως δεν έχει νόημα να επαναλάβουμε όλα αυτά που κάναμε λάθος και όλα αυτά που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει. Δυστυχώς, μόνο το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή κρατάμε στα χέρια μας ένα Μνημόνιο (ίσως το χειρότερο), με τη δέσμευση να εφαρμόσουμε υποχρεώσεις που απορρέουν από ωμούς εκβιασμούς και «τίποτε λιγότερο από αυτές», μιλάει από μόνο του.

Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑΣ

Ωστόσο, έχει πολύ μεγάλο νόημα να μη δημιουργούνται διάφορες παρανοήσεις και ορισμένες φορές μάλιστα καθόλου τυχαία, αλλά σκόπιμα. Τέτοιες παρανοήσεις δεν είναι μέσα στο πεδίο των διαφωνιών, αλλά μεταφέρονται ακόμα και έξω από το πλαίσιο που ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήθηκε και πορεύτηκε όλα αυτά τα χρόνια – για την ακρίβεια έξω από το πλαίσιο της Αριστεράς, άρα και της «συντροφικότητας».
Το τελευταίο έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς η «συντροφικότητα» δεν είναι όρος μεταφυσικός (ή και σουρρεαλιστικός, με τον τρόπο που χρησιμοποιείται εσχάτως). Ένα παράδειγμα: μπορούμε να συζητήσουμε σοβαρά μια λογική που λέει «να ψηφίζαμε πρώτα το προ-Μνημόνιο (τα προαπαιτούμενα, δηλαδή), ενδεχομένως και το ίδιο το Μνημόνιο και μετά να πάμε συντεταγμένα να συζητήσουμε τα ζητήματα στρατηγικής μας σε συνέδριο;». Με αυτή τη λογική, όλοι θα δεσμεύονταν πρώτα στο Μνημόνιο και μετά θα υπήρχε περίπτωση να συζητήσουμε εναλλακτικές στρατηγικές! Βγάζει κάποιο νόημα, αν παίρνουμε το ρόλο μας ως βουλευτές σοβαρά, πρώτα να ψηφίζουμε, δηλώνοντας ότι το κάνουμε… για να το αλλάξουμε αμέσως μετά οι ίδιοι;

Διότι αν όντως απολογούμαστε στον ελληνικό λαό, τότε η ψήφος μας δεν ξεγράφει, ούτε προφανώς είναι πειστική η στάση «ψηφίζω τα μέτρα και διαφωνώ» – οι νόμοι δεν κυρώνονται με διαφωνίες εισηγητικά ή συμφωνίες επί της αρχής, αλλά με καταμετρημένες ψήφους. Αν, από την άλλη, απολογούμαστε στη βάση του ΣΥΡΙΖΑ, τότε είναι τελείως βέβαιο ότι είμαστε εκτός πλαισίου.

ΟΙ ΟΡΟΙ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Συνέχεια

Βρέφη στον υπόνομο…


brefi

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

_______________________________

Νομίζω πως ο μόνος αληθινός θεός είναι ο Χρόνος. Και χωρίς να θέλω να αμολήσω καμιά βαριά φιλοσοφική μπούρδα νιώθω το θεϊκό χάδι του Χρόνου. Νιώθω αυτό που μου προκαλεί ευχαρίστηση και φθορά. Νιώθω την εξουσία του πάνω μου. Σέβομαι αυτό το θεό που μου χαρίζει στιγμές αθροισμένες στον κοινό συλλογικό μας Τόπο. Αυτό τον θεό που μας έπλασε μέσα στον απειροελάχιστο λαβύρινθο της αιωνιότητας για μια απειροελάχιστη στιγμή μέσα στο διαρκώς φωταγωγημένο άπειρο σκότος. Ο Χρόνος, δηλαδή η άπειρη μεταβολή της ύλης που μεταμορφώνεται, δεν θα χωρέσει ποτέ ολοκληρωτικά στα συρτάρια της επιστημονικής γραφειοκρατίας. Κανένας επιστήμων δεν θα μπορέσει ποτέ να εξηγήσει με σαφήνεια γιατί ο Χρόνος είναι ο δημιουργός της ζωής και του θανάτου. Και πως ο θάνατος και η ζωή είναι οι προβολές του πάνω στην ύλη. Ο θεός Χρόνος είναι πανταχού παρόν. Ευλογημένος γιατί δημιουργεί δια της φθοράς. Δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν σκέφτεται. Μονάχα υπάρχει και η απόδειξη της ύπαρξής του είμαστε εμείς. Πλάσματα θεϊκά αφού είμαστε κομμάτια του. Και πλάσματα μονίμως και διαρκώς προσηλωμένα σ’ αυτόν. Ο Χρόνος μας αλλάζει. Μας πλάθει. Ο Χρόνος μας έκανε από ένα μηδαμινό μονοκύτταρο αστρικό σκατούλι- αμολημένο ίσως από κάποια άλλη δυναμική του έκφραση-μεγάλους και τρανούς ανθρωπάκους. Καλούς κακούς εγωιστές έξυπνους βλάκες πνευματώδεις και μαλακοκαύληδες. Σε αντίθεση με τους φθονερούς και δόλιους θεούς που δημιούργησε η διαστροφική και άρρωστη φύση του ανθρώπου για να υποτάξει την υγιή και καυλωμένη, ο Χρόνος δεν ενδιαφέρεται για το δημιούργημά του. Δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή του. Γιατί ο Χρόνος δεν διαθέτει ούτε αίσθηση ούτε νου. Μονάχα άπειρη και άφθαρτη διάρκεια. Αυτή που αν τη νιώσεις στο πετσί σου γίνεσαι βαθιά ηδονιστής με την πιο αθώα σημασία και την πιο βαρβάτη ανθρωπιά. Γίνεσαι ηδονιστής της μοιρασιάς και ιεραπόστολος της καύλας. Της καύλας που δικαιούνται να νιώσουν όλα τα πλάσματα του θεού Χρόνου. Όλα τα πλάσματα που σφάζουν οι πούστικοι θεοί των ανθρώπων με χαρτονομίσματα με ελεημοσύνη και υποκρισία. Όλα τα πλάσματα που τους πετσοκόβουν τα στομάχια τις τσουτσούνες και τις κλειτορίδες. Όλα τα πλάσματα που τα γεννάνε οι μάνες τους κατευθείαν στον υπόνομο για να γλιτώσουν μια για πάντα απ’ τα αληθινά σκατά των ανθρώπων.

Αν…


Πίνακας του Νίκου Εγγονόπουλου

Αν πράγματι η τιμή πώλησης για σαράντα χρόνια των 14 κερδοφόρων αεροδρομίων της χώρας μας στην εταιρεία του γερμανικού δημοσίου Fraport είναι 1,234 δισ., τότε γιατί το Ελληνικό Δημόσιο δεν εισπράττει το 1,4 δισ. ΦΠΑ που χρωστά η επίσης γερμανική εταιρεία Hochtief, που εκμεταλλεύεται το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», για να μην πουλήσει τα άλλα σε αυτή την εξευτελιστική τιμή;

Μήπως ο νέος υπουργός Οικονομικών, που δήλωσε ότι δεν θα αφήσει κανέναν «να βάλει τον ΦΠΑ στην τσέπη του», θα έπρεπε να ξεκινήσει από την εταιρεία αυτή;

Αν χρειαστούν και πάλι, όπως στην περίπτωση του PSI, είκοσι πέντε ή όσα εκατομμύρια για την πρόσληψη χωρίς διαγωνισμό συμβούλων, προκειμένου να γραφτούν οι όροι των νέων συμβολαίων με τους δανειστές, γιατί να μη χρησιμοποιηθούν εμπειρογνώμονες από το Ελληνικό Δημόσιο ή και από αλλού, που θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αμισθί ή με ένα λιγότερο ληστρικό μίσθωμα;

Αν, δηλαδή, για να διαλύσεις ένα κράτος χρειάζεσαι τόσα χρήματα, γιατί δεν τα χρησιμοποιείς για να το ξανακτίσεις;

Συνέχεια

Γεωγραφικοί Μύθοι της Διεθνούς Πολιτικής-Φεμινιστική γεωπολιτική…


Τα τελευταία χρόνια, η κριτική γεωπολιτική στράφηκε και σε θέματα που ενδιαφέρουν το φεμινισμό. Μερικοί/ες αναλυτές/λύτριες σημείωσαν την απουσία γυναικών στην ιστορία της γεωπολιτικής και της θεωρίας και πρακτικής των διεθνών σχέσεων. Οι γυναίκες, τόνισαν, είναι «αόρατες», «σαν να μην υπάρχουν γυναίκες στη διεθνή πολιτική (…) σαν οι γυναίκες και οι άνδρες να δραστηριοποιούνται και να επηρεάζονται από την παγκόσμια πολιτική με τούς ίδιούς τρόπούς» (Pettman 1999: 484).

Αναμφίβολα η φεμινιστική γεωπολιτική οφείλει πολλά στην κριτική που έχει αναπτύξει ο φεμινισμός στη θεωρία των διεθνών σχέσεων. Για τη φεμινιστική προσέγγιση, το βασικό αναλυτικό εργαλείο είναι το «κοινωνικό φύλο». Το κοινωνικό φύλο (gender) είναι διαφορετικό από το βιολογικό φύλο (sex). Το δεύτερο αφορά τις βιολογικές διαφορές ενώ το κοινωνικό φύλο είναι μια κοινωνική κατασκευή που «αναφέρεται σε μια κοινωνικά [κατασκευασμένη] συμπεριφορά [η οποία «μαθαίνεται»] και [περιλαμβάνει τις] προσδοκίες που διακρίνούν μεταξύ αρρενωπότητας και θηλυκότητας» (Peterson και Runyan, 1993: 5). Στις περισσότερες κοινωνίες, οι αξίες που συνδέονται με την «αρρενωπότητα» (ορθολογισμός, δύναμη, δράση) θεωρούνται ανώτερες από τις αντίστοιχες που συνδέονται με τη «θηλυκότητα» (συναισθηματισμός, αδυναμία, παθητικότητα). Η ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών (εμφανείς στην πολιτική εκπροσώπηση, στο εισόδημα και στην εκπαίδευση), υποστηρίζει η φεμινιστική προσέγγιση, είναι στην πραγματικότητα αντανάκλαση των ρόλων που επιβάλει το κοινωνικό φύλο. Το τελευταίο έχει μια σειρά από νοήματα (Pettman 1999: 488):
«Το κοινωνικό φύλο είναι μια προσωπική ταυτότητα – πως βιώνω το γεγονός ότι είμαι γυναίκα; μια κοινωνική ταυτότητα – τι προσδοκούν οι άλλοι από μένα ως γυναίκα; και μια σχέση εξουσίας – γιατί οι γυναίκες ως κοινωνική κατηγορία σχεδόν πάντοτε υποεκπροσωπούνται σε σχέσεις εξουσίας (…);»

Συνέχεια

Οι εξεγέρσεις στα σύγχρονα Βαλκάνια: Από τις διαμαρτυρίες στις «ολομέλειες», και ακόμα παραπέρα…


Των Igor Štiks και Srećko Horvat (Μετάφραση: Αναστασία Χαρτοματσίδη)


Τα τελευταία χρόνια συχνά έχουμε γίνει μάρτυρες λαϊκών διαμαρτυριών και εξεγέρσεων στα μετα-σοσιαλιστικά Βαλκάνια. Οι γνωστές κινητοποιήσεις, αγώνες και οι ταραχές στο νότιο τμήμα της χερσονήσου, στην Ελλάδα και την Τουρκία, έχουν μια διαρκή, αλλά χωρίς να της έχει δοθεί ιδιαίτερη σημασία, απήχηση στα υπόλοιπα Βαλκανικά κράτη, τα οποία είχαν μια διαφορετική πορεία. Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, την περίοδο βίας, συγκρούσεων ή γενικευμένης αστάθειας και οικονομικών δυσκολιών ακολούθησε μια φάση ατελείωτης μετάβασης στη φιλελεύθερη δημοκρατία και τη νεοφιλελεύθερη οικονομία.

Η περίοδος μετάβασης θεωρητικά θα τελείωνε με την είσοδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά τώρα η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να μην έχει κάποια ξεκάθαρη κατεύθυνση και οι προοπτικές της είναι αβέβαιες: συνέχιση της πολιτικής της λιτότητας, πολλαπλές «κρίσεις», οικονομικής και θεσμικής φύσης, αύξηση των ποσοστών ανεργίας ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους, και ένας αυξανόμενος ακροδεξιός εξτρεμισμός από την Ελλάδα και τη Γαλλία έως και την Ουγγαρία. Σε σύμπνοια με τα θατσερικά ιδανικά, το Ευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας έχει σχεδόν αποσυναρμολογηθεί, οι νόμοι για τους εργάτες θυμίζουν τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, και οι δημόσιες υπηρεσίες σταδιακά ιδιωτικοποιούνται. Τα πολιτικά καθεστώτα των Βαλκανίων έχουν ακολουθήσει αυτήν την γενικότερη κατεύθυνση με παρόμοια καταστροφικά αποτελέσματα. Όμως, σήμερα, σε πολλά από αυτά τα κράτη παρατηρούμε για πρώτη φορά μια σοβαρή αντίσταση η οποία προέρχεται κατευθείαν από τους δρόμους.

Αυτά τα νέα κοινωνικά κινήματα αντικατοπτρίζουν την ανάγκη για μια ουσιαστική μεταμόρφωση των Βαλκανικών κοινωνιών. Δεδομένης της πολύπλευρης κατάστασης που περιγράφηκε πριν, είναι αναμενόμενο τα κινήματα να διαφοροποιούνται στις μεθόδους αγώνα, τις ιδεολογικές κατευθύνσεις και τις στρατηγικές. Αποτελούν κατά κύριο λόγο μια μορφή αντίδρασης στην επιδεινούμενη κοινωνική και οικονομική κατάσταση και τις πολυάριθμες καταχρήσεις της εξουσίας από τις διεφθαρμένες πολιτικές ελίτ. Σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε μια τυπολογία αυτών των κινημάτων και των δράσεων, με το να τα διαιρέσουμε σε πέντε βασικούς τομείς: αντικαθεστωτικές διαμαρτυρίες, κινητοποιήσεις για τα κοινά, φοιτητικά κινήματα, εργατικοί αγώνες και ηγεμονικές πολιτιστικές και πνευματικές προσπάθειες.

Συνέχεια

The revolution will not be televised…


Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ονομάζονται ‘χαϊδευτικά’ και τέταρτη εξουσία. Όπως και οι υπόλοιπες τρεις εξουσίες, λοιπόν, αυτή την περίοδο τα ΜΜΕ περνούν κρίση (αυτο)συνείδησης. Στον χώρο που γεννά τούτη η κρίση, όπλο του εκάστοτε εξουσιαζομένου είναι, μια λέξη ομόρριζή της, η κριτική.

της Δανάης Καρυδάκη


Στις 5 Ιουλίου 2015, το βράδυ του δημοψηφίσματος, δε γνωρίζαμε ακόμα την έκβαση που θα είχε, ή μάλλον το πώς θα χρησιμοποιούνταν η απάντηση σε αυτό το εν πολλοίς παραπλανητικό ερώτημα που τέθηκε στον ελληνικό λαό, εφόσον είχε ήδη διαφανεί ότι, τουλάχιστον για την ώρα, η Ευρώπη με τη λιτότητα διανύουν έγγαμο βίο ανθόσπαρτο χωρίς προοπτική διαζυγίου. Το μόνο που μπορούσαμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα ήταν (για να χρησιμοποιήσω κι εγώ την προσφιλή των τηλε-δημοσιογράφων γλώσσα) η συντριπτική και θεαματική ήττα των ΜΜΕ.

Όσο προχωρούσε η νύχτα και η ψαλίδα άνοιγε, παρακολουθούσαμε τον Πρετεντέρη, την Τρέμη, τον Πορτοσάλτε, τον Παπαδημητρίου, τον Ευαγγελάτο, τον Μπογδάνο, την Στάη, και άλλους αγαπητούς εκπροσώπους των τεσσάρων ιδιωτικών καναλιών, να τα έχουν χαμένα μπροστά στην ίδια τους την αδυναμία. ‘Πώς γίνεται, αναρωτιόντουσαν με δέος, να κάναμε πλύση εγκεφάλου επί 24 ώρες το 24ωρο για οχτώ ημέρες, και ένα 61.3% του ελληνικού λαού, με πολύ κρίσιμα για το πολιτικό τοπίο ταξικά, ηλικιακά και γεωγραφικά χαρακτηριστικά, να μας γύρισε την πλάτη;’ ‘Αφού όλες οι κοινωνικές ομάδες ήταν με το ΝΑΙ…’, αναλογιζόταν ξεφυσώντας η Σαράφογλου. Κάποιοι μάλιστα από τους δημοσιογράφους βιώσαν την ομολογουμένως εριστική στάση μελών της κυβέρνησης σαν φίμωση και καταπάτηση της ελευθερίας του λόγου (λίγο έλειψε να βγουν σημαιάκια με Je suis Stai), ενώ ένας εκ των λατρευτών, ονόματα δε λέμε οικογένειες δε θίγουμε, τα έμπηξε σε συνέντευξη με ξένο δημοσιογράφο που άφησε το ωραίο Λονδίνο για την Ψωροκώσταινα που την περιμένει μοίρα απολυταρχικού καθεστώτος. Την επομένη δε, που ακολούθησε η πειθαρχική δίωξη της ΕΣΗΕΑ σε ορισμένους δημοσιογράφους για τη μεροληπτική στάση τους και την παραβίαση του εκλογικού νόμου, κάποιοι επικαλέστηκαν τον George Orwell, τον οποίο ανέκαθεν διεκδικούν για φωνή της ιδεολογίας τους όλοι, από τον πιο συντηρητικό και φιλελεύθερο μέχρι τον πιο αριστερό και αναρχικό, για να περιγράψουν τον εφιάλτη ολοκληρωτισμού στον οποίο μας οδηγεί ντουγρού κι ωχ αμάν αμάν ο ΣΥΡΙΖΑ. Παρέβλεψαν, φυσικά, το γεγονός ότι εκτός από τα αντι-Σταλινικά μυθιστορήματα του Η Φάρμα των Ζώων (1945) και 1984 (1949), που χρησιμοποιήθηκαν/κακοποιήθηκαν μετά το θάνατό του ως ντουντούκα της Δύσης επί Ψυχρού Πολέμου, ο Orwell, σε αντίθεση με τους ίδιους, είναι κυρίως γνωστός για την ανεξαρτησία και α-κομματικότητα της δημοσιογραφικής του πένας.

Συνέχεια

6η Αυγούστου 1945: Ο Τρούμαν βομβαρδίζει τη Χιροσίμα. 70 χρόνια μετά μας βομβαρδίζουν με κοινωνικό ολοκαύτωμα…


Ηταν πρωί του Αυγούστου, πριν από 70 χρόνια, όταν το  πολεμικό αεροσκάφος “Εnola Gay” έριχνε την πρώτη ατομική βόμβα στη Χιροσίμα κατ’εντολή του προέδρου Χ. Τρούμαν. Ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος είχε ουσιαστικά τελειώσει, αλλά οι ΗΠΑ κάνουν επίδειξη δύναμης ποιος θα είναι ο αρχηγός στο νέο  ψυχροπολεμικό τοπίο. Η πρώτη βόμβα, που σκοτώνει ακαριαία 70.000 αμάχους από την πρώτη κιόλας μέρα, λέγεται“Little boy”. Ακολουθεί ο “Fat man” η δεύτερη βόμβα στο Ναγκασάκι, τρεις ημέρες αργότερα. Ο απολογισμός των θυμάτων και στους δύο βομβαρδισμούς ξεπερνάει τις 260.οοο μαζί με όσους πέθαναν από ασθένειες

Σήμερα, που η πυρηνική ενέργεια εξακολουθεί να σκοτώνει ανθρώπους και φύση, και  το φάντασμα της Χιροσίμα ξαναζεί στη Φουκουσίμα, ο πόλεμος συνεχίζεται με άλλα μέσα.  Οπλο των ισχυρών στο  νέο κοινωνικό πόλεμο η οικονομική κρίση ως εξόντωση των ασθενέστερων και ο βιοπολιτικός έλεγχος. Οι  εντεταλμένοι “little boys” και  “fat men”  επιχειρήσεων, κυβερνήσεων, τρόικας  μας βομβαρδίζουν με ανακοινώσεις  Σοκ και Δέους, σχεδιάζοντας το εξελισσόμενο κοινωνικό ολοκαύτωμα. Απειλές για λουκέτα, επιλεκτική  χρεoκοπία, στάση πληρωμών από τα πάνω στους από κάτω, με πρώτα θύματα τους χαμηλόμισθους, απολύσεις, τρομοκρατία, εργοδοτική αλαζονεία.

Συνέχεια

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Leonidas Vatikiotis

Λεωνίδας Βατικιώτης

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

Mikrasiatis

Ειδήσεις για τον Ελληνισμό από τη Μικρά Ασία

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Kart Electronics iOS Portal

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: