Το χάλι της μακροοικονομίας


Robert Skidelsky

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, οι οικονομολόγοι όλων των φρονημάτων δήλωναν πεπεισμένοι πως η Μεγάλη Ύφεση (Great Depression) δεν επρόκειτο ποτέ να επαναληφθεί. Κατά έναν τρόπο, είχαν δίκιο. Μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, μας έλαχε αντ΄ αυτού η Μεγάλη Κρίση (Great Recession). Οι κυβερνήσεις κατάφεραν να περιορίσουν τη ζημιά διοχετεύοντας τεράστια χρηματικά ποσά στην παγκόσμια οικονομία και μειώνοντας τα επιτόκια σχεδόν στο μηδέν. Αλλά αφού ανέκοψαν την καθοδική πορεία της οικονομίας κατά τα έτη 2008-2009, ξέμειναν από πνευματικά και πολιτικά πολεμοφόδια.

Οι οικονομικοί σύμβουλοι διαβεβαίωσαν τα αφεντικά τους πως η ανάκαμψη θα ήταν ραγδαία. Και όντως υπήρξε κάποια αναζωογόνηση· αλλά έπειτα σταμάτησε το 2010. Εν τω μεταξύ, οι κυβερνήσεις κατέγραφαν μεγάλα ελλείμματα – κληροδότημα της οικονομικής ύφεσης – τα οποία υποτίθετο πως θα συρρίκνωνε η ανανεωμένη ανάπτυξη. Στην ευρωζώνη, χώρες όπως η Ελλάδα αντιμετώπισαν κρίσεις χρέους καθώς οι διασώσεις τραπεζών μετέτρεψαν το ιδιωτικό χρέος σε δημόσιο.

Η προσοχή μεταστράφηκε στο πρόβλημα των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και τη σχέση μεταξύ ελλειμμάτων και οικονομικής ανάπτυξης. Θα έπρεπε οι κυβερνήσεις να επεκτείνουν σκόπιμα τα ελλείμματά τους προκειμένου να αντισταθμίσουν τη μείωση τόσο της ζήτησης από τα νοικοκυριά όσο και της ζήτησης για επενδύσεις; Ή θα έπρεπε να προσπαθήσουν να περικόψουν τις δημόσιες δαπάνες προκειμένου να απελευθερώσουν χρήματα για ιδιωτικές δαπάνες;

Συνέχεια

Όχι άλλο αδιέξοδο για τον Σύριζα


ΛαπαβίτσαςΚΩΣΤΑΣ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ

Το πρόβλημα του Σύριζα σήμερα δεν είναι ούτε ορισμένοι βουλευτές του που αποφεύγουν τις σκληρές αποφάσεις και θέλουν να εμφανίζονται ως πιο αριστεροί από άλλους, ούτε η ύπαρξη ξεχωριστού κόμματος μέσα στο κόμμα. Δεν είναι δηλαδή ζήτημα ούτε ηθικής, ούτε οργάνωσης.
Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική στρατηγική με την οποία ο Σύριζα κέρδισε τις εκλογές και για ένα εξάμηνο διεξήγαγε τις διαπραγματεύσεις έχει καταρρεύσει ολοκληρωτικά. Το κόμμα χρειάζεται επειγόντως μια νέα στρατηγική, με την οποία θα μπορέσει να πάει τη χώρα μπροστά. Αυτό που κάνει τα πράγματα απείρως δυσκολότερα είναι ότι την ίδια στιγμή η οικονομία και η κοινωνία αποδιοργανώνονται ταχύτατα.
Η μέχρι τώρα στρατηγική του Σύριζα ήταν ξεκάθαρη. Πρώτον, διαμορφώνουμε μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ριζοσπαστικής αλλαγής της χώρας με κύριους άξονες την παραγωγική ανασυγκρότηση και την αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου. Δεύτερον, διαμορφώνουμε βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα άρσης της λιτότητας και ανακούφισης της κοινωνίας. Τρίτον, διαπραγματευόμαστε σκληρά με τους «εταίρους» την αποδοχή της πολιτικής μας και την απαραίτητη ελάφρυνση του χρέους, παραμένοντας όμως στο πλαίσιο της Ευρωζώνης και συμβάλλοντας στην προοδευτική της αλλαγή.
Η στρατηγική αυτή θριάμβευσε εκλογικά, μεταμορφώνοντας τον Σύριζα από ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς στον κύριο πολιτικό φορέα της χώρας. Δυστυχώς απέτυχε παταγωδώς στη διακυβέρνηση και μας οδηγεί σε τρίτο μνημόνιο. Ο λόγος είναι απλός: η Ευρωζώνη είναι ένας σκληρός μηχανισμός που δεν συμβιβάζεται ούτε με το βραχυπρόθεσμο, ούτε με το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα του Σύριζα. Οι χώρες που θέλουν το ευρώ θα πρέπει να αποδεχθούν το πρόγραμμα της ΟΝΕ, δηλαδή λιτότητα, νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση αγορών, ιδιωτικοποιήσεις, περιορισμό του δημοσίου, κλπ. Δεν υπάρχει περιθώριο για ριζοσπαστικές αλλαγές εντός της Ευρωζώνης. Η συζήτηση αυτή έκλεισε οριστικά.

Συνέχεια

ΑΣΤΙΚΑ ΑΣΤΕΙΑ!…


Και βεβαια…Στα διαφορα..Αποικιακα μερη..[Οι αποικοι,αντικαταστησαν τους..Χτηματιες…]
ΔΕΝ πηγε η μισθωτη εργασια..ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ…
Ενω στην Αγγλια,υπαρχουν ηδη πολλες χιλιαδες βιομηχανιες και εργατες..Στις ΗΠΑ..
Χρειαζεται ενας εμφυλιος..Για να προχωρησουν..
Στη Απο Ανατολη…ΠΟΛΥ περισσοτερα χρονια…
Και στη Νοτια Αφρικη…Μεχρι προσφατα….Υπηρχε το ΑΠΑΡΤΧΑΙΤ…

Εξ αλλου..Ο  «εκσυγχρονιστης’ Χιτλερ..Εμαθε στον κοσμο…Την εννοια των Ταγματων εργασιας…
Την εθελοντικη εργασια στις φαμπρικες..Και την εργασια των Νεοδουλων απο τις κατειλημμενες χωρες…Και απο τους Εβραιους…

Η εργασια απελευθερωνει….

Απελευθερωνει τα ΕΣΟΔΑ των μεγαλων εργοστασιαρχων…ΟΧΙ τους εργατες,που πεθαιναν στις στοες των υπογειων εργοστασιων…

Με τα εσοδα αυτα της εποχης Χιτλερ..
Η Μεσεντες η Οπελ..Η Αουντι..Η ΖΗΜΕΝΣ…Εγιναν ευρωμαγκες…Που βριζουν εμας τους ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ….
Χαρις των οποιοων[μεταξυ αλλων] χρεωστουν..Αν σημερα υπαρχει η Ευρωπη….!!!

Μα..Θα μου ειπειτε….

Συνέχεια

Δρακουλέσκου…


Delia Velculescu

Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως η Delia Velculescu δεν είναι μια όμορφη γυναίκα.

Και όμως για έναν ολάκερο λαό (Κυπρίους) θεωρείται η μετεμψύχωση του συμπατριώτη της κόμη Δράκουλα.

Σήμερα η Dr Delia Velculescu, έγινε η Δρακουλέσκου της Ελλάδος.

Μια υπο-λογιστική μηχανή που φοράει φούστα.

Μια μηχανή προγραμματισμένη μόνο για καταστροφή.

Όργανο ενός υπερεθνικού οργανισμού. (Δ.Ν.Τ)

Ενός οργανισμού που η Ελλάδα, όπως και τα περισσότερα κράτη του πλανήτη χρηματοδοτούν αδρά κάθε χρόνο.

Αναφορές υπήρχαν, και δεν μιλάμε για τις επίσημες αναφορές, αναφορές λοιπόν, υπήρχαν από κάθε γωνιά του πλανήτη για τον τρόπο που αυτός ο υπερεθνικός οργανισμός χρησιμοποιούσε τα χρήματα των φορολογουμένων του πλανήτη.

Αναφορές που τον προσομοίαζαν με τις σύγχρονες Δέκα Πληγές του Φαραώ.

Λεηλατεί και ισοπεδώνει χώρες.

Αρχικά στον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο και σήμερα στις παρυφές της Δύσης.

Ένας υπερεθνικός οργανισμός με μοναδικό σκοπό την μεταφορά-αρπαγή πόρων από κάθε γωνιά του πλανήτη στους λίγους και εκλεκτούς.

Ληστές με γραβάτες.

Ληστές που ο καθένας από εμάς με τους φόρους και την άγνοιά μας, ενδυναμώνουν το θράσος και την αμετροέπεια τους.

Ληστές του κοινού ποινικού δικαίου που όμως η κυβέρνησή μας εκτός των χρημάτων τους έχει παραχωρήσει και ποινική ασυλία.

Το έκανε με το ΔΝΤ (IMF) την Παγκόσμια Τράπεζα και το συνεχίζει με τον ESM.

 

Αρχή Σοφίας η των Ονομάτων Επίσκεψις:

Δεν είναι ο Rasmus Rüffer (ζόμπι ή νεκροθάφτης) εκπρόσωπος της ECB.

Δεν είναι ο Declan Costello ( μορφονιός) εκπρόσωπος της ΕΕ

Δεν είναι η Dr Delia Velculescu, (δρακουλέσκου) εκπρόσωπος του IMF.

Δεν είναι ο Nicola Giammarioli (λογιστής) εκπρόσωπος του ESM.

Δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας (το παιδί) εκπρόσωπος της Ελλάδος.

Κοινοί ληστές, οικονομικοί δολοφόνοι είναι, με μόνο σκοπό να λεηλατήσουν την χώρα και να υποδουλώσουν τους κατοίκους της.

http://wp.me/p1h3Tw-KT

© HeadWaiter.


Από:

https://toufekiastoskotadi.wordpress.com/

Η θεωρία του μικρότερου κακού…


Η θεωρία του μικρότερου κακού

Από τη φτώχεια στη μεγαλύτερη φτώχεια η απόσταση είναι μικρή

Γράφει ο Τάσος Παπάς


Η χώρα μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο. Η κατάσταση θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, την Ελλάδα της ανέχειας στα τέλη της δεκαετίας του ’40. Η διαφορά είναι ότι η κοινωνία τότε έβγαινε μεν καθημαγμένη από έναν πόλεμο, μια σκληρή κατοχή και έναν καταστροφικό εμφύλιο, αλλά είχε τη βάσιμη προσδοκία ότι μπορούσε να ελπίζει σε καλύτερες μέρες.

Αλλωστε η προηγούμενη περίοδος δεν ήταν ειδυλλιακή και έτσι η σύγκριση γινόταν στο κατώτατο επίπεδο. Από τη φτώχεια στη μεγαλύτερη φτώχεια η απόσταση είναι μικρή. Από την ευμάρεια όμως στην ακραία φτωχοποίηση το σοκ δεν είναι διαχειρίσιμο σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Τα στοιχεία της έρευνας του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ είναι ανατριχιαστικά.

Πάνω από τέσσερις στους δέκα κατοίκους έχουν διαθέσιμο εισόδημα μικρότερο του αντίστοιχου ορίου φτώχειας του 2009, με το ποσοστό να αυξάνεται σταδιακά.

Το ποσοστό της απόλυτης φτώχειας των μισθωτών πλήρους απασχόλησης υπολογιζόταν στο 7,6% το 2009 και το 2012 στο 19,7%. Τα ποσοστά για τους αυτοαπασχολούμενους πλήρους απασχόλησης ήταν στο 23,7% το 2009 και έφτασαν στο 37,4% το 2012. Η μεγαλύτερη επιδείνωση εντοπίζεται στους εργαζομένους μερικής απασχόλησης, στους οποίους το ποσοστό φτώχειας αυξήθηκε από 30,1% το 2009 σε 51,7% το 2012.

Αν προσθέσουμε την ιλιγγιώδη αύξηση της ανεργίας -από 364.000 το τρίτο τρίμηνο του 2008, στο 1.342.000 το πρώτο τρίμηνο του 2014-, την έλλειψη προοπτικής για τους μακροχρόνια ανέργους, την ανεργία-ρεκόρ των νέων ανθρώπων, τα κύματα μετανάστευσης και την αδυναμία πρόσβασης στα επιδόματα του 80% των ανέργων, έχουμε μπροστά μας έναν εφιάλτη.

Συνέχεια

Μίλα μου για μεταρρυθμίσεις…όταν δεν θέλεις να είσαι πραγματικά ελεύθερος…


metar

Πολύφημος


Από το 2010, και την πρώτη χρεοκοπία της Ελλάδας τα πέντε τελευταία χρόνια, μάθαμε ότι η χώρα και η οικονομία της χρειάζονται «μεταρρυθμίσεις».

Μάλιστα, οι μεταρρυθμίσεις αυτές θα πρέπει να έχουν και συγκεκριμένο χαρακτήρα, γι’ αυτό και πολλές φορές χρησιμοποιούνται λέξεις όπως διαρθρωτικές, στοχευμένες, ολοκληρωτικές, έξυπνες, γρήγορες, κι άλλοι χαριτωμένοι επιθετικοί προσδιορισμοί για να τους δοθεί το απαραίτητο κύρος και βάρος στα κενά τους λεγόμενα.

Όταν οι δανειστές ή οι κυβερνήσεις (αριστεράς ή δεξιάς) αναφέρονται δημόσια σε μεταρρυθμίσεις, τονίζουν την εξαιρετική ανάγκη αυτές να εφαρμοστούν άμεσα, χωρίς καθυστερήσεις.

Δυστυχώς, όμως, ξεχνούν κάτι πολύ σημαντικό. Δεν μας λένε ποιες πραγματικά είναι αυτές οι μεταρρυθμίσεις και κυρίως ποια είναι η δική τους ερμηνεία στη λέξη «μεταρρύθμιση»· η οποία έχει συνήθως θετική κατάληξη, εκτός κι αν μιλάμε για την οικονομία της Ελλάδας.

Αυτές είναι μερικές από τις «μεταρρυθμίσεις» που οι δανειστές και όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις υπηρετούν, μαζί με την πραγματική τους σημασία.

Φορολογικές μεταρρυθμίσεις

Τις παρουσιάζουν ως: Τη δικαιότερη κατανομή φορολογικών βαρών ιδιαίτερα στα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα, και την υποχρέωση των πλουσίων να συμβάλλουν επιτέλους στα δημόσια ταμεία.

Τι πραγματικά γίνεται: Οι φόροι στους φτωχότερους αυξάνονται ακόμη και το 2015. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, τα φτωχότερα στρώματα της Ελλάδας πληρώνουν έως και 337% περισσότερους φόρους ενώ οι πλουσιότεροι μόλις 9%. Μάλιστα αυτές τις μέρες μάθαμε ότι οι δανειστές ζητούν από την κυβέρνηση να πάρει πίσω τον φόρο αλληλεγγύης 8% στα εισοδήματα από 500.000 ευρώ και πάνω, γιατί αυτοί οι 230 που τα δηλώνουν θα φοροδιαφύγουν. Επομένως, όταν ακούμε για φορολογική μεταρρύθμιση γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι φτωχοί θα πληρώσουν περισσότερα και οι πλούσιοι λιγότερα. Αποδεδειγμένα και με δεκάδες παραδείγματα.

Συνέχεια

Ποτέ δεν θα τελειώσουμε με το Auschwitz…


Auschwitz-Concentration-Camp-1024x664

Η σπασμωδική ανάγκη να ξεπεραστεί το πιο φρικιαστικό πρόσωπο της ανθρώπινης ιστορίας είναι μάταια. Ο άνθρωπος μετά το Auschwitz δεν είναι πια ο ίδιος. Ο φασισμός, ως ο αιώνια σάπιος καπιταλισμός, έδειξε μέχρι τέλους το αληθινό του πρόσωπο. Αν πιστεύουμε ότι θα μπορέσουμε ποτέ να ξεπεράσουμε το φασιστικό τέρας αλλά και το τέρας που τον γέννησε είμαστε γελασμένοι.

Η μνήμη που έχουμε από το Auschwitz δεν είναι απλά μια ιστορική μνήμη αλλά ένας ιστορικός σκοτεινός φόβος που μας δένει μαζί του. Ο καπιταλισμός γέννησε το Auschwitz αλλά και πάλι ο καπιταλισμός είναι εδώ, τι πάει να πει αυτό; Πάει να πει ότι ακόμα δεν έχουμε τελειώσει μ’ αυτό.

Εξακολουθούμε να ζούμε στο Auschwitz σαν χαρούμενα ανθρωπάρια που καταφέρνουν αυτή τη φορά να επιβιώνουν μέσα σ’ αυτό.

Από την μια η αδιαφορία και από την άλλη η λήθη αλλά και υποβαθμίζοντας την σαπίλα του τέρατος που λέγεται καπιταλισμός γινόμαστε οι ίδιοι τα τερατόμορφα εκείνα που προσπαθούν να αντέξουν το βάρος της ιστορικής φρίκης και νίκης του φασισμού.

Ο φασισμός νίκησε στο χρόνο, άντεξε, και απόδειξη είναι ότι ακόμα ζούμε στον καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός είναι ο νικητής και μέγα δημιουργός, είναι αυτός που κατασκευάζει μεταφυσικές και μύθους, θεούς και δαίμονες, εμπορεύματα, σώματα, νεκρούς και υπεραξία. Όποιος με κατηγορήσει για μηδενισμό είναι αυτός που πρώτος πρέπει να κοιτάξει το πρόσωπό του στο καθρέφτη, να μυριστεί με τα μάτια του την φρίκη του. Όποιος πάλι μιλήσει για το κομμουνιστικό πρόταγμα τότε ας μου πιάσει το χέρι.

________________________________

Από:

http://agkarra.com/