ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ


23

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

“«Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας απαντώντας σε σχετική ερώτηση της προέδρου του ΠΑΣΟΚ Φώφης Γεννηματά για τις κινήσεις Βαρουφάκη δήλωσε ότι «φυσικά, αυτονοήτως, είχα δώσει εντολή προσωπικά στον Γιάνη Βαρουφάκη να συγκροτήσει ομάδα επεξεργασίας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης».”
«Σύμφωνα με υψηλόβαθμες πηγές, αυτό περιελάμβανε τα εξής: Εθνικοποίηση του ΟΠΑΠ, Εθνικοποίηση οδικών αξόνων (διόδια), Εθνικοποίηση ζεύξης Ρίου-Αντιρρίου και Ολυμπίας Οδού, Επανεκκίνηση ενεργειών για την έκδοση Χριστοφοράκου και επανεξέταση της συμφωνίας εξωδικαστικού συμβιβασμού με τη Siemens, Προστασία ακινήτων του ΤΑΙΠΕΔ, κυρίως αυτών για τα οποία είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η Γερμανία, Ελεγχος θεμάτων διαφθοράς εταιρειών γερμανικών συμφερόντων (Siemens, OTE, Lidl, Allianz, ΜΑΝ, Hochtief), Ελεγχος εταιρειών που συμμετέχουν σε διαγωνισμούς προμηθειών του ελληνικού Δημοσίου».
«Η εκτίμηση που υπάρχει σε συνεργάτες του πρωθυπουργού είναι ότι συνολικά οι «μαύρες» μπίζνες των Γερμανών στην Ελλάδα έχουν επιφέρει ζημιές για το ελληνικό Δημόσιο αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ. Ταυτόχρονα, με την τακτική τους έχουν οδηγήσει στη διάλυση του βιομηχανικού ιστού της χώρας, στην παγίωση της διαφθοράς και στη δημιουργία ασθενούς επιχειρηματικότητας.
Πολλές από τις «μαύρες» μπίζνες, όπως λένε οι ίδιες πηγές, έγιναν από γερμανικές εταιρείες που στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν με δόλιο τρόπο (μίζες) φιλέτα του ελληνικού Δημοσίου στηρίχτηκαν σχεδόν πάντοτε από το γερμανικό κράτος. Αλλοτε με νομοθετική υποστήριξη (περίπτωση Χριστοφοράκου), άλλοτε με διπλωματία».

Συνέχεια

Η Ύψιστη Μορφή Αναρχίας Είναι Η Τρέλα…


«Ψυχικά ασθενής είναι κάποιος που δεν μπορεί ή δεν θέλει να αναλάβει έναν καθιερωμένο κοινωνικό ρόλο».
Τόμας Σας

«Ο ψυχασθενής είναι ένας άνθρωπος χωρίς δικαιώματα, που μπορείς να τον κάνεις ό,τι θέλεις».
Φράνκο Μπαζάλια

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η ετικέτα του «ψυχασθενή» δίνεται στους ανθρώπους όχι επειδή κάνουν κάτι (όπως ο κλέφτης επειδή έκλεψε), αλλά επειδή δεν μπορούν ή δεν θέλουν να παίξουν έναν απ” τους καθιερωμένους κοινωνικούς ρόλους.

Ο άνθρωπος που καταπιέζεται κοινωνικά για να συμμετέχει αναγκαστικά στον Μηχανισμό, στο Παιχνίδι, χρειάζεται να εκφοβιστεί, ώστε να συνεχίσει.

Ο καλύτερος τρόπος εκφοβισμού είναι ο «τρελός».

«Αν δεν θες να καταντήσεις σαν κι αυτόν συνέχιζε να μηρυκάζεις τη μιζέρια σου».

Η ύψιστη μορφή αναρχίας είναι η τρέλα.

Ο τρελός δεν αποδέχεται κανέναν τρόπο διακυβέρνησης, αφού βιώνει στον κόσμο ως παρέκκλιση. Κι αυτό είναι εξαιρετικά τρομαχτικό για την κοινωνία, γιατί υποδηλώνει ότι κάθε άνθρωπος έχει και μπορεί να εμφανίσει την απόλυτη άρνηση.

Σε αντίθεση με την πολιτική εναντίωση, την απεργιακή διεκδίκηση ή το κοινό έγκλημα που συνιστούν πράξη (και ποινικοποιείται σύμφωνα με την εκάστοτε αντίληψη της κοινωνίας) η «ψυχική αρρώστια» εκφράζει μια ασυνείδητη άρνηση της πραγματικότητας μέσω μιας μη-πράξης.

Συνέχεια

Ο προδομένος…


Τον γνώρισα φοιτητή με μουστάκι και αμπέχονο έτοιμο για εκστρατεία.

 Με κοίταγε καχύποπτα.

 Έπρεπε να προσέχω τα λόγια μου.

 Η παραμικρή απόκλισή μου  από τα «ιδεώδη του Κομμουνισμού» μπορούσε να αποβεί μοιραία για την σχέση μας.

 Αταλάντευτος, Ατάλαντος , Αγράμματος και με «βαθιά γνώση» του Κομμουνισμού.

 Κάποτε διορίστηκε όλως τυχαίως σε μια δημόσια υπηρεσία.

 Παντρεύτηκε από αγάπη μιαν που είχε διοριστεί όλως τυχαίως και αυτή σε μια άλλη δημόσια υπηρεσία.

 Δυό μισθοί και δυο παιδιά.

 Έκτοτε πέρασαν τριάντα τόσα χρόνια

 Δεν τον θυμόμουν καν.

Συνέχεια

Το όπιο του ανθρώπου…


«Mερικές φορές, όσο πιο απίθανο μοιάζει αυτό στο οποίο ελπίζουμε, τόσο πιο έντονα ελπίζουμε.»

Hope_Sign

Γράφει ο Κωστής Μαλούτας


Στη Θεογονία, αλλά και στην αρχή του διδακτικού έπους Έργα και Ημέραι, ο Ησίοδος μας παρέχει, όπως όλα δείχνουν, την παλαιότερη σωζόμενη καταγραφή του μύθου της Πανδώρας.

Ο Δίας είχε εξοργιστεί με τον Προμηθέα για την κλοπή της φωτιάς και σχεδίαζε μεγάλη εκδίκηση για το γένος των ανθρώπων, οι οποίοι δέχτηκαν το δώρο του Τιτάνα. «Κι αμέσως αντάλλαγμα στη φωτιά έφτιαξε κακό για τους ανθρώπους˙ γιατί από γη έπλασε ο ξακουσμένος Κουτσός ομοίωμα σεβαστικής παρθένας κατά τη βουλή του γιου του Κρόνου» (Θεογονία, στ. 570-572). Ο Ήφαιστος δεν ήταν μόνος του σε αυτή τη διαδικασία. Τον βοήθησαν η Αθηνά, η Αφροδίτη, οι Χάριτες, η Πειθώ, ο Ερμής. Και αφού την προίκισαν με ομορφιά, στολίδια, λουλούδια, κοσμήματα και ψέματα, ο Δίας την ονόμασε Πανδώρα, «γιατί όσοι έχουν στον Όλυμπο δώματα δώρο της έδωσαν, κακό για τους ψωμοφάγους ανθρώπους» (Έργα και Ημέραι, στ. 80-82). Ο Ερμής ανέλαβε να μεταφέρει το δώρο στον Επιμηθέα, αδελφό του Προμηθέα. Όμως εκείνος αγνόησε τη συμβουλή του αδελφού του, δηλαδή να μη δεχθεί ποτέ δώρο από τους θεούς, αλλά να το στείλει αμέσως πίσω, και όταν κατάλαβε το σφάλμα του ήταν πλέον αργά. Η Πανδώρα άνοιξε το πιθάρι, και όλα τα δεινά που γνωρίζουμε όρμησαν έξω. Και μόνο η Ελπίδα έμεινε μέσα στο πιθάρι, όπως το θέλησε ο νεφεληγερέτης Δίας.

Συνέχεια

Μάικλ Γουόλτσερ: «Αντιδημοκρατικές ενώσεις Ε.Ε. και ευρωζώνη»


Μάϊκλ Γουόλτσερ

Ενας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της αμερικανικής πολιτικής φιλοσοφίας μιλά στην «Εφημερίδα των Συντακτών» για την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τον νεοφιλελευθερισμό, ενώ καλεί τους Ελληνες να μην υποκύψουν στις πιέσεις των Ευρωπαίων ολιγαρχών, αλλά και να αντιμετωπίσουν τη διαφθορά, την ανισότητα και τον νεοφασισμό στην Ελλάδα.

• Οπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι διανοούμενοι, οι πιστωτές επέβαλαν στην Ελλάδα μια τιμωρητική συμφωνία, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο της την αέναη λιτότητα. Πόσο επικίνδυνο είναι να ταπεινώνεις ένα λαό με τέτοιο τρόπο;

Ζεις με τους κινδύνους. Δεν νομίζω ότι έχω πολλά να σας πω σχετικά μ’ αυτό, παρότι υπάρχουν μακροπρόθεσμοι κίνδυνοι όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά επίσης για την Ε.Ε. και την ευρωζώνη. Και οι δύο αυτοί οργανισμοί αποδεικνύονται τώρα ριζικά αντιδημοκρατικές ενώσεις, τα μέλη των οποίων δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις ή να αναλάβουν δράση για να προστατεύσουν τους πολίτες τους. Νομίζω –και ελπίζω– ότι η κυριαρχία των Ευρωπαίων ολιγαρχών κινδυνεύει εξαιτίας της βάναυσης τιμωρίας που επέβαλαν στον ελληνικό λαό.

Βλέποντας από μια κάποια απόσταση, και με αρκετό δισταγμό, νομίζω επίσης ότι θα ήταν καλύτερο για την Ελλάδα να φύγει από την ευρωζώνη. Μια πλήρης συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς τραπεζίτες και αξιωματούχους, μετά το θριαμβευτικό «όχι» στο δημοψήφισμα, θα ήταν όντως ταπεινωτική – και μια ταπείνωση φοβάμαι ότι θα προωθήσει περισσότερο μια ακροδεξιά πολιτική, παρά τον όποιο αριστερισμό. Αλλά μπορεί ένας άσχημα διαιρεμένος ΣΥΡΙΖΑ να δώσει στην Ελλάδα μια κυβέρνηση ικανή να κάνει τη ρήξη; Υπάρχουν κίνδυνοι σ’ αυτό τους οποίους δεν μπορώ να αξιολογήσω.

• Η εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου προγράμματος έχει προκαλέσει τεράστιες ανισότητες και βάσανα για εκατομμύρια ανθρώπους. Πόσο συμβατό είναι αυτό το πρόγραμμα με τη δημοκρατία;

Συνέχεια

Ο Αλέξης πάει κέντρο, την ώρα που αυτό πάει περίπατο!…



σημ.Αμετανόητου: σε ένα από τα πρώτα άρθρα μου στο Ολυμπία, μεταξύ άλλων, είχα επισημάνει καταλήγοντας :

[…Το να χρησιμοποιήσουμε ξανά την «εκπορνευμένη» λέξη,που έλεγε ο Κ.Καστοριάδης, και να της δώσουμε μία Ελληνική Υπόσταση,σύμφωνα με τα Δημοκρατικά Ιδεώδη της Αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας,θα ήταν μία πρόκληση.Θα ξέφευγε από τα Ελληνικά γεωγραφικά δεδομένα και θα φώτιζε και την υπόλοιπη Ευρώπη.

Στο σταυροδρόμι αυτό που φτάσαμε,θα πρέπει κάποιος να διαλέξει, ή την Αρετή ή την Κακία.Ο τρίτος και ο τέταρτος δρόμος…που ευαγγελιζόταν κάποτε ο ταχυδακτυλουργός, πατήρ του σημερινού πρωθυπουργού,δεν υπάρχει.Ούτε υπήρξε ποτέ.Οι λαγοί δεν συχνάζουν πλέον σε καπέλλα.]

http://olympia.gr/2011/01/12/global-debt/

Η «εκπορνευμένη λέξη» ήταν βέβαια η λέξη «Δημοκρατία» και ήταν σαφή (έμμεση) η αναφορά μου στον Άντονυ Γκίντενς και τον «3ο δρόμο του», που προφασίστηκε ότι προσπάθησε να ακολουθήσει, ο Ανδρέας Παπαναδρέου.Ο 3ος δρόμος είναι ένα «ατύχημα» στις Πολιτικές επιστήμες.Δεν λειτούργησε και ούτε θα λειτουργούσε ποτέ.Ο εμπνευστής του δεν θα μείνει στην Ιστορία γιατί η θεωρία του ήταν ανεφάρμοστη  αλλά γιατί πρόσφερε το άλλοθι σε «στυγνούς Νεοφιλελεύθερους εγκληματίες» να παριστάνουν τους Σοσιαλδημοκράτες και μερικές φορές και τους Σοσιαλιστές…

Χαίρομαι ιδιαίτερα σήμερα για το σημερινό άρθρο του  Δ.Γιαννακόπουλου. Συμφωνώ σχεδόν σε όλα με τον συγγραφέα

5 χρόνια μετά το ΔΝΤ, όμως, είμαστε ακόμα στο σταυροδρόμι.Ο χρόνος τους τελειώνει και όπως είπα «οι λαγοί δεν συχνάζουν πλέον σε καπέλλα».

Ακόμα όμως και αν μετατρέψεις τον λαγό, στον ίδιο τον ταχυδακτυλουργό,πάλι καπέλλα δεν θα βρεί.Αλλά ούτε και λαγούς.

Θα έχει στερέψει και από τα δύο, για να συνεχίσει να κάνει τα μαγικά του κόλπα…

Καλό μήνα σε όλους.

-Αμετανόητος


Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος.

Η σύγχρονη Ευρωπαϊκή Αριστερά αποτελεί το πολιτικό αποτέλεσμα μιας διπλής κριτικής: της ευρωκομμουνιστικής κριτικής προς το σοβιετικό κυρίως αλλά και μαοϊκό-λενινιστικό μοντέλο του κόμματος-κράτους από την μια πλευρά και της κριτικής προς τον νεοφιλελευθερισμό και της λεγόμενης συναίνεσης στο κέντρο των κομμάτων της σημερινής, παραδομένης στην ελευθέρια αγορά, σοσιαλδημοκρατίας.

ΕΥΡΩ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ; Ε ΟΧΙ, ΚΥΡΙΟΙ!


evro_kommatia

ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΑΚΟΣΑΣ

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: Το νόμισμα είναι το μέσο και όχι ο σκοπός. Το αν μια χώρα θα έχει μάρκο, δολάριο, ευρώ, δραχμή, φράγκο ή ρούβλι, δεν αντιμετωπίζει από μόνο του τα οικονομικά προβλήματα της χώρας. Είναι όμως ένα εργαλείο για την αντιμετώπισή τους. Είναι ένα μέσο στη χάραξη της γενικότερης οικονομικής –και όχι μόνο– πολιτικής.

Για παράδειγμα: Η Σοβιετική Ένωση είχε ρούβλι. Ρούβλι έχει και η σημερινή Ρωσία. Ασκείται η ίδια οικονομική πολιτική; Ασφαλώς όχι. Ασκείται η ίδια κοινωνική πολιτική; Ασφαλώς όχι. Το ρούβλι, όμως, παραμένει το ίδιο.

Αν, λοιπόν, έχουμε ξεκαθαρίσει ότι το νόμισμα δεν είναι φετίχ, αλλά είναι ένα μέσο για να ασκηθεί μια συγκεκριμένη πολιτική, τότε ρωτάμε: Για ποιο λόγο οι υπέρμαχοι του ευρώ, όπως είναι η κυβέρνηση, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, καθώς και το σύνολο του μιντιακού κατεστημένου, δε θέλουν να ακούσουν ούτε για πλάκα το ενδεχόμενο αλλαγής του νομίσματος; Έχουν φτάσει, μάλιστα, στο σημείο να ξορκίζουν ακόμη και το ενδεχόμενο σκέψης ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο.

Για αυτούς τους ευρωλάγνους, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν:

  1. Είτε έχουν μετατρέψει το μέσο σε σκοπό, οπότε πάσχουν πλέον από μια πολύ βαριά ασθένεια που λέγεται τύφλωση, είτε,
  2. εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα.

Ας κάνουμε, λοιπόν, μια υπόθεση εργασίας:

Συνέχεια