Κόκορες πολλοί λαλούν και αργεί να ξημερώσει…


Φωτογραφία της Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου.

Art: Luigi Beolchi


Λένε ότι «αν δε σπάσεις αυγά, ομελέτα δεν τρως» και είναι αλήθεια αυτό, κυριολεκτικά και μεταφορικά… 
Αν δεν έχεις συγκρουστεί για κάτι, εάν δεν έχεις αποδοκιμαστεί, εάν δεν έχεις εκφράσει τη σκέψη σου φωναχτά, εάν δεν έχεις προσπαθήσει για την επίτευξη ενός στόχου που σε κάνει περήφανο, τότε παραμένεις πάντα νηστικός… ήσυχος, μα νηστικός.

Θα υπάρξουν βέβαια και οι στιγμές που θα αποζητήσεις τη σιωπή, τη «νηστεία», αρκεί να μπορείς να κάνεις τη διάκριση ανάμεσα στη σιωπή της εναργούς παρατήρησης και της ανασυγκρότησης και στη σιωπή της παθητικής ουδετερότητας, της επίπλαστης σοφίας… Ο μεγάλος «σοφός γκουρού» που δήθεν γνωρίζει πολλά, αλλά σιωπά και είναι αγαπητός από όλους, ουδέτερος, αινιγματικός, απρόσιτος και, κατ’ επέκταση, προστατευμένος μέσα στο αυγό του.

Αυτές τις ημέρες, κατά τις οποίες τα αυγά πετιούνται αφειδώς προς πάσα κατεύθυνση, είναι πράγματι τόσο δύσκολο να διακρίνει κανείς τον αντικειμενικό παρατηρητή, την κοινωνική και πολιτική οντότητα, το δικαίως απογοητευμένο συνάνθρωπο, από τον «κλούβιο αυγουλάτορα», τον καταχρηστικό της ελευθερογνωμίας, τον ήρωα της τελευταίας εικοσαήμερης εσοδείας…

… και μέσα σε όλη αυτή την τοξική βουή αρχίζουν τα διλήμματα: να πάρω τα αυγά που έχω στο ψυγείο και να βγω στους δρόμους να τα πετάξω αδιακρίτως ή να κάνω τον εθνικό μου πόνο διαδικτυακή ομελέτα και να τον σερβίρω αντί για πρωινό;

Εάν κάνω το πρώτο, θα με πουν τρελή… Θα με πουν τρελή οι μυαλωμένοι, οι σοβαροί, αλλά και πολλοί επαγγελματίες επαναστάτες χωρίς plan B, χωρίς εναλλακτική συνταγή πέραν της κλασσικής ομελέτας, η οποία, συχνά, περιέχει ό,τι έχει απομείνει σε αυτό το έρμο ψυγείο που χρόνια τώρα μας κρατάει σε σταθερή θερμοκρασία συντήρησης.

Εάν κάνω το δεύτερο και αρχίσω καθήμενη στον υπολογιστή να κλωσσώ τα αυγά μου μπας και βγει το πουλάκι, τότε θα με πω εγώ τρελή… και αυτό βαραίνει πολύ… 
Θα με πω τρελή, γιατί θα έχω δώσει στον εαυτό μου αυτό που δε χρειάζεται, την ψευδαίσθηση του ενεργού πολίτη, την ψευδαίσθηση της ψυχικής εκτόνωσης, την ψευδαίσθηση του «πράττειν», του «συμπάσχειν», του «μετέχειν» στη ζωή. Θα έχω δεσμεύσει το μικρόκοσμό μου, την ενεργητικότητα μου μέσα στο διαδικτυακό αυγό μου… «Παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο»…

Οπότε, τι κάνω από τα δύο;;

Σε μια εποχή που «κόκορες πολλοί λαλούν και αργεί να ξημερώσει», θα είναι θαύμα εάν επιτύχουμε να απέχουμε από την οχλαγωγία και να καλλιεργήσουμε την τεχνική της ενεργητικής ακρόασης και τη βασική προϋπόθεση αυτής, δηλαδή την ηρεμία, την έλλειψη βιασύνης που μας ωθεί να προλάβουμε να «κακαρίσουμε» εμείς πρώτοι, προτού καν ακούσουμε και εννοήσουμε τον άλλο. 
Όσο για το διαδικτυακό αυγό… δε φταίει εκείνο, εμείς διαλέγουμε πώς θα το φάμε ή πως θα επιτρέψουμε να μας το σερβίρουν. 

«ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΓΟΥΒΑΡΔΟΥ»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s