ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΠΡΟΕΔΡΕ…«ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΕΧΘΗΚΑ ΤΗΝ ΗΤΤΑ»


-------------------------------------------000000000000000000asakorafaΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ  

Συναισθανόμενη πλήρως την πίεση των συντρόφων μου βουλευτών, αφού μία άλλη στιγμή, πριν πέντε χρόνια, ένιωθα την ίδια πίεση προκειμένου να συναινέσω στην πρώτη «σωτηρία» της Ελλάδας, θέλησα να δημοσιοποιήσω τη θέση μου, μετά την ψηφοφορία στην Βουλή.

Η συμφωνία που ψηφίστηκε χτες, αποτελεί όχι μόνον τακτική, αλλά και στρατηγική ήττα της πρώτης κυβέρνησης με κορμό την Αριστερά.

Τη μετατρέπει στην τέταρτη, από το 2010, μνημονιακή κυβέρνηση και αυτό, αποτελεί βαριά ιστορική στρέβλωση, βαριά ιδεολογική ανωμαλία, βαρύ πολιτικό πλήγμα.

Ο πρωθυπουργός επικαλέστηκε έναν ωμό εκβιασμό ανάμεσα στην αποδοχή αυτής της συμφωνίας και την καταστροφή του λαού. Κι όπως ο ίδιος παραδέχθηκε οι «λάθος εκτιμήσεις» τον οδήγησαν σε απόλυτη ανετοιμότητα, σε μη επεξεργασία ενός σχεδίου διαφυγής, με αποτέλεσμα να υποκύψει σε αυτόν τον εκβιασμό.Επειδή είναι ολοφάνερο ότι όταν ένας εκβιασμός αποδίδει, επαναλαμβάνεται.

Συνέχεια

Κόκορες πολλοί λαλούν και αργεί να ξημερώσει…


Φωτογραφία της Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου.

Art: Luigi Beolchi


Λένε ότι «αν δε σπάσεις αυγά, ομελέτα δεν τρως» και είναι αλήθεια αυτό, κυριολεκτικά και μεταφορικά… 
Αν δεν έχεις συγκρουστεί για κάτι, εάν δεν έχεις αποδοκιμαστεί, εάν δεν έχεις εκφράσει τη σκέψη σου φωναχτά, εάν δεν έχεις προσπαθήσει για την επίτευξη ενός στόχου που σε κάνει περήφανο, τότε παραμένεις πάντα νηστικός… ήσυχος, μα νηστικός.

Θα υπάρξουν βέβαια και οι στιγμές που θα αποζητήσεις τη σιωπή, τη «νηστεία», αρκεί να μπορείς να κάνεις τη διάκριση ανάμεσα στη σιωπή της εναργούς παρατήρησης και της ανασυγκρότησης και στη σιωπή της παθητικής ουδετερότητας, της επίπλαστης σοφίας… Ο μεγάλος «σοφός γκουρού» που δήθεν γνωρίζει πολλά, αλλά σιωπά και είναι αγαπητός από όλους, ουδέτερος, αινιγματικός, απρόσιτος και, κατ’ επέκταση, προστατευμένος μέσα στο αυγό του.

Αυτές τις ημέρες, κατά τις οποίες τα αυγά πετιούνται αφειδώς προς πάσα κατεύθυνση, είναι πράγματι τόσο δύσκολο να διακρίνει κανείς τον αντικειμενικό παρατηρητή, την κοινωνική και πολιτική οντότητα, το δικαίως απογοητευμένο συνάνθρωπο, από τον «κλούβιο αυγουλάτορα», τον καταχρηστικό της ελευθερογνωμίας, τον ήρωα της τελευταίας εικοσαήμερης εσοδείας…

… και μέσα σε όλη αυτή την τοξική βουή αρχίζουν τα διλήμματα: να πάρω τα αυγά που έχω στο ψυγείο και να βγω στους δρόμους να τα πετάξω αδιακρίτως ή να κάνω τον εθνικό μου πόνο διαδικτυακή ομελέτα και να τον σερβίρω αντί για πρωινό;

Εάν κάνω το πρώτο, θα με πουν τρελή… Θα με πουν τρελή οι μυαλωμένοι, οι σοβαροί, αλλά και πολλοί επαγγελματίες επαναστάτες χωρίς plan B, χωρίς εναλλακτική συνταγή πέραν της κλασσικής ομελέτας, η οποία, συχνά, περιέχει ό,τι έχει απομείνει σε αυτό το έρμο ψυγείο που χρόνια τώρα μας κρατάει σε σταθερή θερμοκρασία συντήρησης.

Εάν κάνω το δεύτερο και αρχίσω καθήμενη στον υπολογιστή να κλωσσώ τα αυγά μου μπας και βγει το πουλάκι, τότε θα με πω εγώ τρελή… και αυτό βαραίνει πολύ… 
Θα με πω τρελή, γιατί θα έχω δώσει στον εαυτό μου αυτό που δε χρειάζεται, την ψευδαίσθηση του ενεργού πολίτη, την ψευδαίσθηση της ψυχικής εκτόνωσης, την ψευδαίσθηση του «πράττειν», του «συμπάσχειν», του «μετέχειν» στη ζωή. Θα έχω δεσμεύσει το μικρόκοσμό μου, την ενεργητικότητα μου μέσα στο διαδικτυακό αυγό μου… «Παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο»…

Οπότε, τι κάνω από τα δύο;;

Σε μια εποχή που «κόκορες πολλοί λαλούν και αργεί να ξημερώσει», θα είναι θαύμα εάν επιτύχουμε να απέχουμε από την οχλαγωγία και να καλλιεργήσουμε την τεχνική της ενεργητικής ακρόασης και τη βασική προϋπόθεση αυτής, δηλαδή την ηρεμία, την έλλειψη βιασύνης που μας ωθεί να προλάβουμε να «κακαρίσουμε» εμείς πρώτοι, προτού καν ακούσουμε και εννοήσουμε τον άλλο. 
Όσο για το διαδικτυακό αυγό… δε φταίει εκείνο, εμείς διαλέγουμε πώς θα το φάμε ή πως θα επιτρέψουμε να μας το σερβίρουν. 

«ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΓΟΥΒΑΡΔΟΥ»

Να ‘μαστε πάλι εδώ Ανδρέα…


Δεν είμαι βουλευτής ώστε να ήμουν υποχρεωμένος να αναμετρηθώ με κάποιο υπαρξιακό δίλημμα. Δεν είμαι καν μέλος κανενός κόμματος. Είμαι όμως ένας άνθρωπος που έβαλα μπροστά μου πεντέμιση χρόνια έναν μεγάλο κακό που τον είπα μνημόνιο και τον μίσησα και τον πολέμησα λεκτικά και που έγινε μέρος της σκέψης μου, της ταυτότητάς μου, της ζωής μου. Είμαι ένας άνθρωπος που κατεξοχήν θεώρησα ότι ο μεγάλος εχθρός είναι η «πραγματικότητα», ότι αυτή είναι μια πολιτική κατασκευή, ότι το ΤΙΝΑ είναι ένα είδωλο που λατρεύουν οι Γεωργιάδηδες, οι Βενιζέλοι, οι Πρετεντέρηδες και οι Μπογδάνοι.
Το χειρότερο, είμαι ένας άνθρωπος που ακούω χθες την πύρινη ομιλία της Κωνσταντοπούλου και ναι, συγκινούμαι εν μέρει, αλλά την ίδια ακριβώς ώρα αναρωτιέμαι: όλα αυτά συνεπάγονται τελικά τι;
Το χειρότερο, είμαι ένας άνθρωπος που ακούω χθες τον Τσίπρα να προσπαθεί να κάνει το άσπρο μαύρο, έχοντας τελικά ως όπλο στην φαρέτρα του τι; Ότι το προσπάθησε ως το τέρμα και το πήγε ως εκεί που δεν πήγαινε και τώρα δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική; Πώς να θυμώσω με αυτό, αφού αυτό ήθελα κι εγώ, να δω πού θα οδηγούσε η έμπρακτη αμφισβήτηση του μονοδρόμου τους; Κι εκεί οδηγεί τελικά;
Και ταυτόχρονα πώς να μην θυμώσω με αυτό, αφού αν η αρχική στρατηγική σύλληψη είναι πως ναι μεν δεν θέλουμε εμείς να βγούμε από την ευρωζώνη αλλά ταυτόχρονα δεν το θέλουν κι εκείνοι, κι άρα τελικά μπορεί να μην χορέψουν στα νταούλια μας, αλλά θα κάνουν υποχωρήσεις και θα πάρουμε κάτι αρκετά ως πολύ καλύτερο από αυτό που έπαιρναν οι προηγούμενοι, κάτι που δεν θα μοιάζει με μνημόνιο,
κατά τη δική τους πλέον ομολογία γνώριζαν από τον Μάρτιο από πρώτο χέρι ότι αυτό δεν ισχύει, ότι ισχύει το ακριβώς αντίθετο, ότι ένας ισχυρότατος, αν όχι και ο κύριος, παίκτης, αντί να τρέμει την έξοδό σου, την επιθυμεί και την επιδιώκει.

Συνέχεια

Η Συμφωνία των Βρυξελλών…


imagehandler_178

Τα αποτελέσματα της Συμφωνίας των Βρυξελλών για την Ελλάδα αξιολογούνται σε πολλές χώρες της δυτικής και νότιας Ευρώπης ως οιωνός μιας ερχόμενης κατάρρευσης της ηπειρωτικής μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων και μιας επιστροφής της Γερμανίας σε μια ανοιχτή αυταρχική δύναμη.

Ενόσω οι σοσιαλδημοκράτες παρατηρητές δεν θέλουν να αποκλείσουν μια εξομάλυνση αυτών των αντιφάσεων, τα μέσα ενημέρωσης, μεταξύ αυτών τα συντηρητικά στη νότια Ευρώπη, κάνουν λόγο για μια νέα έκδοση των γερμανικών φιλοδοξιών για κυριαρχία, οι οποίες καθόρισαν αποφασιστικά τόσο τον Πρώτο όσο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ή τους προκάλεσαν. Στο επίκεντρο των φόβων βρίσκονται οι συνέπειες της γαλλο-ιταλικής υποταγής κατά τις διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες, στις οποίες το Παρίσι δεν κατόρθωσε να αποκρούσει τη γερμανική υπαγόρευση για εθνική κυριαρχία ενάντια στην Ελλάδα, ενόσω η Ρώμη δεν έκανε στα σοβαρά μια τέτοια προσπάθεια. Τόσο η Ιταλία όσο και η Γαλλία πρέπει να φοβούνται ότι θα γίνουν τα επόμενα θύματα της γερμανικής οικονομικής δικτατορίας, και ανταγωνίζονται για την προσδοκώμενη ένταξη σε μια βόρεια Ευρώπη του πυρήνα, πάνω στα μέλη του οποίου θα αποφασίζει το Βερολίνο, σε περίπτωση που προκύψει ένα πιθανό σπάσιμο της συμμαχίας. Τα τωρινά γεγονότα πηγαίνουν πίσω στη δεκαετία του 1990, στις στοχευμένες προσπάθειες της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής και σχετίζονται άμεσα με την εδαφική επέκταση της οικονομικής βάσης της Γερμανίας με τη λεγόμενη επανένωση.

Συνέχεια

Ο ταραξίας της Ευρώπης…


«Το παρήγορο είναι ότι κερδίζει έδαφος η άποψη που υποστηρίζει ότι η Ευρώπη ή θα αλλάξει ή θα καταρρεύσει. Και για να αλλάξει η Ευρώπη πρέπει να ηττηθεί κατά κράτος η στρατηγική των γερμανικών ελίτ» 

Tάσος Παππάς


Η εκτίμηση του Αλέξη Τσίπρα ότι «ρίξαμε στην Ευρώπη το σπόρο της αμφισβήτησης που σύντομα θα βγάλει καρπούς» φαίνεται να δικαιώνεται.

Κάθε μέρα μεγάλα διεθνή μέσα ενημέρωσης, υπεράνω υποψίας για ροπή προς τον εξτρεμισμό, φιλοξενούν αναλύσεις ειδικών που χαρακτηρίζουν τη στάση της γερμανικής κυβέρνησης απέναντι στην Ελλάδα απαράδεκτη στο ηθικό επίπεδο, τιμωρητική στο οικονομικό και αντιδημοκρατική στο πολιτικό, προειδοποιώντας ταυτοχρόνως την ηγεσία της ότι παίζει επικίνδυνα με τη φωτιά.

Την κατηγορούν ότι διευκολύνει με τις επιλογές της τις δυνάμεις που φλερτάρουν με τον εθνικισμό και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να εμπεδωθεί κλίμα αντιγερμανισμού σε πολλές χώρες. Η πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης δέχεται σφοδρές επιθέσεις και από εμβληματικούς διανοούμενους, ο λόγος των οποίων μετράει πολύ παγκοσμίως.

Για παράδειγμα, ο Γιούγκερν Χάμπερμας, που δεν είναι ούτε Μπαντιού ούτε Ζίζεκ, με την έννοια ότι δεν ανήκει στο ρεύμα του αριστερού ριζοσπαστισμού, αισθάνθηκε την ανάγκη να παρέμβει δύο φορές μέσα σε μερικές μέρες για να στηλιτεύσει με σκληρή γλώσσα την κυβέρνηση της πατρίδας του.

Ο σημαντικός αυτός στοχαστής φτάνει στο σημείο να γράψει ότι « η γερμανική κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένης της σοσιαλδημοκρατικής της πτέρυγας, έπαιξε σε μια νύχτα στα χαρτιά και έχασε όλο το πολιτικό κεφάλαιο που μια καλύτερη Γερμανία είχε συσσωρεύσει εδώ και μισό αιώνα».

Συνέχεια

Γκαλεάνο: Το γλωσσάριο …


ΣΤΗ ΒΙΚΤΟΡΙΑΝΗ ΕΠΟΧΗ δεν μπορούσες να αναφέρεις τη λέξη παντελόνια μπροστά σε μια δεσποινίδα. Στις μέρες μας ορισμένα πράγματα δεν είναι σωστό να λέγονται δημοσίως:

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ φέρει το καλλιτεχνικό όνομα της οικονομίας της αγοράς. 

ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ λέγονται χώρες υπό ανάπτυξη, που είναι σαν να αποκαλείς τους νάνους παιδιά.

Ο ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ λέγεται πραγματισμός.

Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ λέγεται παγκοσμιοποίηση.  

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ λέγεται ρεαλισμός.

Η ΦΤΩΧΕΙΑ λέγεται στέρηση ή στενότητα και οι φτωχοί άνθρωποι με ανεπαρκείς πόρους.

Η ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ από το εκπαιδευτικό σύστημα είναι γνωστή με το όνομα σχολική λιποταξία.

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟΥ να απολύει τους εργάτες χωρίς αποζημιώσεις ή εξηγήσεις λέγεται ευελιξία της αγοράς.

Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΓΛΩΣΣΑ  αναγνωρίζει τα δικαιώματα των γυναικών ως δικαιώματα μειονοτήτων, λες και ο μισός αρσενικός πληθυσμός της ανθρωπότητας είναι η πλειονότητα.

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ, λέμε μεταβατική κυβέρνηση.

ΤΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ λέγονται παράνομος καταναγκασμός ή φυσικές και ψυχολογικές πιέσεις.

OΤΑΝ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΚΑΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ δεν είναι κλέφτες αλλά κλεπτομανείς.

Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ των δημόσιων αποθεμάτων από διεφθαρμένους πολιτικούς φέρει το όνομα αθέμιτος πλουτισμός.

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ που διαπράττουν τα αυτοκίνητα καλούνται ατυχήματα.

ΟΤΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΥΦΛΟΙ, λέμε μη διορατικοί.

ΟΙ ΜΑΥΡΟΙ είναι έγχρωμοι.

OΠΟΥ ΔΕΙΣ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΗ και επάρατος ασθένεια, πρέπει να διαβάζεις καρκίνο ή AIDS.

ΑΙΦΝΙΔΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ σημαίνει καρδιακή ανακοπή.

ΠΟΤΕ ΔΕN ΛΕΜΕ ΘΑΝΑΤΟΣ, λέμε το μοιραίο.

ΠΟΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΙ όσοι εξοντώνονται στις στρατιωτικές επιχειρήσεις: οι νεκροί της μάχης είναι απώλειες και οι απλοί πολίτες που σκοτώνονται, χωρίς να φταίνε σε τίποτε, είναι παράλληλες ζημίες.

Mετάφραση: Γεωργία Ζακοπούλου

Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο (3 Σεπτεμβρίου 1940-13 Απριλίου 2015) ήταν συγγραφέας, χρονικογράφος και δημοσιογράφος. Από τα πιο γνωστά έργα του είναι: Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής, Μέρες και νύχτες αγάπης και πολέμου, Ένας κόσμος ανάποδα. Ο Γκαλεάνο ήταν επίσης θερμός υπερασπιστής των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών και ένωσε τη φωνή του με νομπελίστες συγγραφείς όπως οι Gabriel Garcia Marquez, Marco Benedetti, Mayra Montero. Έχει τιμηθεί με το βραβείο Casa de las Americas, το American Book Award και με το Βραβείο για την Πολιτισμική Ελευθερία του Ιδρύματος Λάναν.

Από: www.doctv.gr

Πόσες Υποταγές Αξίζει Η Ζωή Μας;


ypo5

Το πρώτο μέρος εδώ «Η Παναγιά σ” αναπηρικό καρότσι»

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Στο βαγόνι-κυλικείο τέσσερις πιτσιρικάδες παίζουν μουσική. Χωρίς όργανα. Οι δύο χτυπάνε το τραπέζι και το σώμα τους, οι άλλοι δύο κάνουν φωνές.

Απέναντι δυο τουρίστες, ασιατικής καταγωγής, τους ρωτάνε: «What kind of music is this?»

Οι πιτσιρικάδες δεν ξέρουν αγγλικά, παρεμβαίνω, μεταφράσεις, γέλια, τελικά ο πιτσιρικάς μου λέει: «Γυφταλβανικά».

Μεταφράζω: «Gypsalbanian jazz»

Οι Ασιάτες καταλαβαίνουν.

~~

Ξαφνικά μια κυρία, που στέκεται στο μπαρ, αρχίζει να φωνάζει: «Βοήθεια, με κλέψανε, σταματήστε “τον!»

Τρέχουν να πιάσουν τον κλέφτη, έναν μελαψό νεαρό, πρόσφυγα. Εκείνος δεν καταλαβαίνει τι γίνεται, αλλά δεν αντιστέκεται. Τελικά, πολύ σύντομα, η κυρία αντιλαμβάνεται και παραδέχεται ότι δεν της κλέψαν τίποτα.

Είχε ανοικτή την τσάντα, είδε να περνάει πίσω της ο νεαρός, στερεοτυπική σκέψη, «ο μελαψός μου κλεψε το πορτοφόλι».

Απέναντι μου κάθεται ο «κλέφτης». Τον ρωτάω από που είναι.

«Πακιστάν», μου λέει, φοβισμένος κι αυτός.

Συνέχεια