‘Εχεις τα άντερα ;


γράφει ο Αμετανόητος

Ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος δεν δέχθηκε τα σχέδια ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ της χώρας που λέγεται ΚΥΠΡΟΣ.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος πέρασε στο Πάνθεον της Ιστορίας γιατί τους είπε ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ: «ΟΧΙ»

Εσένα με τί σε απειλούνε Αλέξη ? Τι σου λένε ? θα καταστραφεί ξανά η… «κατεστραμμένη» από τα Παγκόσμιας εμβέλειας, ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΑ οικονομικά πειράματα, Ελληνική οικονομία ?

Θα μας διώξουν από το Ευρώ ? Το ευρώ που δεν έχουμε στις τσέπες μας ? Θα χάσει η Ελλάδα τον «Ευρωπαϊκό της προσανατολισμό»… και θα μας την πέσουν οι Τούρκοι, οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ?

Μπουρλότο Αλέξη μπορείς να τα κάνεις ? Κούγκι ? Αρκάδι ? Μπορείς ? έχεις τ’ άντερα ?

Δεν άκουσα…σου την έπεσαν οι Τραπεζίτες ? οι καναλάρχες ? ποιοί ? ο ΣΕΒ ?

Αααααα…αυτοί δηλαδή που έβγαλαν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό,αυτοί που ΔΕΝ επένδυαν στην Ελλάδα και που οι Τράπεζες με τους «φιλόπονους» ιδιοκτήτες τους, τους εξυπηρετούσαν με τα «ταπεινά ψιλοδανειάκια» που τους έδιναν…και στο τέλος τα ΦΟΡΤΩΘΗΚΕ στην πλάτη του ο Ελληνικός Λαός.

Ή μήπως τελικά μεταλλάχθηκες και μεταπήδησες στην θεωρία του Πάγκαλου, ψάχνοντας «ηθικά στηρίγματα» στο κόμμα σου για την (ξεπερασμένη ?) Σοσιαλιστική σου υπέρβαση ?

Συνέχεια

Από τον παραλογισμό στην τραγωδία;


Οσοι ζουν ή έστω παρακολουθούν τις εξελίξεις στην Ελλάδα γνωρίζουν πλέον καλά τι σημαίνουν εκφράσεις όπως «κρισιμότητα των στιγμών», «κλίμα έντασης», «ανατροπή των δεδομένων» ή «οριακή κατάσταση». Από τη Δευτέρα σ’όλα αυτά, και μάλιστα σε μια παροξυστική τους μορφή, έρχεται να προστεθεί κάτι καινούργιο: το παράλογο.

του Στάθη Κουβελάκη

Η λέξη μπορεί να φαίνεται περίεργη ή βαριά. Πώς αλλιώς όμως να χαρακτηρίσουμε την πλήρη αντιστροφή του νοήματος ενός συγκλονιστικού γεγονότος όπως το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, ώρες μόνο μετά το πέρας του και μάλιστα από τους ίδιους τους πρωτεργάτες του; Πώς να εξηγήσουμε ότι οι κκ. Μεϊμαράκης και Θεοδωράκης, δηλαδή οι επικεφαλείς του στρατοπέδου των (κατά κράτος) ηττημένων, να έχουν γίνει οι εγκεκριμένοι εκφραστές της γραμμής που ακολουθεί η ελληνική πλευρά και να περιφέρονται δεξιά και αριστερά θέτοντας τους όρους τους; Πως είναι δυνατό ένα σαρωτικό «όχι» στη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας να «ερμηνεύεται» ως πράσινο φως για ένα νέο μνημόνιο; Και για να το πούμε με όρους κοινής λογικής, αν ήταν να υπογραφεί κάτι ακόμη χειρότερο και δεσμευτικότερο από τις προτάσεις Γιουνκέρ προς τι το δημοψήφισμα ή μάλλον προς τι η μάχη του «όχι» και, φυσικά, προς τι η σαρωτική της επικράτηση;

Η αίσθηση του παράλογου δεν απορρέει όμως από αυτήν την ακαριαία αντιστροφή της δυναμικής της κατάστασης αλλά κυρίως από το γεγονός ότι όλα αυτά γίνονται «σαν να μην έχει συμβεί τίποτε», σαν να ήταν το δημοψήφισμα κάτι σαν συλλογική παραίσθηση, που διαλύεται απότομα και μας αφήνει απερίσπαστους να συνεχίσουμε μ’αυτό που κάναμε πριν. Επειδή δεν γίναμε όμως όλοι Λωτοφάγοι, ας μας επιτραπεί να αναφερθούμε εν συντομία σε όσα συνέβησαν στον απίστευτα πυκνό χρόνο των τελευταίων ημερών.

Την περασμένη Κυριακή λοιπόν, ο ελληνικός λαός συγκλονίζει την Ευρώπη και τον κόσμο. Ανταποκρίνεται μαζικά στο κάλεσμα της κυβέρνησης και, σε πρωτοφανείς συνθήκες για τα μεταπολεμικά δεδομένα οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας, ψηφίζει σαρωτικά «όχι»  στις εκβιαστικές και ταπεινωτικές προτάσεις των δανειστών. Τόσο η έκταση του «όχι» όσο και η ποιοτική του σύνθεση, με την συντριπτική του υπεροχή στα εργατικά-λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, μαρτυρούν την βαθύτητα των διεργασιών που έγιναν, ή μάλλον που αποκρυσταλλώθηκαν σε ελάχιστο διάστημα στην ελληνική κοινωνία. Οι μαζικές κινητοποιήσεις της Παρασκευής, το κλίμα που επικρατούσε «από τα κάτω» τις τελευταίες μέρες, χωρίς να ξεχνάμε το ενθουσιώδες κύμα διεθνούς αλληλεγγύης, πιστοποιούν τις τεράστιες δυνατότητες που ανοίγει στην λαϊκή παρέμβαση μια συγκρουσιακή πολιτική επιλογή.

Συνέχεια

Αλέν Μπαντιού: 11 σημειώσεις εμπνευσμένες από την ελληνική κατάσταση


Ο Γάλλος φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού αναλύει, μέσω άρθρου του στη γαλλική εφημερίδα Liberation, 11 σημεία για τις επιπτώσεις που έχει το «όχι» στο δημοψήφισμα, την πολιτική συμπεριφορά και τακτική της κυβέρνησης Τσίπρα αλλά και την επόμενη ημέρα στην Ελλάδα.

Μετάφραση: Δημήτρης Στεφανής. Ολόκληρο το άρθρο έχει ως εξής:

«Είναι ύψιστη ανάγκη να διεθνοποιήσουμε το ελληνικό ζήτημα. Μόνο η συνολική διαγραφή του χρέους θα φέρει ένα «ιδεολογικό χτύπημα » στο σημερινό ευρωπαϊκό σύστημα.

1. Το μαζικό «όχι» του ελληνικού λαού δεν σημαίνει άρνηση της Ευρώπης. Σημ αίνει μια άρνηση της Ευρώπης των τραπεζών, του χωρίς-τέλους χρέους και του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

2. Ένα μέρος των εθνικιστών, (βλέπε της άκρας δεξιάς), ψήφισε επίσης « όχι » στις απαιτήσεις των χρηματοπιστωτικών θεσμών; Αντίθετα στις επιταγές των ευρωπαϊκών αντιδραστικών κυβερνήσεων; Γνωρίζουμε ότι ο κάθε αρνητικός ψήφος είναι εν μέρει ασαφής. Η άκρα δεξιά πάντα μπορεί να αρνηθεί ορισμένα πράγματα που αρνείται και η ριζοσπαστική αριστερά. Μόνο η επιβεβαίωση αυτού που θέλουμε είναι σαφής. Αλλά όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι αυτό που θέλει ο Σύριζα είναι αντίθετο με αυτό που επιθυμούν οι εθνικιστές και οι φασίστες. Η ψήφος λοιπόν δεν είναι μια ψήφος ασαφής ενάντια στις αντιλαϊκές απαιτήσεις του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και των ευρωπαϊκών υποτελών τους. Είναι επίσης, προς το παρόν, μια ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Τσίπρα.

3. Το γεγονός ότι αυτό συμβαίνει στην Ελλάδα και όχι, όπως θα ήταν φυσικό, οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη, δείχνει ότι η ευρωπαϊκή «αριστερά» είναι σε κατάσταση μη αναστρέψιμου κώματος. Ο Φρανσουά Ολάντ; Η γερμανική σοσιαλοδημοκρατία; Το ισπανικό σοσιαλιστικό κόμμα; Το ελληνικό ΠΑΣΟΚ; Οι άγγλοι εργατικοί; Όλα αυτά τα κόμματα είναι εφεξής, ανοιχτά, διαχειριστές του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Δεν υπάρχει, δεν υπάρχει πια, ευρωπαϊκή «αριστερά». Υπάρχει μια μικρή ελπίδα, όχι ιδιαίτερα καθαρή ακόμη, στους εντελώς καινούργιους πολιτικούς σχηματισμούς που συνδέονται με τα μαζικά κινήματα ενάντια στο χρέος και την λιτότητα όπως οι Podemos στην Ισπανία και ο Σύριζα στην Ελλάδα. Οι πρώτοι, εξάλλου, αρνούνται την διάκριση μεταξύ «αριστεράς» και «δεξιάς». Και εγώ την αρνούμαι. Ανήκει στην παλαιά εποχή της κοινοβουλευτικής πολιτικής που πρέπει να τελειώσει.

Συνέχεια

Eγκλωβισμός ή αλλιώς » Η ελληνική πρόταση προς τους «θεσμούς»».


evro-kameno

Η ελληνική πρόταση προς τους «θεσμούς»

Στη δημοσιότητα έδωσαν από το Μέγαρο Μαξίμου την πρόταση που στάλθηκε στους «θεσμούς». Όπως λένε κυβερνητικές πηγές:

  • Η ελληνική πρόταση που κατατέθηκε προς τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας [ESM] αφορά τη χρηματοδότηση των δανειακών αναγκών της χώρας από την 01/07/2015 έως τις 30/06/2018, δηλαδή για τρία χρόνια. Και περιλαμβάνει ακόμα την ρύθμιση του χρέους καθώς και εμπροσθοβαρές αναπτυξιακό πακέτο ύψους 35 δισ.

  • Στην πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης οι στόχοι πρωτογενούς πλεονάσματος [1%, 2% και 3% του ΑΕΠ] θα επανεξεταστούν, καθώς τα δεδομένα έχουν μεταβληθεί.

  • Τα βασικά τρόφιμα και ο ΦΠΑ στα ξενοδοχεία είναι στο 13%. Διατηρείται η έκπτωση του ΦΠΑ στα νησιά μέχρι το τέλος του 2016, εκτός από τα πλουσιότερα και πιο τουριστικά. Η κατάργηση της έκπτωσης στα απομακρυσμένα νησιά θα γίνει στο τέλος του 2016 και όταν θα έχει δημιουργηθεί μηχανισμός αποζημίωσης των μόνιμων κατοίκων. Οι συντελεστές ΦΠΑ θα επανεξεταστούν στο τέλος του 2016.

  • Το ΕΚΑΣ θα χορηγείται μέχρι τον Ιανουάριο του 2020, οπότε και θα έχει δημιουργηθεί ένα νέο πλαίσιο κοινωνικής πρόνοιας.

  • Αναστολή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος μέχρι τον Οκτώβριο του 2015, που θα έρθει προς ψήφιση νέα νομοθεσία.

  • Σταδιακή κατάργηση της ειδικής φορολογικής μεταχείρισης για τους αγρότες με ομαλή αποκλιμάκωση της επιδότησης πετρελαίου που θα απορροφηθεί από την πτώση των διεθνών τιμών.

  • Αύξηση του εταιρικού φόρου από 26% στο 28%.

Συνέχεια

Ψευδολειχίας Εγκώμιο…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

pinokio

Ένας λησμονημένος Ισπανός ποιητής, ο Χοσέ Μορένο Βίγια έγραψε με μελαγχολική χάρη: «Ανακάλυψα στη συμμετρία τις ρίζες της αδικίας….». Εδώ, σ’ αυτή την ποιητική αποστροφή, η συμμετρία δεν είναι μια αθώα γεωμετρική κατασκευή ή ένας παιχνιδιάρικος αντικατοπτρισμός, αλλά ένα κοινωνικό τερατούργημα φτιαγμένο με το αλφάδι του τεχνοκράτη. Μέσα σε ένα ακραία ταξικό σύστημα διαχωρισμών ο υπάλληλος της ανακωχής του σφοδρού κοινωνικού πολέμου δημιουργεί συμμετρίες. Θολώνει τα νερά μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο ώστε το ανθρώπινο μάτι να μην αντιδρά. Κι όταν αντιδρά να αντιδρά κάνοντας διορθώσεις πάνω στην κατασκευή κι όχι πάνω στην ιδεολογική ουσία της κατασκευής. Η εφαρμοσμένη συμμετρία στην οικονομία και την πολιτική κρύβει έναν μνησίκακο ανθρωποδιορθωτισμό. Πάντα η εξουσία για να μην χάνει τον έλεγχο κινούσε αυτές τις λεπτεπίλεπτες συμμετρίες με μαεστρία. Σήμερα που το Κεφάλαιο επιβάλει στους λαούς ένα είδος τεχνητού μοντερνισμού για να μπορέσει να επιβιώσει ελέγχοντας τις χαοτικές κοινωνίες, οι ρίζες της αδικίας φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού. Ο έξωθεν επιβεβλημένος εκσυγχρονισμός με το αναμενόμενο αντιπαραγωγικό του αποτέλεσμα χρειάζεται ένα παραμύθι για να επιβληθεί. Έναν ήρωα-ηγέτη που θα βρίσκεται κοντά στην ψυχολογία του παιδιού, δηλαδή του λαού, που παρά τη ζωτική του ορμή και την παντοδυναμία του νιώθει ανίσχυρος αδύναμος και καταθλιπτικός. Ο λαός έχει ανάγκη τον Πινόκιο, που ξέρει πως λέει ψέματα αφού η μύτη του μεγαλώνει, αλλά ταυτίζεται μαζί του γιατί βλέπει τον ίδιο του τον εαυτό που προσπαθεί να επιβιώσει απέναντι στην κοινωνία των μεγάλων και των ισχυρών. Όταν ο δημιουργός του Πινόκιο αποφάσισε να τον απαγχονίσει για να επέλθει η κάθαρση και η κανονικότητα, διαμαρτυρίες παιδιών τον ανάγκασαν να αλλάξει την ιστορία του και να επαναφέρει τον ψεύτη ήρωα στη ζωή. Και οι κοινωνίες πορεύονται με τους ηγέτες-Πινόκιο αλλάζοντας κάθε φορά το είδος του ξύλου με το οποίο τους κατασκευάζουν. Όμως η μύτη του Πινόκιο συνεχώς μεγαλώνει αφού το ψέμα και η αλήθεια είναι το ίδιο και το αυτό μέσα στην παραδοξότητα της δημιουργίας του. Αν ο Πινόκιο πει ότι θα μεγαλώσει η μύτη του και δεν γίνει, θα λέει ψέματα. Αλλά επειδή η μύτη του μεγαλώνει όταν ψεύδεται, αυτή θα πρέπει να μεγαλώσει. Άρα η μύτη του Πινόκιο μεγαλώνει και όταν αυτός λέει την αλήθεια!


Aπό:

https://dromos.wordpress.com/2015/07/10/

castro-fidel…Το καπλάνι της Αβάνας


castro-fidel

Γράφει ο Σφυροδρέπανος //


Μία από τις πιο δυσάρεστες εκπλήξεις (;) της περασμένης βδομάδας ήταν η δημόσια δήλωση της γνωστής συγγραφέα, Άλκης Ζέη, υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής και της «υπεράσπισης του ευρωπαϊκού κεκτημένου»… Παρόμοια δυσάρεστη εντύπωση άφησε ίσως σε κάποιους η συγχαρητήρια επιστολή του Φιντέλ Κάστρο προς την ελληνική κυβέρνηση για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, που προκάλεσε αρκετό ντόρο κι «έπαιξε» σε αρκετά δελτία ειδήσεων και πρωτοσέλιδα εφημερίδων.

Τι έγινε ρε παιδιά; Έγινε «οπορτουνιστής κι ο Φιντέλ», με «τα στερνά να μη τιμούν τα πρώτα», όπως στην περίπτωση της Α. Ζέη; Υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ αυτών των δύο ψηφίδων της επικαιρότητας; Μήπως υπάρχει οργανική, πολιτική σύνδεση μεταξύ ελληνικής και κουβανικής ηγεσίας; Και έχουν να κάνουν όλα αυτά άραγε με τις αναγκαστικές τακτικές υποχωρήσεις στο νησί της επανάστασης, την αποκατάσταση διπλωματικών σχέσεων με τις ΗΠΑ, κτλ;

Ίσως τα ερωτήματα αυτά να φαίνονται εύλογα, αλλά τι συγκρίνουμε αλήθεια; Και πώς βάζουμε στο ίδιο πολιτικό τσουβάλι τα γατάκια που βρυχώνται με ένα λαό που παλεύει σα λιοντάρι, επειδή ανήκουν σχηματικά στην ίδια κατηγορία των αιλουροειδών; Πώς συγκρίνουμε τη χώρα που βρίσκεται επί πενήντα και πλέον χρόνια στο μάτι του ιμπεριαλιστικού κυκλώνα, με την κυβέρνηση που απολαμβάνει πχ την υψηλή εύνοια αμερικάνικων κύκλων και ομνύει, ακόμα και σήμερα, όρκους πίστης σε μια (φανταστική) ΕΕ της αλληλεγγύης και των οικουμενικών αξιών; Τι σχέση έχει το αλύγιστο, αντι-ιμπεριαλιστικό φρόνημα και η πάλη των Κουβανών, με το προσκύνημα των ιμπεριαλιστικών οργανισμών (ΕΕ και ΝΑΤΟ) από τη ψοφοδεή ελληνική κυβέρνηση; Η επανάσταση με την «αριστερή» «συνέχεια του (αστικού) κράτους», που διασφαλίζει ο Σύριζα; Και τα υποχρεωτικά μέτρα επιβίωσης, που αναγκάζεται να πάρει η επαναστατική εξουσία, με τα μέτρα και τις μνημονιακές συμφωνίες που φέρνουν τον ελληνικό λαό στο όριο της επιβίωσης;

Συνέχεια

Τι τρομερά μυστικά κρύβει στα ντουλάπια της η Ευρώπη των Γερμανών; …


Τι τρομερά μυστικά κρύβει στα ντουλάπια της η Ευρώπη των Γερμανών;

Εάν υπάρχει αυτό που αποκαλούμε κοινωνική συνείδηση, συλλογικό εγώ και συλλογική μνήμη, τότε σίγουρα το παρελθόν διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωσή τους. Ποτέ κανένας δεν είναι ίδιος με κάποιον προηγούμενο. Μπορεί να είναι καλύτερος ή χειρότερος, αλλά ποτέ ίδιος. Μέσα, όμως, και στον καλύτερο και τον χειρότερο άνθρωπο, το παρελθόν είναι ενεργό, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, με θετική ή αρνητική κατεύθυνση. Και στην κοινωνία σαν σύνολο.

Πριν από λίγες μέρες, είδα στην Ντόιτσε Βέλε (Deutsche Welle), στην εξαιρετική σειρά D-File, ένα πρόγραμμα με τίτλο «Η αποτυχία της δικαιοσύνης μετά τον πόλεμο». Μια καινούργια συγκλονιστική έρευνα του Christoph Weber, με τη συνδρομή πολλών ερευνητών, ιστορικών και δικαστικών, όπως οι Falco Werkentin, Jochen Kuhlmann, Norbert Frei κ.ά., για το πώς ενσωματώθηκαν μετά τον πόλεμο στη γερμανική δικαιοσύνη οι ναζί και πώς τα εγκλήματα των υπευθύνων για μαζικές εκτελέσεις συγκαλύφθηκαν από το καθεστώς της Δυτικής Γερμανίας. Μού θύμισε πώς ενσωματώθηκαν οι δοσίλογοι και οι συνεργάτες των ναζί στην Ελλάδα, αντί να λογοδοτήσουν για τις προδοτικές εγκληματικές τους ενέργειες. Μόνο που στη Γερμανία, η κλίμακα των εγκλημάτων και ο αριθμός των εγκληματιών αποτελούν ποιοτικά και ποσοτικά πολύ μεγαλύτερα μεγέθη.

Ίσως, 70 χρόνια μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα εγκλήματα αυτά και η ατιμωρησία που έδωσε άφεση στους δράστες, να μην είχαν μεγάλη σημασία εάν οι συνέπειές τους δεν ανιχνεύονταν στις σημερινές κοινωνίες και εάν οι σύγχρονες πολιτικές δεν κουβαλούσαν μέσα τους στοιχεία από τα εγκλήματα, τις ιδέες που τα προκαλούσαν, τα συστήματα που τα εφάρμοσαν, τους ανθρώπους που τα εκτέλεσαν. Και δεν αναφέρομαι μόνο, ούτε κυρίως, στα νεοφασιστικά κινήματα που δυναμώνουν σε όλη την Ευρώπη. Αναφέρομαι στα δημοκρατικά καθεστώτα που ακολουθούν πολιτικές που δείχνουν πόσο δύσκολο ή/και ανεπιθύμητο σε σημαντικό βαθμό είναι να απαλλαγούν οι κοινωνίες από την επιρροή του σκοτεινού τους παρελθόντος.

Και μια και το πρόγραμμα της Deutsche Welle αναφέρεται στη Γερμανία, άθελά μου έκανα τη σύγκριση ανάμεσα στο πως μεταχειρίζεται η Γερμανία τους Τούρκους αγωνιστές που συλλαμβάνονται και εκδίδονται στην Τουρκία με κατηγορίες για συμμετοχή σε παράνομη οργάνωση ή σε συνδικάτο και πως μεταχειρίστηκε χιλιάδες ναζί εγκληματίες που βαρύνονταν με την εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων με τον πιο κτηνώδη τρόπο. Και δεν μπορώ να αποφύγω να σκεφτώ πώς αντιμετωπίζει το γερμανικό καθεστώς ολόκληρη την Ελλάδα, μια χώρα που ο λαός της πρωτοστάτησε στον αγώνα εναντίον των ναζί.

(Παρακάτω, παραθέτω τα στοιχεία που κατέγραψα από την εκπομπή της Deutsche Welle)

Στέλιος Ελληνιάδης

Συνέχεια