Διαπραγμάτευση κι Αντιλιτότητα*


Δημήτρης Τζουβάνος 

 Πλάϊ  στα στοιχεία πολιτικής φαρσοκωμωδίας της περιόδου, αυτό που έχει πραγματική σημασία είναι ο αμήχανος αφοπλισμός της κοινωνίας η οποία εδώ κι αρκετό καιρό χειροκροτεί τις ίδιες τις «χαμηλές προσδοκίες» της – θα συμφωνήσω εδώ με τον Βενιζέλο, προσθέτοντας όμως ότι η κοινωνία τις εννοεί όχι μόνο ως οικονομικές αλλ’ ως ολικά υπαρξιακές. Ετσι πχ. οι χαμηλές προσδοκίες στα της εθνικής αξιοπρέπειας αφορούν στοιχεία που «μιλούν εδώ και τώρα στην (πεπτωκυϊα) γλώσσα της κοινωνίας» χωρίς απαιτήσεις «πίστης και πολιτικής», δηλ. αφορούν στοιχεία ευανάγνωστου λαϊκού τσαμπουκά, ενδεχομένως αναδυόμενου από πισίνα. Πράγματι, η κοινωνία μετά την αγανακτισμένη αντισυστημική της έκρηξη έχει διολισθήσει, υπό τα συστημικά συσκοτιστικά πυρά και ιδίως αυτά της αριστεράς, σε προσανατολισμούς που διατηρούν μεν πολλά απ’ τα ανατακτικά αντισυστημικά τους στοιχεία αλλά που έχουν κυριαρχηθεί απ’ τα εγκλωβιστικά στοιχεία του αντιμνημονίου και της αντιλιτότητας. Φυσικά οι ευθύνες της διανόησης εδώ – πέραν της κομματικής – είναι τεράστιες, είτε της «ρεαλιστικής» είτε της «αντιμνημονιακής» είτε τέλος αυτής της φλύαρης απολιτίκ ακοινωνησίας.  Από θέση εναντίωσης σ’ όλα αυτά θα θίξω στη συνέχεια μερικά σχετικά ζητήματα.

Η «διαπραγμάτευση» για τα διάφορα «μέτρα» (φορολογικά, συνταξιοδοτικά κτλ) δεν έχει ουσιαστικά αντικείμενο πέραν αυτού της λαϊκιστικής κατανάλωσης, αφού τα ασφυκτικά πλέον δημοσιονομικά αφορούν αδήρητη εσωτερική ανάγκη. Μοναδικό περαιτέρω ζήτημα είναι η κατανομή των σχετικών βαρών (μ’ οποιαδήποτε μορφή Φόρων ή Περικοπών) θέμα για το οποίο ούτως ή άλλως η κυβέρνηση έχει τον πρώτο λόγο και η τρόϊκα δηλωμένη αποδοχή «ισοδύναμων» εναλλακτικών. Ο μόνος κυβερνητικός αντίπαλος εδώ είναι ο ίδιος ο κυβερνητικός λόγος σε κομματικό και κοινωνικό επίπεδο, παγιδευμένος στην ταύτιση «κοινωνικής δικαιοσύνης» κι «αντιλιτότητας».

Τα ουσιαστικά επίδικα της διαπραγμάτευσης περαιτέρω αφορούν  3  ζητήματα :

Συνέχεια

Κήρυξη πολέμου στο κοινωνικό κράτος


/var/www/rednotebook.gr/httpdocs/wp content/uploads/2015/06/150609 polls welfare state2 2254 851915 answer 2 xlarge1431178459

του Γκέοργκ Ράμερ

Διαβάζουμε ότι η πολιτική της ομοσπονδιακής κυβέρνησης καθορίζεται από τη ρύθμιση, τη γραφειοκρατία, την ικανοποίηση αιτημάτων και διαρκώς καινούργια σχέδια αναδιανομής από πάνω προς τα κάτω. Πώς είπατε, παρακαλώ; Μπροστά σε μια τέτοια άρνηση της πραγματικότητας μπορεί κανείς μόνο να κουνήσει δύσπιστα το κεφάλι. Όμως, η είδηση καταλήγει στην πρώτη σελίδα ορισμένων εφημερίδων, αντί να καταλήξει στο καλάθι των αχρήστων της σύνταξης. Διότι, αυτή την εκτυφλωτική βλακεία γνωστοποιεί ουδείς λιγότερος από την «οικονομία».

Αλλά ποιός είναι η «οικονομία»; Ο λίβελλος, που με στόμφο αποκαλείται «μανιφέστο», τιτλοφορείται «Το αξίωμα Γερμανία-τι μάς κάνει δυνατούς» (βλ. εδώ) και συντάχθηκε από τις εργοδοτικές οργανώσεις, από τον Ομοσπονδιακό Σύνδεσμο της γερμανικής βιομηχανίας, από τους κλαδικούς συνδέσμους μεταλλουργίας, χημικής βιομηχανίας, αυτοκινητοβιομηχανίας και από την «Πρωτοβουλία Νέα Κοινωνική Οικονομία της Αγοράς» («Initiative Neue Soziale Marktwirtschaft», INSM). Οι άνθρωποι που εργάζονται σ’ αυτές τις βιομηχανίες δεν συγκαταλέγονται, προφανώς, στην «οικονομία»: δεν ρωτήθηκε η γνώμη τους.

«Η οικονομία» απαιτεί: όχι στον κατώτατο μισθό, όχι στα συνταξιοδοτικά πακέτα, όχι στην υπέρμετρη κοινωνική πολιτική! Επιθυμεί την ταχεία εφαρμογή των συνθηκών ελεύθερου εμπορίου, TTIP και CETA, και πριν απ’ όλα, «ελευθερία για την οικονομία». Είναι μάλλον χωρίς νόημα να αντιπαραθέσουμε σε αυτά τα κερδοσκοπικά συμφέροντα τα δεδομένα: το χάσμα ανάμεσα στη φτώχεια και τον πλούτο γίνεται μεγαλύτερο, η φτώχεια των ηλικιωμένων αυξάνεται μαζικά, εξίσου με τα ποσοστά της ατυπικής απασχόλησης, το «ρεκόρ απασχόλησης» θεμελιώνεται στον τομέα των χαμηλών μισθών (όπου κατά 70% εργάζονται γυναίκες). Η μακροχρόνια ανεργία παγιώνεται. Το προσδόκιμο ζωής για τα παιδιά από οικογένειες με χαμηλό εισόδημα είναι κατά δέκα έτη μικρότερο από ότι για τα παιδιά από ευκατάστατες οικογένειες.

Συνέχεια

το ύψος ή το είδος μιας συμφωνίας…


όλα γύρω  λάμπουν σαν φρεσκοκομμένα νομίσματα

και  ζαλίζει ο θόρυβος των κερμάτων που πέφτουν στα τενεκεδάκια των ζητούντων

η αγριάδα του διπλής όψης!

κι όταν την άλλη μέρα,

κάποιοι σκοτώνουν την ώρα,

μέχρι μια νέα συνάντηση,

μια νέα στιγμή θριάμβου,

σίγουροι ότι ο κόσμος θα υπάρχει,

και δεν θα ‘χει γίνει επιτραπέζιο,

και δεν θα ΄χει γίνει κατακλυσμός,

κι αυτή στιγμή θριάμβου θα είναι!

όπως και οι άλλες!

οι σύντομες

οι έντονες

οι αξέχαστες…

μα οι πάντα «στιγμές θριάμβου

όταν καταργείται η μοναξιά και τα πλήθη κραυγάζουν,

αυτοκρατορικό συμβούλιο,θεσμοί, συμβούλια, κόμματα,

όχι μόνον τον ιούνη μα και προηγούμενα,

ήρεμοι και με συναίσθηση της ευτυχίας τους,

ατενίζουν το μέλλον,

από το ύψος της εξέδρας του κοινού τους θριάμβου…

μετά, 

επειδή ο θρίαμβος προετοιμάζεται κι έχει τη φασαρία του μέχρι να επιτευχθεί,

πρέπει να ασχοληθεί κάποιος με το ύψος ή το είδος της βοήθειας

και με κάποια γραφειοκρατικά που έχουν να κάνουν με τις συνθήκες

αναμεταξύ και  κάπουκάπου πατριώτη μου,

κάτι σκίρτησε μέσα μου κι ανοίχτηκα και δόθηκα και προσπάθησα να είμαισυμπαθητική, χαμογελαστή, διασκεδαστική, χουβαρντού, διαβαστερή,τέλεια χορεύτρια, πρώτη συζητητής και ‘γω …

_____________________________________________

Aπό :

https://katabran.wordpress.com/2015/06/23/

Η σκοτεινή απειλή…


29f0172fc0190c4d3f7c44bdfe38e462_l

Αρκετά γερμανικά ΜΜΕ αναφέρουν πως εάν αποτύχει η Ελλάδα, θα αποτύχει το ευρώ – ενώ τα αμερικανικά περιγράφουν τη χώρα μας ως ένα αεροπλανοφόρο του ΝΑΤΟ, η απώλεια του οποίου θα αποσταθεροποιούσε σημαντικά το καθεστώς που επικρατεί στη Μαύρη Θάλασσα, λειτουργώντας υπέρ της Ρωσίας.

Η επενδυτική κοινότητα βέβαια εξετάζει τα τεκταινόμενα από μία εντελώς διαφορετική οπτική γωνία – γνωρίζοντας τη μεγάλη καταστροφή που θα μπορούσε να προκαλέσει μία σπίθα, όσο μικρή και αν θα ήταν, στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Πόσο μάλλον όταν ο μεγάλος κίνδυνος κρύβεται στις αγορές ομολόγων – οι οποίες είναι τεράστιες, καθώς επίσης εντελώς αδιαφανείς.

Ειδικότερα, υπό φυσιολογικές συνθήκες οι αγορές ομολόγων σταθερού επιτοκίου λειτουργούν χωρίς προβλήματα – γεγονός που αλλάζει ραγδαία, εντελώς ξαφνικά και απροειδοποίητα, εάν υπάρξουν προβλήματα ρευστότητας, σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης. Στα πλαίσια αυτά τις περασμένες εβδομάδες, όταν οι αγορές «σείσθηκαν» από μεγαλύτερους και μικρότερους σεισμούς, έμοιαζε σαν ανέκδοτο να ακούει κανείς κάθε φορά πως η ρευστότητα στέρεψε ξαφνικά – ενώ δεν εμφανιζόταν κανένας πλέον αγοραστής.

Εν τούτοις, όλοι όσοι γνωρίζουν καλύτερα τη λειτουργία των αγορών, αναρωτήθηκαν σχετικά με το τί θα συνέβαινε, εάν υπάρξει κάποιο σοκ, όπως θα ήταν ίσως η χρεοκοπία της Ελλάδας – με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν μαζικές πωλήσεις ομολόγων, εν ανυπαρξία αγοραστών. Το πρόβλημα της έλλειψης ρευστότητας στις αγορές ομολόγων φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί (πηγή: Pictet).

Συνέχεια

Μιχάλης Σάλλας (16) Ο πρύτανης του real estate…


Το αφιέρωμά μας στα έργα και τις ημέρες τού ισχυρού άνδρα τής Τράπεζας Πειραιώς επιβάλλεται να ολοκληρωθεί με την παρουσίαση των εξαιρετικών επιδόσεων που έχει ο Μιχάλης Σάλλας στο… real estate. Μιλάμε για μια θαυμάσια ιστορία, την οποία αποκάλυψε ο γνωστός βρεττανός δημοσιογράφος-ερευνητής Στήβεν Γκρέυ και την έθαψαν τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης στην Ελλάδα. Στην ιστορία αυτή είχαμε αναφερθεί σε τούτο το ιστολόγιο πριν από ενάμισυ χρόνο, στις 9/12/2013, στο κείμενό μας με τίτλο «Μια ιστοριούλα ξε-σαλλ-ώματος«, το οποίο δεν υπάρχει λόγος να ξαναγράψω εδώ. Ρίξτε μια ματιά και απολαύστε την εξαιρετική άνεση με την οποία ο Σάλλας χρησιμοποιεί τις υπεράκτιες εταιρείες προς πλουτισμό της οικογένειάς του εις βάρος της τράπεζας που διοικεί.

Όταν έσκασε το δημοσίευμα του Γκρέυ, ο Σάλλας απείλησε ότι θα μηνύσει το Ρώυτερς. Δεν ξέρουμε αν τελικά το έπραξε. Ξέρουμε, όμως, ότι όλα τα ΜουΜουΕ πρόβαλαν την αγανάκτησή τους για ένα «ψευδές» δημοσίευμα, το οποίο συνιστούσε «εκβιασμό» και απειλούσε την οικονομία της χώρας (!), χωρίς να έχουν κάνει την οποιαδήποτε αναφορά σ’ αυτό. Έτσι, γίναμε μάρτυρες του ελληνοφρενικού φαινομένου να διαψεύδεται κάτι για το οποίο δεν μας είχε μιλήσει κανείς! Προφανώς, οι καλοί μας «έγκριτοι» δημοσιογράφοι πίστευαν πως ουδείς άλλος πλην αυτών μπορεί να διαβάσει κείμενο στα αγγλικά. Λεπτομέρειες για την σπαρταριστή αυτή ιστορία μπορείτε να δείτε στο κείμενό μας της 10/12/2013 με τίτλο «Έγκριτα και αμερόληπτα«. Το κείμενο έχει και bonus την απάντηση στην ερώτηση: ποιά βραβευμένη ελληνοπούλα ήταν κουμπάρα στον γάμο (τρίτο στην σειρά) της «έγκυρης» και «ανεξάρτητης» δημοσιογρἀφου Όλγας Τρέμη με τον γιατρό Νίκο Νικητέα;

Το δημοσίευμα του Στήβεν Γκρέυ στο Ρώυτερς
Στην φωτογραφία ο Μιχάλης Σάλλας με την σύζυγό του Σοφία Στάικου.

Συνέχεια

Η ευρω-φούσκα…


cogito1

Γράφει ο Cogito ergo sum //

Αφορμή για το σημερινό σημείωμα στάθηκε η φαιδρή «διαδήλωση» (ο θεός να την κάνει) του κινήματος (ο θεός να το κάνει) «Μένουμε Ευρώπη», η οποία πραγματοποιήθηκε τις προάλλες στο Σύνταγμα και στην οποία συμμετείχαν άνθρωποι οι οποίοι ανάθεμα κι αν είχαν ξανασυμμετάσχει σε διαδήλωση ώστε να ξέρουν πώς γίνεται. Το μόνο κοινό που είχε όλος αυτός ο ετερόκλητος εσμός, υποτίθεται πως ήταν ο φόβος μήπως βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως στην ουσία ήταν ο φόβος μήπως βγούμε από την ευρωζώνη.

Αυτός ο φόβος με τον οποίο διαποτιστήκαμε τα τελευταία χρόνια, περί εξόδου μας από το ευρώ, μου θυμίζει κάπως το Holy Grail. Χάρη στις άοκνες προσπάθειες της αστικής εξουσίας και των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, έχουμε αναδείξει το ευρώ σε κάτι ιερό, σαν το Άγιο Δισκοπότηρο που αναζητούσαν οι Ναΐτες. Τί είναι, όμως, στην ουσία και στην βάση του αυτό το περιλάλητο ευρώ; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Συνέχεια

Ας μην το κρύβουμε, διψάμε για ουρανό…


του Barikat


1. Στην Αγορά στιλέτων και αίματος

Βαθιά μέσα μας το ξέραμε, ας το πούμε λοιπόν δυνατά. Υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας, γαλουχημένο στο έδαφος του σκοταδισμού. Αυτοί που δεν έχουν πρόβλημα να δολοφονούνται οι μετανάστες στα σύνορα, να φτιάχνονται στρατόπεδα συγκέντρωσης, να συμμορφώνονται οι «διαφορετικοί Έλληνες», οι ομοφυλόφιλοι, οι αριστεροί, οι εβραίοι, οι μακρυμάλληδες, οι πολύχρωμοι, εν τέλει όλοι μας. Τα νόθα παιδιά που «αποκήρυξε» και τώρα ξαναχαιδεύει ο παμπόνηρος  «μαφιόζικος» ελληνικός καπιταλισμός, που έχει μάθει πάντα να νικάει.

Αυτοί που βγήκαν από την χρονοκάψουλα του φασισμού, για να πάνε εκεί που δεν φτάνει το σφυρί του δικαστή, εκεί που δεν φτάνει το γκλόμπ του μπάτσου, εκεί που δεν φτάνει η πένα του δημοσιογράφου, εκεί που δεν φτάνει το χέρι της κυβέρνησης. Εκεί φτάνει το μαχαίρι του Χρυσαυγίτη. Εκεί φτάνει η πέτρα του αγανακτισμένου φασίστα. Στην καρδιά των αγωνιστών, στην καρδιά των αγώνων, των συνδικάτων, των απεργιών, των δομών αλληλεγγύης, όλων των συλλογικών αναπαραστάσεων που οι υποτελείς έχουν βρει για να οργανώνονται απέναντι στο κεφάλαιο.

Είναι η χρυσόμαυρη εφεδρεία του αστικού κόσμου. Μισθοφόροι και μισθωτοί πολιτοφύλακες του εθνικού κορμού, σύγχρονοι μαυραγορίτες, απεργοσπάστες και κομπλεξικοί, αμόρφωτοι, λούμπεν και μισάνθρωποι, γνήσια παιδιά των «περιόδων ανωμαλίας» του ελληνικού κράτους. Θύτες και ταυτόχρονα θύματα της κρατικής πολιτικής των εσωτερικών εχθρών, της μισαλλοδοξίας, του μαύρου. Πιο γνωστοί ως «αγανακτισμένοι πολίτες», μαφιόζοι, ποινικοί, μπράβοι, φασίστες, ΔΕΛΤΑ-δες, ασφαλίτες, χρυσαυγίτες, ρατσιστές, αντικομμουνιστές, φιλοχουντικοί, βασανιστές, σεξιστικά και φοβικά κωλόπαιδα του Κωστόπουλου και του Αναστασιάδη, πατριδόπληκτοι και εν γένει τηγάνια. Δηλαδή σκεύη, όπλα στα χέρια του ελληνικού καπιταλισμού.

Βασιλόφρονες, νεο-ναζιστές και εθνικιστές που μεταφέρθηκαν «μέχρι νεωτέρας» στα κόμματα του δικομματισμού. Αυτοί που μας φυλάνε από τον εσωτερικό εχθρό όταν πάει να σηκώσει κεφάλι.

Συνέχεια