Πακοτίνια και δρακουλίνια


Δικαιωματική δημοκρατία: σε πέντε μήνες άλλαξε η Ελλάδα

Η χειρονομία να κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στις ασχήμιες είναι παλιά όσο και ο κόσμος. Οπως παλιά είναι και η θέληση να τα κρατάμε ορθάνοιχτα ό,τι κι αν συμβαίνει. Η πρώτη δηλώνει ευαισθησία, αλλά και φόβο, pruderie και, καμιά φορά, ψευδευλάβεια. Η δεύτερη, αγάπη για την αλήθεια, ηθικό κουράγιο, αλλά και μποεμισμό και, καμιά φορά, σαδισμό.

Είναι δύσκολο να προσαρμόσουμε το ένα ή το άλλο από αυτά τα σχήματα στα γεγονότα που παρουσιάζονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, το ντοκουμέντο που σπρώχνει φωτογράφους και κάμεραμεν, δημοσιογράφους και τηλεοπτικά συνεργεία να στρέψουν όλους τους φακούς τους στο σημείο εκείνο που παράγει την είδηση των ειδήσεων, την καθημερινή πράξη βίας στην κοινωνία μας.

Η ηθική σ’ αυτή την περίπτωση πιστεύω πως δεν υπάρχει. Μάλλον διαφαίνεται μια αδιάφορη αλλαγή στον τρόπο αντίληψης του κόσμου.

Συνέχεια

Ποιος φοβάται την αλήθεια στην ΕΛΣΤΑΤ;


elstat762012

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ


σημ.Αμετανόητου: ‘Εχουν βέβαια όλα αποκαλυφθεί από τη καλή μας φίλη, την Κυρία Ζωή Γεωργαντά…http://zoe-georganta.co.uk

Ζωή να είσαι πάντα καλά…


Μια νέα προσπάθεια να πέσει σκοτάδι στα όσα συνέβησαν το 2009 γύρω από τους εθνικούς λογαριασμούς, έτσι ώστε η χώρα να ριχθεί στα Τάρταρα των Μνημονίων, σηματοδοτεί η πρόταση να τεθεί η υπόθεση στο αρχείο εκ μέρους του εισαγγελέα Εφετών Αντώνη Λιόγα προς το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο.

Η πρόταση του εισαγγελέα κατατέθηκε σε χρόνο ρεκόρ, καθώς η δικογραφία με τις καταθέσεις των Α. Γεωργίου, Μ. Κοντοπυράκη και Ν. Στρόμπλου έφυγε για το Συμβούλιο Εφετών στις 30 Απριλίου, με μόνο μία απ’ αυτές τις καταθέσεις να είναι 45 σελίδες συνοδευόμενη από άλλες 60 σελίδες συνημμένα έγραφα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται η υπόθεση των παραποιημένων στοιχείων της Στατιστικής Υπηρεσίας να κλείσει πρόωρα. Ανάλογη προσπάθεια έγινε και το 2014 από τον αντιεισαγγελέα Εφετών, Ι. Κούτρα. Η πρότασή του όμως απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Εφετών! Και τώρα επανέρχεται εκείνη ακριβώς η πρόταση με 1 επιπλέον σελίδα από τον εισαγγελέα Εφετών Αντ. Λιόγα στην οποία αναφέρει ότι συμφωνεί, ακυρώνοντας όχι μόνο την απόφαση του συμβουλίου εφετών, αλλά και τον τελευταίο γύρο ανακρίσεων και επανεξέτασης μαρτύρων, αφήνοντας ερωτηματικά για το αν λήφθηκε υπ’ όψη το νέο υλικό.

Να αναφερθεί ότι ο εισαγγελέας εφετών Αντώνης Λιόγας είχε αναλάβει και την υπόθεση του δομημένου «γαλάζιου» ομολόγου των 280 εκ. ευρώ, το οποίο υπερκοστολογημένο κατέληξε το 2006 σε τέσσερα ασφαλιστικά ταμεία. Από τα 15 άτομα που έστειλε στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων το 2011 δεν υπήρχε ούτε ένας υπάλληλος του υπουργείου Οικονομικών.

Συνέχεια

Η σπουδαιότερη ιδιοκτησία ενός ανεξάρτητου ανθρώπου


» Ο Εαυτός μου είναι ο Θεός μου. Δεν πιστεύω σε άλλο Εαυτό εκτός από τον ίδιο μου το Θεό» Αγία Αικατερίνη της Γένοβας
» Δεν θα πέθαινα ποτέ για τα πιστεύω μου, γιατί μπορεί να είναι λάθος.» Bertrand Russell
» Δεν έχεις καμιά εξουσία πάνω μου που δεν σου δίνω εγώ και δεν έχω καμιά εξουσία πάνω σου που δεν μου δίνεις εσύ» Λέον Τολστόι

Ο Αμερικανός συγγραφέας Τομ Ρόμπινς είχε γράψει ότι όλες οι επαναστάσεις στην Ιστορία έχουν ουσιαστικά αποτύχει!

Παλιά Ρώσικα τραγούδια θάρρους και αγώνα…


Ο,τι και να πει κανείς για το πως έληξε η τύχη των κομμουνιστικών καθεστώτων έτσι όπως το βιώσαμε στην παγκόσμια ιστορία, όσες αντιρήσεις ή σοβαρά θέματα και να έχει κάποιος με τα Κομμουνιστικά Κόμματα, τον αυταρχισμό τους, την συγκεντρωτικότητα, την ανελευθερία, τον κρατισμό,  η Ρώσικη επανάσταση και οι ιδέες και οι προσωπικότητες τόσο αυτών που ηγήθηκαν στην αλλαγή του καθεστώτος, όσο και του κόσμου που εξεγέρθηκε, έχουν καθορίσει την σκέψη και τον αγώνα των καταπιεσμένων ανθρώπων, από την επανάσταση του 1905 μέχρι σήμερα, με τις διάφορες παραλλαγές αυτών των βασικών αρχών.

Η Ρωσία, με τον σπουδαίο πολιτισμό της και την ιστορία στους κοινωνικούς αγώνες υπήρξε το όνειρο και η ελπίδα για έναν διαφορετικό, πιο δίκαιο κόσμο, εναν κόσμο όπου ο λαός θα έπαιρνε την εξουσία. Γι αυτές τις ιδέες πέθαναν, βασανίστηκαν και εξορίστηκαν επίσης εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, από την Αμερική στην Ελλάδα και από το Βιετνάμ στη Χιλή.

Σήμερα, ξέροντας τον τρόπο με τον οποίο οι εξουσίες διαχειρίστηκαν αυτό το όνειρο και το μετέτρεψαν σε εφιαλτή για όποιον δεν ακολουθούσε την στενή κομματική γραμμή που επιτάσονταν από τις εκάστοτε ηγεσίες, για τις πρακτόρικες μεθόδους τους  που φίμωναν την όποια αντίθετη φωνή σε αυτούς, το πως εκμεταλλεύτηκαν τελικά αυτές τις ιδέες για προσωπικά οφέλη και μικροκομματικά συμφέροντα στελέχη κομμουνιστικών κομμάτων σε όλο τον κόσμο,  δεν μπορούμε να ξαναδούμε τις ιδέες και το όραμα για τον λαό στην εξουσία με την αθωότητα των αγωνιστών πριν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Παρόλα αυτά, τα τελευταία χρόνια, μετά την Σοβιετική Ένωση, έχει έρθει η ώρα να καταρρεύσει και ο καπιταλισμός. Μπορεί το δικό του «τείχος» να μην πέφτει τόσο γρήγορα όσο το τείχος της Γερμανίας, αλλά πρέπει να πέσει…

Καλό θα είναι λοιπόν, να ξανακοιτάξουμε την ιστορία με άλλο μάτι, να πάρουμε ο,τι μας είναι χρήσιμο από το πνεύμα, το θάρρος και την αποφασιστικότητα του τότε, και να το μπολιάσουμε στα σημερινά μας αιτήματα, που στην ουσία τους δεν είναι και τόσο διαφορετικά.

Η σημασία των τραγουδιών στους κοινωνικούς αγώνες, δεν είναι αισθητική, αλλά ουσίας, καθώς στις κορυφαίες στιγμές φόβου, θάρρους και τις ώρες που ο άνθρωπος καλείται να ξεπεράσει τα όριά του, ένα τραγούδι μπορεί να του δώσει τα απαραίτητα φτερά…δέκα τραγούδια λοιπόν, μνήμης, νοσταλγίας, και ο,τι άλλο θέλει ο καθένας να βάλει δίπλα…

DUBINUSHKA

Ένα ποίημα του Vasily Bogdanov, το  “Dubinushka”  εκδόθηκε στο τέλος του 190υ αιώνα, και αργότερα ξαναδουλεύτηκε και απέκτησε ένα πιο πολιτικό νόημα, από τον δικηγόρο Alexander Olkhin. Το τραγούδι έγινε ένα από τα σύμβολα της επανάστασης του 17, και η ωραιότερη ερμηνεία του θεωρείται αυτή του τενόρου Feodor Chaliapin.

(Варшавянка) Warszawianka (Βαρσαβιάνκα)

Ενα Πολωνέζικο τραγούδι του τέλους του 19ου αιώνα που έγινε ο ύμνος των εξεγερμένων εργατών κατά τη διάρκεια της επανάστασης στην Πολωνία, το 1905-1907, όταν στην πρωτομαγιάτικη πορεία δολοφονήθηκαν τριάντα εργάτες. Αργότερα, ενέπνευσε και ακολούθησε και την επανάσταση στη Ρωσία, 12 χρόνια μετά…και μετά στον Ισπανικό εμφύλιο…

Если завтра война (Esli zavtra vojna) /  Αν έρθει ο αυριανός πόλεμος

Ενα κομμουνιστικό/πατριωτικό τραγούδι για τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που περιγράφει το πως όλοι θα ενωθούν για να σώσουν την πατρίδα τους από τον εχθρό.

Рабочая Марсельеза/ Rabochaia Marseleza «Η Μαρσαλιώτιδα των εργατών»

Η «Μαρσαλιώτιδα» των εργατών, γράφτηκε πάνω στον γνωστό σκοπό του Γαλλικού ύμνου, και το τραγουδούσαν οι Ρώσοι κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1905, και έγινε ο προσωρινός ύμνος μετά την Επανάσταση του 1917. Αντικαταστάθηκε ως ύμνος από τη Διεθνή το 1918.

Ο Γκόρκι, στη «Μάνα», αναφέρεται σε αυτό το τραγούδι με πολύ συγκινητικό τρόπο.

По морям, по волнам / Pa moriam, pa volnam -» Πάνω από τη θάλασσα, πάνω από τα κύμματα»
Конармейская – «Το τραγούδι του Ιππικού»

Ενα άλλο σπουδαίο τραγούδι αγώνα και επανάστασης, που στα ελληνικά έγινε γνωστό ως «Σαν ατσάλινο τείχος».

 Тачанка Tachanka «Τατσάνκα»

Η Τατσάνκα ήταν ένα είδος μεγάλου πυροβόλου όπλου που το έσερναν σαν κανόνι δύο άλογα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε στην Οκτωβριανή Επανάσταση, και το αντάρτικο αυτό τραγούδι γράφτηκε τότε…σύμφωνα με κάποιες πηγές, η Τατσάνκα (το όπλο) ήταν μια «εφεύρεση» του Νέστορ Μαχνό.

Смело мы в бой пойдем / Smelo my v boj pojdem «θα πολεμήσουμε γενναία»

«Ακου εργάτη, ο πόλεμος ξεκίνησε, παράτα τη δουλειά σου, ετοιμάσου για την πορεία…Γενναία θα πάμε στην μάχη για την Σοβιετική δύναμη, και όλοι, μέχρι τον τελευταίο θα πεθάνουμε αγωνιζόμενοι γι αυτό»

По долинам и по взгорьям – Through Valleys and over Hills «Από κάμπους και λαγκάδια»
Наш паровоз / Nash parovoz «Η λοκομιτίβα μας» 

Ενα τραγούδι γραμμένο το 1918 για την Κομσομόλ κατά τη διάρκεια της επανάστασης, από τουςBoris Skorbin και P. Subakov.

___________________________________________

Από:

http://www.hitandrun.gr/palia-rosika-tragoudia-tharrous-ke-agona/

Άρξατε πυρ, οι καναλάρχες είναι έτοιμοι!…


Τα δύο μέτωπα έχουν παραταχθεί. Από τη μία, υπάρχει η επίσημα και πολλαπλός εκφρασμένη πρόθεση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να τελειώνει το άνομο καθεστώς της τηλεοπτικής «παρανομίας» με τη χορήγηση των τηλεοπτικών αδειών υπό όρους και τη σαφή υποχρέωση να πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους. Από την άλλη, υπάρχει το μέτωπο των καλομαθημένων τζαμπατζήδων της τηλεοπτικής διαπλοκής, που σε κρίσιμες φάσεις πολιτικών αλλαγών στη χώρα συνέγραφαν μαζί με αρμόδιους υπουργούς νόμους και διατάξεις.

Το επιχείρημά τους δε ότι θα κλείσουν τα μαγαζιά τους, εκτός από το ότι προκαλεί σπαρταριστά σχόλια στα social media (ω, ναι επιτέλους ας τα κλείσουν να μάθουμε πραγματικές ειδήσεις, ω, ναι ας μείνουν άνεργοι οι Πρετεντέρης, Μπάμπης, Άρης και Σία), γίνεται μπούμερανγκ. Γιατί καταδεικνύει με τα δικά τους λόγια πως και τζαμπατζήδες είναι και θέλουν να κατέχουν εξουσία με τα λεφτά των άλλων.

Σε τέσσερα μόνο παραδοσιακά συγκροτήματα, που στήριξαν και στηρίζουν με κάθε τρόπο την πολιτική εξαθλίωσης της χώρας προς όφελος των «οικονομικών δολοφόνων» της παγκόσμιας οικονομικής τάξης, τον Πήγασο του Μπόμπολα, τον Τηλέτυπο των Βαρδινογιάννη, Ψυχάρη, Μπόμπολα, τον ΔΟΛ του Ψυχάρη και την Καθημερινή του Αλαφούζου, τα δάνειά τους στο τέλος του 2014 ξεπερνούσαν τα 598 εκατ. ευρώ. Οι ζημιές τους συνολικά φθάνουν τα 512 εκατ. ευρώ.

Τα ίδια αυτά Μέσα, το 2008, πριν ο Γ. Παπανδρέου βάλει το πιστόλι στον κρόταφο της ελληνικής κοινωνίας, απασχολούσαν συνολικά 4.619 εργαζόμενους. Το 2014, κι αφού συμμετείχαν ενεργά και πρωταγωνιστικά στο γονάτισμα μιας ολόκληρης χώρας, απασχολούσαν μόλις 2.398 εργαζόμενους! Πέταξαν δηλαδή εκτός εργασίας περίπου το 50% του προσωπικού τους, όταν είχαν την κυριαρχία της διαπλεκόμενης εξουσίας. «Μαγαζιά» όπως το συγκρότημα Μπόμπολα και ο ΔΟΛ έχουν τα μεγαλύτερα ποσοστά απολύσεων, 62% και 51% αντίστοιχα.

Αυτοί οι ιδιοκτήτες, λοιπόν, έξι χρόνια μετά, απειλούν πως θα βάλουν λουκέτο στις επιχειρήσεις τους και θα αφήσουν άνεργους εργαζόμενους. Το υπερόπλο τους έναντι της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας, η ποδηγέτηση της περίφημης κοινής γνώμης, έμεινε πλέον από σφαίρες. Και σίγουρα στη διαπραγμάτευση, που αναμένεται να αρχίσει με τους νέους κυβερνώντες, χρειάζονται άλλα όπλα. Και επιχειρήματα.

Ματίνα ΠαπαχριστούδηHot Doc


Από:

http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2015/06/blog-post_921.html

Οι εισοδηματικές ανισότητες, η εκποιηση της δημοσιας περιουσιας και οι συμπεριφορές των αγορών…


wall-street-journal_0

Η ελεύθερη αγορά μπορεί να επιβιώσει τόσο με μεγαλύτερο, όσο και με μικρότερο κράτος – σε καμία περίπτωση όμως με τις συνεχείς μειώσεις των μισθών και τη μη ισορροπημένη κατανομή των εισοδημάτων, όπου κυριολεκτικά αυτοκαταστρέφεται  

«Έχουμε αναφέρει πολλές φορές πως οι συνεχείς επεμβάσεις των κεντρικών τραπεζών στην οικονομία, με την τρομακτική αύξηση της παγκόσμιας ρευστότητας, είχαν και έχουν σαν αποτέλεσμα τη μεταφορά εισοδημάτων από τους φτωχούς στους πλουσίους.

Ακόμη περισσότερο, έχουν δρομολογήσει το σταδιακό στραγγαλισμό της μεσαίας τάξης, η οποία ουσιαστικά στηρίζει τόσο τη δημοκρατία, όσο και το σύστημα της ελεύθερης αγοράς – το οποίο δεν είναι συνώνυμο με τον «αδηφάγο καπιταλισμό».

Όπως όμως και να ονομάσουμε το σημερινό σύστημα, έχουμε την άποψη πως με τον τρόπο που λειτουργεί αυτοκαταστρέφεται – οπότε θα αντικατασταθεί, αργά ή γρήγορα, από ακραία, αυταρχικά, μη δημοκρατικά πολιτεύματα, τα οποία θα εφαρμόσουν έναν άλλο τρόπο διαχείρισης της οικονομίας και διακυβέρνησης του κράτους.

Για να τεκμηριώσουμε τη θέση μας, θα υπενθυμίσουμε ένα μέρος μίας παλαιότερης ανάλυσης μας, στην οποία είχαμε τονίσει το πρόβλημα πριν ακόμη διογκωθεί – όπως πιστεύουμε πως έχει συμβεί σήμερα».

Ανάλυση       

Στις σκανδιναβικές χώρες, στη Γερμανία, στην Ολλανδία και στη Γαλλία προτιμήθηκε, μετά τα μέσα του 20ου αιώνα ένα διαφορετικό οικονομικό «μίγμα». Το όραμα που αντιπροσώπευε θα μπορούσε ίσως να συνοψισθεί στην αντίληψη ότι, ο καπιταλισμός είναι το μοναδικό διαθέσιμο σύστημα που μπορεί να λειτουργήσει –  αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει ικανοποιητικά, χωρίς την ισχυρή παρουσία της κυβέρνησης (R.Heilbroner).

Μήπως όμως στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός, αναρωτιέται κανείς, παρά τις υποσχέσεις του να παράγει πλούτο για όλους, οδηγεί τελικά στο να γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί, φτωχότεροι; Μπορεί να επιτευχθεί ανάπτυξη, χωρίς να προϋποθέτει την ανισότητα – τη διεύρυνση δηλαδή των εισοδηματικών διαφορών, μεταξύ των ανωτέρων και κατωτέρων «κοινωνικών «στρωμάτων», είτε αυτά είναι ιδιώτες, είτε ολόκληρα κράτη; Απλούστερα, μπορεί οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι, χωρίς οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι – χωρίς να «αναπτύσσονται» δηλαδή οι μεν, εις βάρος των δε;

Συνέχεια

Εκλογές στην Τουρκία και κουρδικό κόμμα: έκπληξη ή αναμενόμενο γεγονός;…


του Παναγιώτη Λογγινίδη


Παρ’ότι το Ανώτατο Εκλογοδικείο της Τουρκίας ανακοίνωσε ότι τα τελικά αποτελέσματα θα δοθούν επίσημα μεταξύ 19 και 22 Ιουνίου, ωστόσο  κανείς δε μπορεί να την αμφισβητήσει την αξία του αποτελέσματος των εκλογών της 7ης Ιουνίου στην Τουρκία. Για πρώτη φορά το Κουρδικό Δημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα (HDP) κατάφερε αυτόνομο να εκλέξει τουλάχιστον 80 βουλευτές στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση (TBMM), αποφεύγοντας τις μηχανορραφίες και τα «τερτίπια» των συνεργασιών και των ανεξάρτητων βουλευτών των περασμένων εκλογικών αναμετρήσεων που του επέτρεπαν μεν να εκλέγει βουλευτές αλλά να μην έχει αυτόνομη κοινοβουλευτική ομάδα, με ό,τι αυτό σημαίνει τόσο στις ισορροπίες εντός του Κοινοβουλίου όσο και στην ανάδειξη του έργου και των διεκδικήσεων του κουρδικού κόμματος.

Παρά το γεγονός ότι το 13,12% των 47,51 εκατομμυρίων Τούρκων ψήφισε το ΗDP, αυτό δεν ήταν το μόνο θετικό γεγονός των τούρκικων εκλογών. Το πιο σημαντικό ήταν βέβαια ότι το 60% των ψηφοφόρων δεν ψήφισαν το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚP) του Ερντογάν. Το ΑΚP κατάφερε να πάρει μόλις το 40,87% των ψήφων του τούρκικου λαού, παρά τις προσπάθειες να προσεταιριστεί τόσο Κούρδους ψηφοφόρους όσο και Αλεβίτες. Ωστόσο, θα ήταν κανείς πολύ αφελής να θεωρήσει ότι το ποσοστό αυτό του HDP και η ταυτόχρονη αύξηση της δημοτικότητας του Selahattin Demirtas, του επικεφαλής του κουρδικού κόμματος, ήταν αποτέλεσμα μόνο ή σε μεγάλο βαθμό των κοινωνικών κινημάτων και της στάσης της κίνησης του πάρκου Γκεζί. Αν και είναι μεγαλύτερη η αξία της ενασχόλησής μας με την κουρδική πολιτική στην Τουρκία, ωστόσο αξίζει να αναφερθεί το τι προηγήθηκε των τούρκικων εκλογών.

image-4345

foto: Julia Buzaud

_________________________________

Τα θεμέλια του κόμματος του Ερντογάν είχαν ήδη αρχίσει να τρίζουν τόσο λόγω εσωκομματικών αιτίων όσο και εξωγενών, με κύριο αυτό της παράλληλης δομής, της Κοινότητας Γκιουλέν, που παραπαίει ανάμεσα στο Ισλάμ και στο κοσμικό κράτος. Η κοινότητα Γκιουλέν πάντως σίγουρα είναι ενάντια στην ισλαμικού τύπου κυβέρνηση του ΑΚP που μάλλον κλίνει προς τα κράτη της μέσης Ανατολής παρά προς τη Δύση. Μάλιστα τόσο ενοχλήθηκε η πρώην κυβέρνηση Ερντογάν από την εμπλοκή του Γκιουλέν στα πολιτικά πράγματα της Τουρκίας ώστε απομάκρυνε όλους τους θιασώτες του Φετουλλάχ Γκιουλέν από θέσεις ευθύνης στο Δημόσιο, θεωρώντας το θέμα ζήτημα ζωής και θανάτου, σύμφωνα με τον Ισλέρ, τότε αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Ερντογάν.

Συνέχεια