Η Λέξη Που Ψάχνεις Είναι…


Coffee-Shop,-Railway-Statio

(Ιστορίες απ” το μπαρ)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

«Έχεις παρατηρήσει ότι στην πόλη δεν υπάρχει ουρανός;»

Μου το “πε κοιτώντας το ποτήρι του.

«Εννοείς δεν φαίνεται.»

Κούνησε το κεφάλι του, σαν εκείνα τα παιχνίδια που βάζουν στα αυτοκίνητα, εκείνα που συνήθως είναι σε σχήμα σκύλου ή γάτας, και σε κάθε λακούβα ή στροφή το κεφάλι τους πηγαίνει πέρα-δώθε.

«Δεν υπάρχει. Κι εδώ δεν φαίνεται, αλλά αν βγεις απέξω θα τον δεις, υπάρχει.»

Ήμασταν σ” ένα υπαίθριο μπαρ, στην Νάξο. Πάνω απ” το κεφάλι μας απλωνόταν μια κληματαριά. Πιο πάνω ήταν, πράγματι, ο ουρανός.

«Στην πόλη δεν υπάρχει ουρανός, μόνο μπαλώματα… Αυτό είναι που μου λείπει πιο πολύ.»

Πήγα ως την άκρη της μπάρας, να πάρω την παραγγελία από τη Δήμητρα, τη σερβιτόρα.

«Είναι παράξενο αυτό», συνέχισε καθώς έβαζα μπύρες, και χωρίς να τον νοιάζει αν τον άκουγα, «γιατί… Μεγάλωσα στην πόλη. Εκεί γεννήθηκα και μεγάλωσα. Οδός Σμύρνης, 39. Το σχολείο μου ήταν ένα τετράγωνο παραπέρα. Γκράβα. Την ξέρεις τη Γκράβα; Δεν χάνεις τίποτα. Άλλωστε όλα τα σχολεία έτσι είναι, σαν φυλακές.»

Πήγα τις μπύρες στη Δήμητρα και χτύπησα την απόδειξη. Γυρίζοντας έβαλα ένα ποτό και για μένα. Ο τύπος μιλούσε κι όσο έλειπα. Σαν έφτασα κοντά του άκουσα τη συνέχεια.
«… που για πρώτη φορά το κατάλαβα. Όταν ήμουν παιδί μάλλον δε μ” ένοιαζε. Η πόλη ήταν τεράστια, τι να τον κάνω τον ουρανό; Αλλά τώρα πνίγομαι.»

«Στις διακοπές φορτώνεις τις μπαταρίες σου», του είπα, για να πω κάτι πιο πολύ, μπάρμαν ήμουν.

<!–more–>

Με κοίταξε, σαν να έβλεπε έντομο που μιλούσε, λες και δεν είχε προσέξει ότι ήμουν εκεί. Τα μάτια του θολά, σαν μπαγιάτικο ψάρι.

«Δεν κάνω διακοπές», είπε και μου “δωσε το ποτήρι του. «Πουλάω.»

«Τι πουλάς;»

Δεν απάντησε, μόνο άναψε τσιγάρο.

«Όταν ήμουν μικρός, ο πατέρας μου έλεγε ότι θα πάμε να ζήσουμε σε μια φάρμα. Με ζώα, λουλούδια, κατσικάκια κι ουρανό. Εγώ τον πίστευα, αλλά αυτός δεν πίστευε τα ψέματα του. Κάποια μέρα πήρε το αυτοκίνητο και βγήκε απ” την πόλη, πήγε προς Σούνιο. Κάπου εκεί σταμάτησε, ένωσε ένα λάστιχο με την εξάτμιση, το πέρασε απ” το παράθυρο, έκλεισε με χαρτοταινία τα κενά…»

Κοίταξα προς τη Δήμητρα, μήπως χρειαζόταν κάτι, για να ξεφύγω. Έπαιζε με το κινητό της. Ξαναγέμισα το ποτήρι μου, με παραπάνω τζιν παρά τόνικ.

«Πάντα παραπονιόταν για το καυσαέριο κι έλεγε ότι στη φάρμα, που θα πηγαίναμε, δεν έχει καυσαέριο. Και τελικά πέθανε έτσι, μέσα στο καυσαέριο.»

Τον ρώτησα αν ήθελε ένα ποτό ακόμα, κέρασμα. Έπρεπε κάτι να πω, μπάρμαν ήμουν.

«Σε ψυχοπλάκωσα, ε;»

«Η ζωή είναι δύσκολη», είπα, λες και ήξερα τι είναι η ζωή.

«Δεν είναι δύσκολη, είναι… Αν ήταν μόνο δύσκολη δεν θα ήταν πρόβλημα. Αν υπήρχε ένας στόχος, ένας σκοπός, κάποιο νόημα… Αλλά είναι κάτι άλλο.»

«Κουραστική;»

«Μπα.»

«Βαρετή;»

Εκεί συμφώνησε. Σχεδόν.

«Η βαρεμάρα είναι μέρος του άλλου, του… Δεν βρίσκω τη λέξη. Είναι… Ξυπνάς το πρωί και δεν θες να σηκωθείς απ” το κρεβάτι. Σηκώνεσαι τελικά, τι άλλο να κάνεις; Δουλεύεις όλη μέρα. Τα παιδιά σου έφυγαν απ” το σπίτι, πριν προλάβεις να καταλάβεις ότι έχεις παιδιά. Με τη γυναίκα σου δεν λες και πολλά. Τα λεφτά που βγάζεις φτάνουν για τα βασικά. Ούτε και γι” αυτά τώρα πια. Ίσα να επιβιώνεις. Κάποιες φορές ούτε καν γι” αυτό… Κι ύστερα κοιτάς πάνω και δεν βλέπεις ουρανό. Και τότε είναι που σκέφτεσαι: Γιατί κάνω ό,τι κάνω; Έφτασα τα 48 και δεν είμαι τίποτα. Έχω ένα σπίτι, δυο παιδιά που φύγανε, μια γυναίκα, ένα αυτοκίνητο κι έναν σκύλο, αλλά δεν είμαι τίποτα.»

Απ” τα ηχεία, σύμπτωση βασανιστική, έπαιζε το «Once in a lifetime»:

And you may ask yourself
How do I work this?
And you may ask yourself
Where is that large automobile?
And you may tell yourself
This is not my beautiful house
And you may tell yourself
This is not my beautiful wife

Το ποτό με είχε πιάσει κι είχα διάθεση να μιλήσω.

«Γιατί δεν φεύγεις;» τον ρώτησα.

«Πού να πάω;»

«Σε μια φάρμα.»

Χαμογέλασε. Ανάποδα. Σαν ν” αποδεχόταν την ήττα.

«Κάποτε μπορεί να το “κανα. Όταν είχα δυνάμεις. Τώρα απλώς υπάρχω, δεν είμαι άνθρωπος, απλώς βγάζω πέρα την κάθε μέρα, περιμένοντας για το βράδυ, για να κοιμηθώ, σαν να περιμένω το τέλος, το οριστικό βράδυ… Πλέον δεν κατηγορώ τον πατέρα μου. Σχεδόν τον καταλαβαίνω.»

«Έχεις παιδιά», του είπα, «γι” αυτά αξίζει»

«Να είμαι τίποτα», μ” έκοψε. «Ώστε να γίνουν τίποτα κι αυτά.»

Μου “δωσε το ποτήρι του.

«Τι ήθελες να κάνεις όταν ήσουν παιδί;» τον ρώτησα. «Τι ονειρευόσουν;»

«Δεν θυμάμαι πια. Ήμουν παιδί; Ονειρευόμουν;»

«Όλοι κάποτε ήμασταν παιδιά.»

«Ξέρεις τι εύχομαι; Αυτή είναι η μόνη μου ελπίδα πια. Να καταστραφούν τα πάντα. Να γίνει κάτι και να μη μείνει τίποτα όρθιο. Ώστε να μην έχω δικαιολογίες πια, να μπορέσω να ελευθερωθώ… Όλα αυτά που έχω δεν μ” αφήνουν να είμαι. Και δεν έχω κάτι, να είχα εντάξει, αλλά δεν έχω. Δεν έχω ούτε ουρανό.»

«Γιατί δεν τα καταστρέφεις μόνος σου;»

«Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Είναι ενάντια στους κανόνες. Δεν το “χεις καταλάβει ακόμα, είσαι μικρός και νομίζεις ότι κάνεις την επανάσταση σου δουλεύοντας στα μπαράκια και σαλιαρίζοντας με τις σερβιτόρες. Αλλά θα το δεις. Σιγά-σιγά, δεν θα καταλάβεις πότε έγινε, αλλά θα μπεις μέσα του… Ζούμε για τους άλλους. Όχι προσφέροντας, αυτό θα ήταν καλό. Ζούμε για την εικόνα μας, για να μην διαταράξουμε την εικονική ειρήνη. Οι άλλοι μας κατασκευάζουν, εμείς πατάμε στα χνάρια τους, και τα παιδιά μας στα δικά μας… Αν καταφέρεις να συνεχίσεις να ζεις με την ψευδαίσθηση ότι είσαι κάτι, τότε είναι καλά. Οι περισσότεροι έτσι ζουν, αντέχουν. Αλλά κάποιοι την πατάνε, έρχονται φάτσα κάρτα με τον εαυτό τους και δεν βρίσκουν τίποτα. Κι έπειτα βάζουν τον σωλήνα στο παράθυρο.»

Η Δήμητρα με φώναξε για να της κόψω μια απόδειξη. Της είπα να το κάνει μόνη της.

«Δηλαδή τι;» είπα στον τύπο. «Δεν είμαστε ελεύθεροι; Σπουδαία ανακάλυψη. Κανείς δεν είναι ελεύθερος. Ακόμα και τα πουλιά είναι δεμένα στον ουρανό.»

Απ” τα ηχεία ακουγόταν η γκρινιάρα φωνή του Dylan.

«Τα πουλιά έχουν τον ουρανό. Εμείς τι έχουμε;»

«Υπάρχουν στιγμές που»

Μ” έκοψε.

«Στιγμές. Ζεις μια ολόκληρη ζωή μες στα σκατά, και χαίρεσαι όταν βγάζεις, για μια στιγμή, το κεφάλι σου απέξω. Αυτές είναι οι στιγμές σου.»

«Όχι! Διαφωνώ. Δεν μπορεί να είναι έτσι. Είσαι πολύ…»

«Ειλικρινής;»

«Απαισιόδοξος.»

«Δεν είμαι τίποτα. Έχω τόσες υποχρεώσεις, τόσα να κάνω, τόσα προβλήματα να λύσω, που πλέον δεν είμαι. Υπάρχω για να πληρώνω λογαριασμούς. Και να προσποιούμαι ότι είμαι εντάξει… Είμαι καλά, είμαι καλά, είμαι καλά, είμαι… Δεν είμαι. Δεν ξέρω τι είμαι.»

Η Δήμητρα μου έκανε νόημα. Είχε αδειάσει η πλατεία και η μπάρα. Έπρεπε να τον διώξω για να κλείσουμε.

«Τι πουλάς;» τον ρώτησα, όχι επειδή ήμουν μπάρμαν κι έπρεπε να πω κάτι, αλλά επειδή πραγματικά ήθελα να μάθω τι πουλάει ένας τέτοιος τύπος. Συσκευές ανώδυνης αυτοχειρίας;

«Τον εαυτό μου», είπε και σηκώθηκε απ” το σκαμπό. «Όλη μου τη ζωή αυτό κάνω: Πουλιέμαι. Κι αλήθεια δεν έχω κερδίσει τίποτα.»

Μου άφησε ένα χαρτονόμισμα για τα ποτά του, και μου “κανε νόημα να κρατήσω τα ρέστα. Έφυγε απ” τον «Κήπο» χωρίς να παραπατάει. Σαν βγήκε έξω γύρισε και κοίταξε τον ουρανό. Έμεινε για λίγο έτσι. Μετά κατέβασε το κεφάλι και χάθηκε.

Μαζέψαμε το μαγαζί με τη Δήμητρα.

«Θα έρθεις στο jam bar;» μου είπε όταν κλειδώναμε.

«Θα πάω στην παραλία», της είπα. «Να δω τον ουρανό.»

Εκείνη θίχτηκε.

«Κάνε ό,τι γουστάρεις», είπε κι έφυγε.

«Μακάρι», είπε ο μπάρμαν κι έμεινε μόνος.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η φωτογραφία είναι του Robert Frank, από το The Americans


Aπό:

http://sanejoker.info/2015/06/one-word.html

 RED ZEPPELIN: Με τη ματιά θλιμμένου ταυρομάχου…


tavr0maxosΓράφει ο Μάκης Γεωργιάδης


Έρχεται κάποτε η ώρα που θα ’θελες να αφηγηθείς ένα παραμύθι για τη συμφιλίωση του ταύρου με τον ταυρομάχο. Υπάρχουν άραγε λόγοι συμφιλίωσης;  Ίσως και να μην υφίστανται στην πραγματικότητα τέτοιοι λόγοι. Γιατί όμως να υφίστανται και λόγοι εχθρότητας; Ποιος άραγε είναι ο λόγος, ποια η αιτία  που οδηγεί σε θανάσιμη μονομαχία;  Ίσως και κάτι ακόμη,, λίγο πιο σημαντικό. Ο εκάστοτε  ταύρος να μη  είναι αυτό που όλοι αντιλαμβανόμαστε  μόλις ακούμε αυτή τη λέξη, δηλαδή το αρσενικό βοοειδές.  Έτσι όμως δεν βοηθάμε καθόλου το θλιμμένο ταυρομάχο της ιστορίας μας που θα ήθελε κάποια στιγμή μια συμφιλίωση.

Ίσως η αναζήτηση αυτή να είναι μάταιος κόπος, ειδικά αν ο ταυρομάχος της ιστορίας μας μάθει πως τελικά  περισσότερο κινδυνεύει από τον ίδιο του τον εαυτό παρά από τον ταύρο. Ίσως όμως και να το γνωρίζει και γι αυτό άλλωστε να επιδιώκει μια συμφιλίωση. Μπορεί να έχει ήδη διακρίνει πως ο μαινόμενος και περιορισμένος ταύρος στην  αρένα, δεν είναι μια φυσική οντότητα, αλλά μπορεί να είναι η  ίδια η φύση, η ζωή ή ακόμη και ο εαυτός του σε μια μεταμόρφωση που θα μπορούσε να μοιάζει με μια θεϊκή συνωμοσία.

Έπειτα στέκεται στο κέντρο της αρένας  με τα πόδια ανοιχτά στο σχήμα ισοσκελούς τριγώνου  λες και είναι καρφωμένα στη γη  κρατώντας στο δεξί χέρι το κόκκινο πανί που μοιάζει με την αυλαία που ανοίγει μια  παράσταση και με το σπαθί περασμένο στο θηκάρι του. Ο ταύρος είναι απέναντι, πάντα απέναντι και έτοιμος να ορμήσει  χωρίς να μπορεί να διακρίνει τις λεπτομέρειες στη χρυσοκέντητη στολή, στον εξοπλισμό ή στο καπέλο του. Του αρκεί το κόκκινο πανί  να αιωρείται στη  σκέψη του σαν την κουρτίνα μιας πελώριας αυλαίας η οποία είναι έτοιμη να αποτραβηχτεί για να ξεκινήσει  μια νέα παράσταση. Μήπως άραγε εκεί εντοπίζεται το μυστικό;

Συνέχεια

Μιχάλης Σάλλας – 14. Proton και… κύριος…


Η Proton Bank ήταν μια μικρή τράπεζα, η οποία βγήκε στην αγορά το 2002 ως επενδυτική τράπεζα. Παρά το ότι το 2005 μπήκε στο χρηματιστήριο και το 2006 απορρόφησε την καταρρέουσα Omega Bank, παρέμεινε μικρή. Όμως, λόγω του ειδικού χώρου στον οποίο εδραστηριοποιείτο, το 2008 τράβηξε την προσοχή τού Μιχάλη Σάλλα. Μετά από έντονες διαπραγματεύσεις που πέρασαν από σαράντα κύματα, στις 5 Νοεμβρίου 2008 η Πειραιώς απέκτησε το 31,3% της μικρής αυτής τράπεζας, δίνοντας στους μετόχους τής Proton μία δική της μετοχή για κάθε 8,25 δικές τους. Δηλαδή, η Πειραιώς απέκτησε το 31,3% της Proton με ανταλλαγή μετοχών, δίχως να βγάλει σεντς από τα συρτάρια της. Όμως, πρέπει να πούμε ότι, με βάση τις ισοτιμίες τής εποχής, κάθε μετοχή τής Proton αποτιμήθηκε περίπου 1,2 ευρώ και κάθε μετοχή τής Πειραιώς γύρω στο δεκάρικο.

Συνέχεια

Βασικά στοιχεία των οικονομιών BRICS.


Η ελληνική οικονομία είναι ενταγμένη , εδώ και περίπου 20 έτη, σε περιβάλλον χαμηλών επιτοκίων και μικρής διακύμανσης της ισοτιμίας του νομίσματος (ευρώ). Πρόκειται δηλαδή για ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον από αυτό στο οποίο λειτουργούν οι χώρες   BRICS, αλλά και οι υπόλοιπες αναπτυσσόμενες χώρες του πλανήτη.

  1. Τα κύρια (προεξοφλητικά) επιτόκια των ΚΤ των χωρών αυτών παρουσιάζονται στον Πίνακα

Πίνακας

Βασικά επιτόκια ΚΤ των χωρών BRICS
Βραζιλία 13,75 %
Ρωσία 11,5 %
Ινδία 7,25 %
Κίνα 5,2 %
Ν.Αφρική 5,7 %
  1. Ο κρατικός δανεισμός των χωρών BRICS, είναι πολύ υψηλότερος από τον αντίστοιχο των χωρών της ευρωζώνης, όπως χαρακτηριστικά παρουσιάζεται στα στοιχεία του Πίνακα

Συνέχεια

Αν ξεχνάς το διεθνισμό θα σε φάει ο «ευρωπαϊσμός»…


Το κόμμα του μνημονίου είναι εδώ για πολύ καιρό. Η συγκέντρωση υπό τον τίτλο «Μένουμε Ευρώπη» την Τετάρτη στο Σύνταγμα, απλά ανέδειξε την αναβάθμιση του τόσο σε επίπεδο εικόνας, όσο και σε επίπεδο επιδιώξεων από εδώ και πέρα. Είναι προφανές ότι η ελληνική αστική τάξη βρίσκεται αυτή την περίοδο σε φάση αναζητήσεων. Σε κάθε περίοδο άλλωστε κρίσης του μνημονιακού καθεστώτος, κατάφερνε να επιστρατεύει τα καλύτερα αντανακλαστικά της, για να περνά στην επόμενη φάση. Όταν το σενάριο Παπανδρέου κάηκε από τις Πλατείες, ήρθε η λύση του μεγάλου συνασπισμού με επικεφαλής τραπεζίτη. Στη συνέχεια, όταν έδειξε τα όρια της αυτή η λύση και ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε μερικές χιλιάδες ψήφους πριν το μεγάλο σοκ, ήρθε η περίοδος Σαμαρά που κάλυπτε πιο αναβαθμισμένες ανάγκες: Τη σταθεροποίηση του μνημονιακού καθεστώτος και την ανάσχεση – με κάθε πολιτικό, ιδεολογικό και πρακτικό τρόπο – της «κόκκινης απειλής». Σήμερα, με κομμένους τους διαύλους προς τα υψηλά κλιμάκια της κυβέρνησης και στη σκιά της ήττας της 25ης Ιανουαρίου, οι έλληνες αστοί και οι σύμμαχοι τους, βλέποντας ότι ο αντίπαλος τους παρά τις πιέσεις παραμένει πολιτικά αδιαμφισβήτητος, φαίνεται να παίρνουν μια σημαντική απόφαση: Να μετατρέψουν τη σύγκρουση με τον αντίπαλο από πόλεμο ελιγμών – με σκοπό τη σταδιακή φθορά της κυβέρνησης – σε πόλεμο θέσεων – με ορίζοντα την άμεση ανατροπή της και τον σχεδιασμό της επόμενης μέρας.

Ένας στρατός και ένας σκοπός

Οι έμπειροι στρατηγοί του ελληνικού καπιταλισμού χρειάζονται δύο στοιχεία που μέχρι σήμερα τους λείπουν, αλλά δουλεύουν ακούραστα για να τα αποκτήσουν. Ένα στρατό που μπορεί να νικήσει και ένα σκοπό που μπορεί να εμπνεύσει.

Συνέχεια

Θλιβεροί σφουγγοκωλάριοι της εξουσίας…


Του Γ. Γ.

«Ως τώρα πιστεύαμε ότι η εξάπλωση των χριστιανικών μύθων στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οφειλόταν αποκλειστικά στο ότι δεν είχε εφευρεθεί ακόμη η τυπογραφία. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει. Ο καθημερινός Τύπος και ο τηλέγραφος, που μέσα σε μια στιγμή διαχέει τις επινοήσεις του σε όλη τη γη, κατασκευάζει περισσότερους μύθους μέσα σε μια μέρα (και το αστικό κοπάδι τους πιστεύει και τους διαδίδει ακόμα παραπέρα) από όσους θα μπορούσαν να παραχθούν παλιότερα μέσα σε έναν αιώνα».

Καρλ Μαρξ («Απαντα», τόμος 44, σελ. 176).

Οι καθεστωτικές δημοσιογραφικές ερπύστριες, που θα έλεγε και η Ζωή Κωνταντοπούλου, δεκαετίες τώρα προσπαθούν να ισοπεδώσουν συνειδήσεις, να παρουσιάσουν μια εικονική πραγματικότητα. Διαστρεβλώνονουν ειδήσεις, κατασκευάζουν γεγονότα, συκοφαντούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, καλλιεργούν  μαζικό κλίμα όπως επιθυμεί το σύστημα και τα αφεντικά τους.

Συστημικοί μαρκουτσοφόροι και γραφιάδες έχοντας ειδικευτεί στο να κάνουν την εξαπάτηση … επιστήμη, είναι απαραίτητοι στο αστικό πολιτικό σύστημα, ειδικά τα τελευταία χρόνια, για να περάσει η επέλαση της ταξικής βαρβαρότητας χωρίς να συναντήσει μαζικές λαϊκές αντιστάσεις.

Την πιο καλή έκφραση για όλους αυτούς που οδηγούν τα «τανκς  της παραπληροφόρησης» χρησιμοποίησε  ο καθηγητής Εργατικού δικαίου Αρις Καζάκος που αποκάλεσε δημόσια «ιδιοτελή καθάρματα» όσους δημοσιοκάφρους  στρατεύτηκαν στο μετερίζι για να παρουσιάσουν σαν μονόδρομο και αναπόφευκτη αναγκαιότητα την εφαρμογή της μνημονικής- ταξικής πολιτικής.

«Ευυπόληπτοι δημοσιογράφοι και άλλοι δημοσιολογούντες,  τα χρόνια της βαρβαρότητας έκαναν καριέρα και λεφτά προπαγανδίζοντας την αναγκαιότητα του μνημονίου, διαβάλλοντας τα θύματά του, δηλαδή την κοινωνία, και προβοκάροντας κάθε αντιμνημονιακή στάση και άποψη…», έγραψε χαρακτηριστικά σε ένα της άρθρο η Κατερίνα Ακριβοπούλου.

Η ίδια δημοσιογράφος κάνει λόγο για τον «εσμό των επαϊόντων» που «σκότωσε τη χώρα και ταπείνωσε το λαό της» ενώ με αφορμή τα όσα ακούγονται και γράφονται για τα «ιδιαίτερα σεμινάρια» που οργάνωσε και χρηματοδότησε το ΔΝΤ στην χώρα μας σημειώνει: «Η λίστα των «εκπαιδευμένων» κυνικών είναι μεγάλη. Αριθμεί περί τα 500 άτομα, μπορεί και παραπάνω, και περιλαμβάνει «μπουμπούκια» από όλη τη γκάμα των παραγόντων, που, λόγω της ιδιότητάς τους, μπορούσαν να αρθρώνουν δημόσιο λόγο και άρα να επηρεάζουν την κοινή γνώμη… Από δημοσιογράφους μέχρι καθηγητές, και από καλλιτέχνες μέχρι οργανικούς διανοούμενους…».

Και σ’ αυτό θέλουμε να σταθούμε λίγο.

Συνέχεια

Και Α και ΟΥ μνημόνια παντού – Ένα φωτορεπορτάζ για τους Γιουνκερίστας της λιτότητας…


ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΥΛΕΣ
Άστραψε η Μύκονος και βρόντηξε η Εκάλη την Πέμπτη στη συγκέντρωση του «Μένουμε Ευρώπη», που αποδείχθηκε εντέλει μια υπέροχη και διασκεδαστική συγκέντρωση, στην οποία θα μπορούσε κανείς να κάθεται σε μια γωνιά, να χαζεύει με τις ώρες και να γελάει με το θέαμα, αλλά και να δει από κοντά επιτέλους, μαζεμένους, πολλούς από αυτούς που ωφελήθηκαν από την κρίση. Δεν θέλαμε να φύγουμε. Αν δεν μας πίεζε ο χρόνος, θα καθόμασταν εκεί μέχρι να φύγει και ο τελευταίος «Ευρωπαίος».

Ήταν μια πολυφυλετική συγκέντρωση, με φυλές από εκείνες που θα συναντούσε κανείς μόνο στα γκαλά της πρέσβειρας καλής θελήσεως της Unesco κας Μαριάνας Βαρδινογιάννη ή σε βαφτίσια του Νίκου Χατζηνικολάου:

Συνέχεια