18 Ιουνίου του 1967: Η μέρα που καταστρέφονταν κιθάρες…


Κυριακή 18η Ιουνίου του 1967, ήταν η τελευταία μέρα του Monterey International Pop Festival, στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ, ενός εκ των μεγαλύτερων φεστιβάλ της σύγχρονης μουσικής.

Μερικοί από τους γνωστότερους καλλιτέχνες της εποχής είχαν ήδη εμφανιστεί τις προηγούμενες μέρες, όπως ο Eric Burdon με τους Animals, οι Simon and Garfunkel, οι Jefferson Airplane, ο Otis Redding κ.α.

Την τελευταία μέρα, θα εμφανίζονταν μεταξύ άλλων και δύο ονόματα που είχαν αρχίσει να κατακτούν το αμερικάνικο κοινό λίγο καιρό πριν, οι γνωστότεροι Who και ο -φέρελπις ακόμη- Jimmy Hendrix με τη μπάντα του.

HENDRIX

Δεν επρόκειτο να ήταν αναγκαστικά οι καλύτερες εμφανίσεις του τριημέρου, όμως η παρουσία τους στη σκηνή θα προσφέρει τελικά εκπληκτικές μουσικές εμεπιρίες και μερικές από τις πιο γνωστές στιγμές «καταστροφών» κιθάρας.

Η εικόνα που λίγο πολύ επαναλήφθηκε πολλάκις στη συνέχεια και έγινε για παράδειγμα και μία από τις πιο γνωστές και αναγνωρίσιμες εικόνες του artwork των Clash για πρώτη φορά με τόση ένταση στην ιστορία εκείνη τη μέρα. Ήταν άλλωστε η εποχή που γεννιόταν ακόμη χωρίς να έχει μολυνθεί από το επιχειρηματικό δαιμόνιο-  η εικόνα- γεγονός των μεγάλων rock show, των γιγαντιαίων συναυλιών και φεστιβάλ ενταγμένη ακόμη στο κλίμα της πολιτικής αμφισβήτησης  που ιδιαίτερα στις ΗΠΑ συνδέθηκε με την άνοδο και τη μαζικότητα του ροκ.

WHO

Οι Who που βγήκαν πρώτοι, έκαναν ένα ακόμα από τα εκρηκτικά live με τα οποία είχαν ήδη συνηθίσει το κοινό τους. Στο κλείσιμο τους, με το My Generation, ο Pete Townshend θα δώσει το σύνθημα για ένα πρωτοφανές ξέσπασμα στη σκηνή. Οι φωτογραφίες από το σπάσιμο της κιθάρας του και τη συνολική καταστροφή της σκηνής θα είναι από τις γνωστότερες στην τεράστια διαδρομή του συγκροτήματος.

Λίγη ώρα αργότερα στη σκηνή θα ανέβαινε ο Jimmy Hendrix, με τον Brian Jones των Rolling Stones να τον παρουσιάζει. Αναζητώντας ίσως και το κάτι παραπάνω σε σχέση με τον Townshend των Who, θα δοκιμάσει ξανά κάτι που είχε προσπαθήσει αποτυχημένα λίγους μήνες πριν, να κάψει την κιθάρα του.

Το ιστορικό κάψιμο της διάσημης  Stratocaster θα μείνει στην ιστορία σαν μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές στην ιστορία της ροκ…


Δείτε τα βίντεο: 


_____________________________________________
Από:

Μάνος Χατζιδάκις: ένας αστροναύτης ανάμεσά μας…


ASTRONAUT

Ο Μάνος Χατζιδάκις είναι 23 ετών. Το θέατρο Μουσούρη στην πλατεία Καρύτση λέγεται τότε θέατρο «Αλίκη», ανήκει στην Αλίκη Θεοδωρίδου και παραχωρείται στα χρόνια αμέσως μετά τον πόλεμο στον Κάρολο Κουν και στο νεαρό ακόμη Θέατρο Τέχνης του. Η μεγάλη επιτυχία της μουσικής του Μάνου για το «Ματωμένο Γάμο» του Κουν συζητιέται σ’ όλη την Αθήνα.

Πολλοί μιλούν ήδη με ένα μείγμα ενόχλησης και θαυμασμού για τον λεπτό τρόπο με τον οποίο έχουν διεισδύσει μέσα στις μελωδίες του έργου δύο τραγούδια του Τσιτσάνη -το «Μπαξέ Τσιφλίκι» και η «Αρχόντισσα». Ο Τσιτσάνης δεν είναι τότε το ιερό τέρας το σημερινό, σχεδόν δε μπορείς να πεις χωρίς ντροπή τη λέξη «συνθέτης» δίπλα στο όνομά του. Ιδιαιτέρως δε μπροστά σε ένα ακροατήριο αστών ή νεαρών αριστερών διανοουμένων, που -για τους δικούς της λόγους η κάθε πλευρά- συνδυάζουν το λαϊκό τραγούδι με μιαν ανεπιθύμητη παρακμή. Ο κόσμος λοιπόν που είχε την περιέργεια να ακούσει το νεαρό σ’ αυτήν την διάλεξη της 31ης Ιανουαρίου 1949 για το Ρεμπέτικο είναι πολύς και το θέατρο γεμίζει ασφυκτικά. Τότε ο Μάνος Χατζιδάκις ανάμεσα στ’ άλλα λέει και τα εξής:

«Η εποχή μας δεν είναι ούτε ηρωική ούτε επική και το τελείωμα του Δεύτερου παγκοσμίου πολέμου άφησε σχεδόν όλα τα προβλήματα άλυτα και μετέωρα. Τα μετέωρα αυτά προβλήματα δημιουργούν περιφερόμενα ερωτηματικά που δεν περιορίζονται φυσικά μόνο στον τομέα της πολιτικής και της κοινωνιολογίας μα εξαπλώνονται με την ίδια δύναμη και στη φιλοσοφία και την τέχνη, ακόμη και στην πιο καθημερινή στιγμή τ΄ ανθρώπου. Ο τόπος μας επιπλέον εξακολουθεί, σχεδόν δίχως διακοπή, ένα πόλεμο με επιμονή και με πίστη για την τελική νίκη, μα πάντα και ιδιαίτερα σήμερα, κοπιαστικό και οδυνηρό. Σκεφθείτε τώρα κάτω απ΄ αυτές τις αδυσώπητες συνθήκες την παρθενική ψυχικότητα του λαού μας – παρθενική, γιατί τα εκατό χρόνια μόνον ελεύθερης ζωής δεν ήσαν ικανά ούτε να την ωριμάσουν ούτε και ν΄ αφήσουν περιθώριο για να ριζωθούν τα τελευταία ευρωπαϊκά ρεύματα.

Συνέχεια

Επαναστατικό υπερπέραν και ΚΚΕ…


simeioseis1Βασίλης Τζώτζης


Είναι κοινή παραδοχή όσων προσπαθούν να ερμηνεύσουν την τοποθέτηση του ΚΚΕ για τα πράγματα, η παράδοξη εμμονή του σε συνδικαλιστικού τύπου οικονομικά αιτήματα από τη μία και η στάση αναχώρησης στο υπερπέραν της λαϊκής εξουσίας από την άλλη. Η στάση αυτή έχει προκαλέσει διάφορες και αποκλίνουσες ερμηνείες, έχει φτάσει ,μάλιστα, να ονομαστεί έως και «αριστερίστικη»!

Στο κείμενο που ακολουθεί θα γίνει μια προσπάθεια να αναζητηθούν οι βαθύτερες αιτίες και οι ιδεολογικές επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ, ώστε να εξαχθούν αξιοποιήσιμα συμπεράσματα για τους αγώνες που έχουμε μπροστά μας. Αγώνες που η ζωή θα μας φέρει ,εκ των πραγμάτων, πλάι-πλάι με τα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ.

Η στάση/γραμμή του ΚΚΕ εκφράζει τα αντικειμενικά συμφέροντα φτωχών λαϊκών στρωμάτων, τμημάτων του λαού που υποφέρουν από τη σημερινή πραγματικότητα, αλλά η αντικειμενική κοινωνική τους θέση τα οδηγεί σε αποφυγή της ανοιχτής & παρατεταμένης σύγκρουσης με την αστική στρατηγική & κρατική πολιτική.

Συνέχεια

Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ «ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗ»…


Άπτον Σίνκλερ (1878-1968)

Άπτον Σίνκλερ (1878-1968)


Η ζούγκλα του καπιταλισμού

Γράφει η Άννεκε Ιωαννάτου //

Την προηγούμενη βδομάδα είδαμε ζωή και έργο ενός χρηματιστή, τη μια πλευρά του αμερικανικού «ονείρου». Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το βιβλίο «Η ζούγκλα» του Άπτον Σίνκλερ (1878-1968) αποτελεί κατά κάποιο τρόπο μια διαλεκτική ενότητα με τον «Χρηματιστή» του Θίοντορ Ντράιζερ. Στο βιβλίο του Ντράιζερ που είδαμε την περασμένη βδομάδα, το φως πέφτει στον πλουτοκράτη, ενώ στο βιβλίο του Σίνκλερ στους ανθρώπους που δημιουργούν τον πλούτο χωρίς να τον απολαμβάνουν: τους εργάτες και δη τους «εισαγόμενους» εργάτες, τους  μετανάστες, ρίχνοντας άπλετο φως στον εφιάλτη της εκμετάλλευσης. Εικόνες μιας κοινωνίας όπου το έγκλημα τιμωρία δεν έχει. Ο Άπτον Σίνκλερ είναι ένας από τους πολυγραφότερους και πιο πολυδιαβασμένους συγγραφείς. Από νωρίς είχε συνδεθεί με το σοσιαλιστικό κίνημα της χώρας του και σ’ όλο το έργο του καταγγέλλει κάθε μορφή κοινωνικής εκμετάλλευσης εστιάζοντας στην πάλη ανάμεσα στον κεφαλαιοκράτη και τον εργαζόμενο. «Η Ζούγκλα» εκδόθηκε το 1916 και κυκλοφόρησε το 1993 στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» σε μετάφραση του Κώστα Αλάτση.«Γράφτηκε», με τα λόγια του ίδιου του συγγραφέα, «μέσα σ’ ένα σανιδένιο καλύβι, δυόμιση επί τρία, στην πλαγιά ενός λόφου στα βόρεια του Πρίνστον». Είχε ζήσει ο Σίνκλερ για εφτά βδομάδες με τους απόκληρους ξένους στα σφαγεία του Σικάγου. Το βιβλίο αφηγείται την ιστορία ενός χωρικού από τη Λιθουανία που μετανάστευσε  στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα και δούλεψε στα σφαγεία του Σικάγου γνωρίζοντας ως μετανάστης τη διπλή εκμετάλλευση. Το βιβλίο αφιερώνεται «Στους εργάτες της Αμερικής».

Συνέχεια

ΑΡΚΑΣ: Φεύγοντας απ’την Ευρώπη…


Αμήν και πότε: τους βαρεθήκαμε πια τους σιχαμένους, τα κοράκια!

Έλεος με την απληστία τους!  

Ο σοφός Αρκάς «έγραψε» πάλι… >

ΑΡΚΑΣ- Φεύγοντας απ'την Ευρώπη


Aπό:

https://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2015/06/18/%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%B1%CF%83-%CF%86%CE%B5%CF%8D%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7/

Οι δύο πρώτες κανονικές ημέρες ενός… Grexit…


Οι δύο πρώτες κανονικές ημέρες ενός… Grexit

Μπορεί τα λόγια του Αλέξη Τσίπρα να προξένησαν θυμηδία στους επικριτές του και απόγνωση στον επιχειρηματία, που εδώ και έξι μήνες βλέπει το όποιο βιός του -που είχε καταφέρει να ψευτοδιατηρήσει μέσα στην κρίση- να εξαϋλώνεται από το πρωτοφανές στέγνωμα της αγοράς.

«Μπαίνουμε στην τελική ευθεία. Τώρα αρχίζει η διαπραγμάτευση» σημείωσε ο Αλέξης Τσίπρας στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.

Μία λογική απορία θα μπορούσε να είναι εάν η διαπραγμάτευση είναι λογικό να ξεκινά 14 ημέρες πριν τη λήξη της τετράμηνης παράτασης του προγράμματος.

Μία δεύτερη είναι τι στον τρίβολο έκαναν επί πέντε μήνες αυτοί οι αναρχοάπλυτοι ΣΥΡΙΖΑίοι και έχουν φέρει ρωσική βαρυχειμωνιά σε ολόκληρη την πραγματική οικονομία, αν τώρα ξεκινά η πραγματική διαπραγμάτευση.

Τι εννοεί ο ποιητής τελος πάντων και τι πίνουν τελικά εκεί στο Μαξίμου και αντί να δούμε λευκό καπνό και συμφωνία βλέπουμε ντουμάνια, αναρωτιούνται τηλεσχολιαστές και καρικατούρες της καθημερινής ενημέρωσης, ξέρετε τώρα, από αυτούς που πήγαιναν για σεμινάρια στο ΔΝΤ.

Οι τελευταίες δύο ημέρες είναι δύο κανονικές ημέρες μέσα στην αβεβαιότητα και τη σχοινοβασία των τελευταίων μηνών. Με μία μονάχα μικρή διαφορά.

Όλες, μα όλες οι ευρωπαϊκές χώρες βλέπουν εδώ και δύο ημέρες τα επιτόκια δανεισμού τους να αφήνουν κατά μέρος τα αναπαυτικά μαξιλαράκια τους και να τραβούν την ανηφόρα, χτυπώντας καμπανάκια ότι μόνο για την ευρωπαϊκή, αλλά για την παγκόσμια οικονομία.

Με τη ρητορική του Grexit στο απόγειό της από «εταίρους» και δημοσιογράφους να μοιάζει να προκαλεί απανωτούς οργασμούς λίγο πριν αδειάσει η κλεψύδρα άπαντες κλαίνε για το ευρωπαϊκό ιδεώδες του Ζαν Μονέ που χάθηκε κάπου στα έγκατα της Κουμουνδούρου.

«Ο Αλέξης Τσίπρας έχει επιλέξει το δρόμο της ρήξης», αποφαίνονται και κλαίνε πάνω από το μνήμα της Ευρωζώνης και σκουπίζουν τα κροκοδείλια δάκρυα με μία κουρελιασμένη γαλανόλευκη και άλλα τέτοια γραφικά.

Συνέχεια

Περιττεύουν τα ονόματα των δημοσιογράφων…


by Sotos

image

Ο τρελός ξαναχτυπάει. Ποιος τρελός; Εγώ, βέβαια! Γιατί τρελός; Επειδή δεν κωλώνω να πάω κόντρα στο ρεύμα.

Λοιπόν, το ρεύμα ζητάει ν’ αποκαλυφθούν τα ονόματα των δημοσιογράφων, που «εκπαιδεύτηκαν» από το Δ.Ν.Τ. για να υποστηρίξουν τις θέσεις του στην ελληνική Κοινή Γνώμη.

Δεν χρειάζεται. Ξέρει ο κόσμος.

Τι ζόρι τραβάνε όσοι ζητούν την αποκάλυψη; Μη τυχόν σπιλώσει η συγκάλυψη όλους τους δημοσιογράφους συλλήβδην, ακόμη κι εκείνους που δεν «εκπαιδεύτηκαν»; Μα, αν υποστήριξαν τις θέσεις του Δ.Ν.Τ., τι διαφορά έχει αν «εκπαιδεύτηκαν» ή δεν «εκπαιδεύτηκαν»;

Ο πιο επιλήψιμος «εκπαιδευμένος» είναι ο ήδη «εκπαιδευμένος». Ο προεκπαιδευμένος. Εκείνος που δεν χρειάζεται «εκπαίδευση». Και, δυστυχώς, το πρόβλημα με τον ήδη «εκπαιδευμένο» είναι ότι προτιμάται και προσλαμβάνεται… Για περαιτέρω «εκπαίδευση»…

Ο κόσμος ξέρει. Τίποτε περισσότερο δεν θα κερδίσει, αν μάθει ονόματα. Ίσα-ίσα που, όσο δεν τα μαθαίνει, τόσο θα είναι πιο προσεκτικός.

_________________________________________________

Από:

http://sotosblog.com/2015/06/17/