Δέκα μαγικά κινηματογραφικά καλοκαίρια…


«Το καλοκαίρι ο ουρανός διανυκτερεύει
οι μυρουδιές έχουν την παιδική μας ηλικία
μέσα στον ύπνο μας κοιμούνται τα πιο ωραία ταξίδια
κι εγώ δεν έχω αλλο όπλο απ” το να διηγούμαι ψεύτικες ιστορίες και να τις πιστεύω»

Τάσος Λειβαδίτης


«Summer with Monika» Καλοκαίρι με τη Μόνικα Ingmar Bergman

summer-with-monika-1953

Ο 19 χρονος υπάλληλος Χάρυ, ερωτεύεται μια επαναστατημένη έφηβη κοπέλα τη Μόνικα. Και οι δύο προερχόμενοι από την εργατική τάξη, παρατούν τα σπίτια, τις οικογένειες και τις δουλειές τους, για να περάσουν ένα καλοκαίρι μαζί απομονωμένοι σε μια παραλία, όπου θα μπορέσουν να χαρούν τον έρωτά τους. Η πραγματικότητα όμως είναι σκληρή, και τα όνειρά τους θα προσγειωθούν απότομα. Μια ταινία που θεωρήθηκε προκλητική εκείνη την εποχή λόγω του ερωτισμού της, μια ταινία που μιλάει για την αθωότητα και την ενηλικίωση, που δείχνει τα όνειρα και τη ματαίωση με τον μοναδικό τρόπο που μόνο ο Μπέργκμαν ξέρει να αναπαριστά τόσο καίρια.

«Body Heat» Έξαψη Lawrence Kasdan

Body-heat

Ενα καταπληκτικό θρίλερ του Λώρενς Κάσνταν με τον σπουδαίο ηθοποιό Ουίλιαμ Χάρτ και την Καθλιν Τέρνερ να λάμπει…Μέσα στον απόλυτο καύσωνα και την υγρασία, σε μια επαρχιακή πόλη, ο τοπικός δικηγόρος Νεντ Ρασίν (Ουίλιαμ Χάρτ) γνωρίζει την εκθαμβωτική και μυστηριώδη Μάτι (Καθλίν Τέρνερ), την σύζυγο ενός πλουσίου που συνήθως λείπει για δουλειές εκτός πόλης. Ο Ρασιν ερωτεύεται παράφορα την Μάτι, το ίδιο δείχνει κι εκείνη, και ο μόνος τρόπος να…ζήσουν μαζί, είναι ο Ρασίν να δολοφονήσει τον άνδρα της. Ατμόσφαιρα νεο νουάρ, σκηνές πάθους σε μπανιέρες με παγάκια, και μια αίσθηση επικινδυνότητας και σασπενς από την αρχή μέχρι το τέλος αυτής της καταραμένης σχέσης.

Για αλλαγή, είπαμε να μην βάλουμε πάλι το Do the right thing το οποίο μπαίνει σε όσες περισσότερες λίστες γίνεται γιατί είναι το απόλυτο αριστούργημα, αλλά μια άλλη ταινία του μεγάλου σκηνοθέτη Σπάικ Λη.

1977, ενα από τα πιο ζεστά καλοκαίρια στη Νέα Υόρκη που δονείται στους ρυθμούς της ντίσκο, και ενας κατά συρροήν δολοφόνος σκοτώνει γυναίκες σε πάρκινγκ και σοκάκια. Ο τρόμος σκορπίζεται στο Μπρονξ, ο μαφιόζος Λουίτζι αποφασίζει να τον επικυρίξει καθώς πιστεύει ότι είναι κάποιος από την περιοχή, και επίδοξες ομάδες γειτονιάς στήνονται για να τον ανακαλύψουν, και επιδίδονται σε ένα κυνήγι μαγισσών,που στο στόχαστρο μπαίνει και ο Ρίτσι, ενας πάνκης που τον υποδύεται ο Άντριεν Μπρόντι. Και μόνο το Spike Lee θα έπρεπε να αρκεί για να ψάξετε να τη δείτε, η Νέα Υόρκη των φτωχογειτονιών, και μια καταγραφή της εποχής που δεν έχουμε ξαναδεί στο σινεμά.

Ας περιμένουν οι γυναίκες- Σταύρος Τσιώλης

as_perimenoyn_2

Μια ταινία που μπορεί να δει κανείς 350 φορές και να μην βαρεθεί ποτέ, τρεις άνδρες ξεκινούν να πάνε στη Θάσο όπου παραθερίζουν οι γυναίκες τους αλλά όλο βρίσκουν αφορμές για να καθυστερήσουν και να μείνουν ως «αντροπαρέα».

Ο μικροαστισμός και οι νοικοκυραίοι στο απώγειό τους, ο νεοπλουτισμός, η Ελλάδα του δικομματισμού σε μια καταπληκτική σάτιρα με σκηνές και ατάκες ανθολογίας.

Η σχεδιαζόμενη αρχιτεκτονική της Ευρώπης και η Ελλάδα…


europe

Εν μέσω της διαπραγμάτευσης για το «ελληνικό ζήτημα» διέρρευσε το μυστικό σχέδιο της  Γερμανίας για μια

νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική που κατά ορισμένους ονομάζεται εσφαλμένα και «σχέδιο για μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων». Ο συγκεκριμένος  τίτλος είναι ατυχής, διότι  η Ευρώπη δύο  και περισσοτέρων ταχυτήτων  υφίσταται από την δεκαετία του 80 και δεν είναι κάτι νέο.

Το νέο σχέδιο εντούτοις που ετοιμάζουν η Γερμανία μαζί με την Γαλλία προβλέπει μια στενότερη σύζευξη των πολιτικών που ασκούν οι χώρες μέλη της νομισματικής ένωσης.

Ενώ λοιπόν ο πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας  David Cameron επιμένει στην αύξηση της κυριαρχίας των κρατών μελών της ΕΕ μέσω διεύρυνσης των αρμοδιοτήτων  των εθνικών κοινοβουλίων, οι  Angela Merkel και  Francois Hollande επιχειρούν τα επόμενα βήματα προς την κατεύθυνση ενός ευρωπαϊκού κεντρικού κράτους, εισάγοντας μια ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση, μια ευρωπαϊκή κοινωνική πολιτική και μια ευρωπαϊκή ασφάλεια καταθέσεων και κεφαλαίων για τις τράπεζες. Ο  σκοπός του εγχειρήματος είναι να ενώσει την γερμανική εμμονή για νομισματική σταθερότητα με την γαλλική πρόθεση για αύξηση επενδύσεων.

Συνέχεια

Έξαλλοι οι «αριστεροί» με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ…


RedΑξίζει να παρατηρήσει κάποιος πως αυτοί που έχουν πάθει μεγάλη ζημιά μετά από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές δεν είναι οι δεξιοί. Αυτοί που έχουν πάθει συντριβή εξαιτίας της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, είναι οι αριστεροί που είχαν βιαστεί να ξεπουληθούν.

Είναι τραγικό, αλλά και αστείο, να βλέπεις αριστερούς που είχαν τρέξει να πιάσουν θέση στο ΠΑΣΟΚ -ακόμα και στη Νέα Δημοκρατία- να μην μπορούν τώρα να πιστέψουν πως έγινε κυβέρνηση ένα αριστερό κόμμα.

Δεν περίμεναν ποτέ ένα αριστερό κόμμα να γίνει κυβέρνηση. Και έγινε αυτό που φοβόντουσαν.

Βέβαια, για να δικαιολογήσουν το δικό τους ξεπούλημα, λένε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αριστερό κόμμα

Συνέχεια

Μιχάλης Σάλλας – 9. Η τιμωρία της Κύπρου…


Βρυξέλλες, 15/3/2013: Ο επίτροπος Όλλι Ρεν δείχνει στον Μιχάλη Σαρρή το πώς θα του έρθει η κατακεφαλιά.


Αν η ιστορία με την Αγροτική Τράπεζα συνιστά ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα (του μεγαλύτερου, κατά την γνώμη μου) της μεταπολιτευτικής περιόδου, τα όσα έγιναν έναν χρόνο αργότερα με τις κυπριακές τράπεζες συνιστούν καθαρή ληστεία, την οποία όχι απλώς θα ζήλευαν αλλά ούτε καν θα μπορούσαν να φανταστούν έστω κι αν συνεργάζονταν Μαφία, Καμόρρα και Ντρογκέντα. Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά αλλά επιτρέψτε μου να σας προειδοποιήσω ότι θα σας κουράσω.

Η ιστορία μας ξεκινάει στις αρχές του 2012, όταν καταρρέει η οικονομία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ως τότε, η μικρή χώρα των 800.000 κατοίκων ήταν μία από τις πιο πλούσιες στην Ευρώπη, χάρη στους χαμηλούς φόρους και τους ελαστικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς της, που είχαν αναγορεύσει το νησί σε παράδεισο εξωχώριων εταιρειών (οφσόρ), χρηματοπιστωτικό κέντρο και κέντρο φοροδιαφυγής. Πλούσιοι από όλον τον κόσμο (κυρίως από την Ρωσσία) ξέπλεναν στην Κύπρο άφθονο μαύρο χρήμα, ενισχύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τις κυπριακές τράπεζες. Όπως σημειώσαμε στις 21/3/2013 σε τούτο το ιστολόγιο («Φωτιά στην Κύπρο«), οι υποχρεώσεις που είχαν αναλάβει οι τρεις μεγάλες τράπεζες της Κύπρου έφταναν στο οκταπλάσιο του ΑΕΠ της χώρας!

Συνέχεια

Οι αρλεκίνοι μας…


Γράφει ο Νικόλας Σεβαστάκης


«Πυκνώνουν σε έντυπα και αλλού οι »εξ αριστερών» κριτικές στον συμβιβασμό που δεν ήλθε και στη συμφωνία του Τσίπρα η οποία βεβαίως δεν έχει υπάρξει ακόμα (και μπορεί και να μην υπάρξει). Το πρότυπο αυτών των κριτικών είναι πια η πόζα του πολεμιστή ο οποίος ενδιαφέρεται πρωτίστως για το καλό όνομα που έχει χτίσει, για τη φήμη και το κύρος του στον χώρο και στη γειτονιά του (από το αμφιθέατρο ως τη συνέλευση και το έντυπο).
Είναι προφανές: κάποιοι θέλουν απλώς να λένε και να ακούν από τους άλλους το ποίημα της αυτοεπιβεβαίωσής τους, της ριζοσπαστικής τους »αξιοπρέπειας». Ανεξαρτήτως των πολύ δραματικών συνθηκών και της πραγματικότητας η οποία αφορά φυσικά εκατομμύρια ανθρώπους και τη μοίρα τους,
Επιλέγουν λοιπόν τη θαλπωρή της ήσυχης συνείδησης από την πρακτική ευθύνη και το τραύμα της. Αυτό νομίζω ότι πρέπει να ονομαστεί ιερατικός ναρκισσισμός. Και είναι το βαρίδι της στιγμής γιατί αναπαράγει ακόμα ένα μεγάλο ψεύδος [που δεν το πιστεύει ασφαλώς ούτε ο κ. Λαπαβίτσας]: ότι η σημερινή ελληνική κοινωνία με τους Λουράντους της δεν είναι μια εμπορική-συναλλακτκή κοινωνία σε τεράστια κρίση ρευστότητας αλλά μια πολεμική/ ηρωική κοινότητα..
Έτσι ο πραγματικός πολιτικός χρόνος έχει πλέον βραχυκυκλωθεί στον »κομματικό» χρόνο μιας ζύμωσης εις το διηνεκές και στο επ’ άπειρον».

Συνέχεια

Αναμνήσεις ενός κουρέα…


Anamnisis_kourea

Γράφει ο Βασίλης Κρίτσας //

Οι «αναμνήσεις ενός κουρέα» είναι ένα βιβλίο που αναβλύζει λαϊκές μυρωδιές και κυλάει ευχάριστα, όπως οι ιστορίες ενός κουρέα την ώρα που σε έχει στην καρέκλα του και περιποιείται τα μαλλιά –ενίοτε και τα μυαλά σου. Παράλληλα αποτυπώνει τη δυσωδία ενός αστικού κόσμου που παρακμάζει και από την κρεατομηχανή του πολέμου φτάνει στην ανάδειξη του Μουσολίνι και τη σταδιακή επικράτηση του φασισμού.

Ο Τζιοβάνι Τζερμανέτο, κουρέας και στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος, στηλιτεύει με γλαφυρό τρόπο την παπ(αδ)οκρατία, που δεν αποτελεί ελληνικό προνόμιο (όπως κι άλλα πολλά φαινόμενα που περιγράφει το βιβλίο), τις λαϊκές δεισιδαιμονίες και την πνευματική καθυστέρηση και την αυξανόμενη καταστολή, που εντείνεται ευθέως ανάλογα με την ανοησία των αστυνομικών αρχών. Ενδεικτικό για αυτό το τελευταίο είναι ένα σπαρταριστό επεισόδιο όπου οι αστυνομικοί αγνοούν παντελώς τι είναι οι κομμουνιστικοί πυρήνες και νομίζουν ότι κατάφεραν τελικά να τους ανακαλύψουν σε κάτι βαλίτσες που βρήκαν στα γραφεία της οργάνωσης!

Συνέχεια

Ο φετιχισμός των ψηφιακών προϊόντων και η κρυμμένη εκμετάλλευση…


[Η αρχική έκδοση αυτού του δοκιμίου δημοσιεύτηκε στο Giap [4] στις 26 Σεπτεμβρίου 2011, που σημαίνει μερικές μέρες πριν πεθάνει ο Steve Jobs. Η γαλλική έκδοση δημοσιεύτηκε στο Article XI [2] την παραμονή του θανάτου το Jobs. Το κομμάτι είχε δεχτεί ήδη αρκετή προσοχή, αναφορές και σχόλια όταν τα νέα έφτασαν. Παρ’ όλ’ αυτά, πυροδότησε εμφανώς την ιδιότητά του ως «κρίσιμο» κείμενο όταν το μιντιακό τοπίο είχε γεμίσει με iΠένθος, και συνέχισε να προσελκύει κόσμο δημιουργώντας την περσόνα των «Eργατών του Steve [5]». Η παρούσα αγγλική έκδοση δημιουργήθηκε συλλογικά σε μία σελίδα wiki στην ιστοσελίδα του Mauro Vanetti [6]. Πολλές ευχαριστίες στους Mauro, SandorKrasna και σε όλα τα παιδιά που έβαλαν ένα χεράκι. Αυτή η έκδοση διατηρεί κάποιες επιπρόσθετες μικροεξηγήσεις που έγραψε ο Wu Ming 1 για τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες στα γαλλικά. Επίσης προσθέσαμε λίγους επιπλέον συνδέσμους που δεν ήταν στο αρχικό κείμενο αλλά προέκυψαν κατά τη διάρκεια της συζήτησης.]

Συνέχεια