Στα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας…


από την Pen Tri

Από τις προσφυγικές πολυκατοικίες της Λεωφόρου Αλεξάνδρας περνάω σχεδόν καθημερινά. Κάθε φορά έκανα την ίδια σκέψη, να έρθω μια μέρα με τη φωτογραφική να τραβήξω. Πάντα μια δεύτερη σκέψη με εμπόδιζε. Πόσοι και αν έχουν φωτογραφήσει εδώ, πόσο θα ενοχλήσει η παρουσία μου, πως θα μου φαινόταν αν το σπίτι που ζούσα το έβλεπαν σαν αξιοθέατο και πόσο μάλλον αξιοπερίεργο.
Ξεκίνησα απλά να κάνω μια βόλτα και να χωθώ στα στενά της παλιάς προσφυγικής πολιτείας. Το πρώτο χαμόγελο με προκάλεσε να ξεθαρρέψω και να βγάλω τη μηχανή από την τσάντα. Το δεύτερο που συνοδεύτηκε από μια γλυκιά καλημέρα άφησε πίσω μου όλους τους ενδοιασμούς. Και τελικά αποφάσισα πως δεν ήταν η μέρα που φωτογράφισα στα προσφυγικά αλλά αυτή που αντάλλαξα τις πιο πολλές χαμογελαστές καλημέρες.

Συνέχεια

Η διαφορά του «μιλάω» και του «καπελώνω»…


Γράφει ο mitsos175

Στη Δημοκρατία κάθε ένας έχει δικαίωμα να εκφράσει τη γνώμη του. Αλλά έχουν κι οι υπόλοιποι δικαίωμα να εκφράσουν την κριτική τους σε όσα ακούν.

Οι νεοδημοκράτες βουλευτές όχι μόνο μίλησαν, αλλά κι έκαναν. Οι απόψεις τους είναι γνωστές. Ψήφισαν αύξηση του ΦΠΑ όχι μονάχα μια φορά κι όχι μόνο όταν η χώρα μπήκε στο Μνημόνιο. Ακόμα και σαν αντιπολίτευση είναι έτοιμοι να ψηφίσουν νέο μνημόνιο που θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων κακών και μια νέα αύξηση έμμεσων φόρων.

Ένα εντελώς άδικο φοροεισπρακτικό μέτρο αφού ο φτωχός κι ο πλούσιος πληρώνει τον ίδιο ακριβώς φόρο για ένα πράγμα. Άλλο όμως το εισόδημα του άπορου κι άλλο του πλουτοκράτη.

«Κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης διαμαρτυρίας στην κεντρική πλατεία της Χίου κατά του ενδεχόμενου κατάργησης του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά, ο βουλευτής της ΝΔ Νότης Μητάρακης ζήτησε το λόγο. Από την οργανωτική επιτροπή αρνήθηκαν να του δώσουν το μικρόφωνο λέγοντας ότι χαιρετισμοί από βουλευτές δεν περιλαμβάνονταν στο πρόγραμμα. Η φραστική αντιπαράθεση ακολούθησε με μεγάλη μερίδα διαδηλωτών να καταφέρονται κατά του Ν. Μηταράκη για την υπογραφή του μνημονίου. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας αποχώρησε η ΑΔΕΔΥ και μέρος των διαδηλωτών.

«Για στραγγαλισμό της δημοκρατίας μίλησε ο Μηταράκης που τελικά πήρε το λόγο δεσμεύθηκε ότι δε θα ψηφίσει την κατάργηση του μειωμένου συντελεστή στα νησιά».

Συνέχεια

ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ: Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ; …


https://zenithmag.files.wordpress.com/2013/05/conspiracies-1.jpgΤο ότι εγώ έχω μανία καταδίωξης δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν και κάποιοι που με καταδιώκουν στ’ αλήθεια.
Χένρι Κίσινγκερ
 
 
Η ανθρώπινη ιστορία βρίθει από συνωμοσίες. Δολοπλοκίες, ίντριγκες και μηχανορραφίες συνέβαιναν κάθε εποχή, ιδιαίτερα στους ημισκότεινους διαδρόμους των ανακτόρων. Στο δυτικό κόσμο οι συνωμοσίες άρχισαν να κυριαρχούν από την περίοδο ακόμη του Μεσαίωνα. Αιρέσεις, μυστικές αδελφότητες, ιπποτικά τάγματα, Ιησουίτες, «Εβραίοι», μασονικές στοές και επαναστατικές οργανώσεις, πυροδοτούσαν συχνά τη λαϊκή φαντασία με την υποτιθέμενη ή και την πραγματική πολιτικο-οικονομική ισχύ και επιρροή τους. Αυτές οι συνωμοτικές ομάδες απέκτησαν με την πάροδο του χρόνου θρυλικές διαστάσεις, καθώς η ανθρώπινη φαντασία τείνει να λειτουργεί μυθοποιητικά και, συχνά, αποπροσανατολιστικά. Όμως, αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρξαν συνωμοτικές οργανώσεις ή ότι έπαιξαν περιθωριακό ρόλο στην ανθρώπινη ιστορία. Τουναντίον. Οι συνωμοσίες έπαιξαν σημαντικό ρόλο και συχνά διαμόρφωσαν το ρου της ιστορίας.

Συνέχεια

Γεφύρι της Πλάκας: «Εθελοντισμός» και φρέντο καπουτσίνο πάνω στα συντρίμμια της αξιοπρέπειας και του φιλότιμου…


gefiri-plakas3

Γράφει ο Οικοδόμος //

Έχουν περάσει μερικά χρόνια από την τελευταία επίσκεψή μου στο πετρογέφυρο της Πλάκας, πριν το τσακίσουν η εγκατάλειψη και η αδιαφορία του κράτους και το ισοπεδώσει μπουρινιασμένος ο Άραχθος ποταμός. Με καμάρι είχα αναλάβει τότε την ξενάγηση μιας μεγάλης παρέας φίλων ―κάθε ηλικίας― που επισκέπτονταν για πρώτη φορά την περιοχή των Τζουμέρκων και με περηφάνια αντίκριζα το θαυμασμό τους στο άκουσμα των όσων τράβηξαν οι δουλευτάρηδες του πρωτομάστορα Κώστα Μπέκα και των γύρω χωριών, μέχρι το πετρόχτιστο στολίδι να ορθοποδήσει και να στεφανώσει τα κρουσταλλένια νερά της γης των Αθαμάνων. Ο θαυμασμός τους είχε μετατραπεί σε απορία και ανησυχία όταν μετρούσαν τις χαίνουσες πληγές του και απογοήτευση όταν άλλο μέλος της παρέας αναφέρθηκε στα επιθετικά σχέδια της «επιχειρηματικότητας» που προόριζαν το ιστορικό γεφύρι για το βυθό μιας τεχνητής λίμνης…

Συνέχεια

Η χώρα που άφησε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν…


A man holding a crossed European flag, demonstrates in central Reykjavik during the weekly protest on November 22, 2008. Thousands marched in Reykjavik in what has become a weekly protest over the financial crisis, many charging that an IMF bailout would lay waste to Iceland's generous welfare system. Following the demonstration, a number of protesters also broke into a local police station to demand the release of a demonstrator arrested on November 21, 2008, but no one had so far been arrested, police told AFP.         AFP PHOTO / HALLDOR KOLBEINS

Και με τη βούλα του ΔΝΤ ανακοινώθηκε ότι φέτος η Ισλανδία πέτυχε οικονομική ανάκαμψη «χωρίς να υπονομεύσει το κράτος πρόνοιας» στην υγεία και την εκπαίδευση. Πώς το πέτυχε; Στην ουσία αφήνοντας τις τράπεζες να καταρρεύσουν…

Βέβαια η Ισλανδία δεν ανήκει στην ευρωζώνη, ενώ τον περασμένο Μάρτιο επισήμως ενημέρωσε τις Βρυξέλλες ότι σταματά και τις διαδικασίες ένταξής της στηνΕυρωπαϊκή Ένωση.

Αυτό που αποφάσισε τώρα η κυβέρνηση της χώρας είναι να επιβάλει φόρο στουςπιστωτές που επιδιώκουν να πάρουν πίσω περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών που κατέρρευσαν, ενώ ταυτόχρονα καταργεί σταδιακά τους περιορισμούς στη διακίνηση κεφαλαίων που είχαν επιβληθεί μετά την οικονομική κρίση του 2008. Και σε μια προσπάθεια να εμποδίσει τους ξένους επενδυτές να αποσύρουν μαζικά δισεκατομμύρια που είχαν «παγώσει» τα τελευταία χρόνια στις ισλανδικές τράπεζες, αναλήψεις μεγάλων ποσών και μετακίνησή τους στο εξωτερικό θα φορολογείται με 39%!

Συνέχεια

Αν μια μέρα δεις μαύρο, αντί για τον Πρετεντέρη, θα καταλάβεις τη διαφορά; …


Αν μια μέρα δεις μαύρο, αντί για τον Πρετεντέρη, θα καταλάβεις τη διαφορά;

Δεν θα πάρουν, λέει, μέρος στο διαγωνισμό για την προκήρυξη των τηλεοπτικών αδειών τα μεγάλα κανάλια, και έτσι, θα εκβιάσουν την κυβέρνηση, η οποία θα αναγκαστεί, λέει, να τους ρίξει «μαύρο» και θα είναι σαν να κλείνει πολλές ΕΡΤ ταυτόχρονα.

Ποιος τα λέει αυτά; Εφημερίδες και ιστότοποι που ανήκουν ή εξαρτώνται από τους ίδιους τους καναλάρχες. Δεν είναι ρεπορτάζ, με άλλα λόγια, είναι η αναγγελία μίας ιδιότυπης ομερτά.

Αυτό που δεν κατάλαβαν είναι ότι η όποια σύγκριση με το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι τελείως άτοπη και δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Επενδύουν στο γεγονός ότι μαύρο από μαύρο δεν διαφέρει. Είναι, όμως, άλλο να ρίχνεις μαύρο στη νομιμότητα, κι άλλο να ρίχνεις μαύρο σε αυτόν που παρανομεί.

Εξαιρετικό πράγμα η πολυφωνία, η ελευθερία της έκφρασης, όχι όμως όταν τη χρησιμοποιείς για να λειτουργείς ασύδοτα σε ένα απορρυθμισμένο τηλεοπτικό τοπίο, αρνούμενος να πληρώσεις για τη χρήση μίας  δημόσιας περιουσίας, όπως είναι οι τηλεοπτικές άδειες.

Άσε που υπάρχει και ο άλλος κίνδυνος: Αν στη θέση του Πρετεντέρη, του Μπάμπη, του Μπογδάνου και του Πορτοσάλτε πέσει μια μερα «μαύρο», είναι βέβαιο ότι πολλοί θα καταλάβουν τη διαφορά χρώματος;

Ν.Μ.

_______________________________________

Aπό:

http://redwire.gr/using-k2-main/politics/item/2310-an-mia-mera-deis-mayro,-anti-gia-ton-pretenterh,-tha-katalaveis-th-diafora.html

Εργαλεία άμεσης συμμετοχής και κοινοβουλευτισμός (μέρος β) …


democracy-word-cloud-10093433

Συνδιαμόρφωση κειμένου: Γιώργος Κουτσαντώνης και Μιχάλης Θεοδοσιάδης

Διαβάστε εδώ το πρώτο μέρος

Η ιστορία από τις πρώτες αποικίες της Μεσοποταμίας και την ελληνική αρχαιότητα μέχρι το μεσαίωνα και τη σύγχρονη εποχή προσφέρει ξεκάθαρα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η δημοκρατία είναι μια πολύπαθη, παραποιημένη έννοια, την οποία αξίζει να μελετήσουμε και να επανανοηματοδοτήσουμε, προσπερνώντας τη νεωτερική της (και σαφέστατα διαστρεβλωμένη) εκδοχή, που την ταυτίζει με την αντιπροσώπευση και τον κοινοβουλευτισμό, ή με τη λογική του απαθούς ψηφοφόρου που αρκείται στην απλή εκλογή πολιτικών αντιπροσώπων. H δημοκρατία (άμεση) είναι κάθε άλλο παρά μια απαρχαιωμένη ιδέα, που καλλιεργείται μόνο από νοσταλγικούς στοχαστές ή περιθωριακές ομάδες. Αντιθέτως πρόκειται για μια «αρχαία» επινόηση που υπόσχεται ένα καλύτερο αύριο και ένα μέλλον το οποίο – για πολλούς και διάφορους λόγους και σκοπούς – κρατήθηκε κρυμμένο με εμμονικό τρόπο στο συρτάρι της ιστορίας. Σήμερα, σε έναν ελπιδοφόρα αυξανόμενο αριθμό κρατών, όχι μόνο στην Ευρώπη, ένα κομμάτι πολιτών απαιτεί να έχει στη διάθεσή του εργαλεία άμεσης συμμετοχής στις πολιτικές αποφάσεις, ασχέτως αν πολλές φορές δεν συνειδητοποιούν ότι, κατά βάση, αυτή η διαδικασία θα έπρεπε να αποτελεί αυτοσκοπό της κινητοποίησής τους και όχι απλά ένα μέσο που θα φέρει εις πέρας απλά και μόνο την εκπλήρωση συγκεκριμένων αιτημάτων.

Με άλλα λόγια, η χρήση αυτών των εργαλείων άμεσης συμμετοχής μπορεί να οδηγήσει, για παράδειγμα, στην διαμόρφωση μιας νέας νομοθεσίας, στην έγκριση κρατικών προϋπολογισμών, στην αναθεώρηση του συντάγματος, στην παύση μεγάλων δημοσίων έργων που αποφασίστηκαν με τρόπο αυθαίρετο «από τα πάνω», κ.α. Σε όλες τις ηπείρους και σε όλα τα επίπεδα είναι πλέον εμφανές το αίτημα αρκετών πολιτών να έχουν λόγο στις πολιτικές αποφάσεις. Η αναζωπύρωση αυτής της επιθυμίας για δημοκρατική συμμετοχή συνδέεται ασφαλώς και με μια ευρέως διαδεδομένη δυσφορία απέναντι στην πολιτική τάξη, στο κομματικό σύστημα, στα λόμπι και τις τεχνοκρατίες, που σε συνδυασμό με τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, έχουν επιβάλει, με κάθε μέσο, το νεοφιλελεύθερο δόγμα της ανισότητας, νομιμοποιώντας ηθικά και ιδεολογικά την κοινωνική βαρβαρότητα.

Συνέχεια