Δολοφόνοι των παιδιών τους…



Γιατί τώρα τέτοια σιωπή; Πού είναι οι πολύωρες εκπομπές και οι φωνές για το «κτήνος», το «ανθρωπόμορφο τέρας», τον «γυφτοβούλγαρο» που αφού σκότωσε το 4χρονο κοριτσάκι του, προχώρησε στην απόλυτη φρίκη, την περιγραφή της οποίας όλοι ζήσαμε με κάθε λεπτομέρεια στις κάμερες και στις εφημερίδες;

Στο απόγειο τότε του ρατσιστικού μίσους και της ναζιστικής προπαγάνδας ανθρώπων που πιστεύουν ότι η καταγωγή ή το χρώμα καθορίζουν εγκληματικές συμπεριφορές, οι χρυσαυγίτικες ιστοσελίδες έγραφαν: «Ανθρωπόμορφο κτήνος από τη Βουλγαρία τεμάχισε και έβρασε το 4χρονο παιδί… Αυτούς προστατεύει η «πρώτη φορά Αριστερά»!»

Χθες, όχι ένα «ανθρωπόμορφο τέρας», αλλά «άνδρας των ΜΑΤ» έπνιξε με τα χέρια του το κοριτσάκι του. Η είδηση, ως όφειλε, ειπώθηκε, γράφτηκε και πήρε τον δρόμο της δικαιοσύνης χωρίς τις αστυνομικές πηγές να «σοκάρονται» και να εμπλουτίζουν με περιγραφές τη ζοφερή δημοσιογραφία και χωρίς φυσικά κανείς να υπαινίσσεται ότι οι Έλληνες αστυνομικοί έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά με τους παιδοκτόνους «γυφτοβούλγαρους».

Ένας εξαρτημένος και ένας αστυνομικός, φορτωμένοι ίσως και οι δύο με ψυχικές παθήσεις, ξέσπασαν πάνω στις ζωές των παιδιών τους.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όπως παραμένει πραγματικότητα ότι οι περισσότερες κακοποιήσεις και βιασμοί παιδιών στην Ελλάδα προέρχονται από συγγενικά πρόσωπα.

Ούτε θανατικές ποινές ούτε απειλές για τη ζωή των παιδοκτόνων ούτε τίποτα βάρβαρο θα αποδώσει δικαιοσύνη πέρα από την κάθε προβλεπόμενη από τον νόμο ποινή αφού οι δύο υποθέσεις πήραν τον δρόμο της δικαιοσύνης, που όλοι ελπίζουν και πιστεύουν ότι με τον ίδιο δίκαιο και αυστηρό τρόπο θα αντιμετωπίσει και τους δύο δολοφόνους

Αντα Ψαρρά – «Εφημερίδα των Συντακτών»


Aπό:

http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2015/06/blog-post_51.html

Οι Καλύτερες Φωτογραφίες Είναι Εκείνες Που Πετάξαμε…


“Of all the means of expression, photography is the only one that fixes a precise moment in time.”  Henri Cartier-Bresson
~

«Long ago it must be
I have a photograph
Preserve your memories
They’re all that’s left you.»

Bookends, Simon & Garfunkel

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Να μιλάς, να γράφεις για τη φωτογραφία είναι σαν να προσπαθείς να γευτείς ένα παγωτό με τ” αυτιά σου. Καθαρίστε τ” αυτιά σας λοιπόν, για ν” απολαύσετε παγωτό βανίλια και σοκολάτα, ασπρόμαυρο.

Η σχέση μας με τη φωτογραφία στοιχειώνεται από εκείνες τις ξεθωριασμένες οικογενειακές, τις μικροαστικές αποδείξεις της ηλικίας μας. Πατεράδες με μουστάκι και μεγάλα πέτα, μανάδες με παντελόνι καμπάνα και καλοντυμένα πιτσιρίκια που σβήνουν κεράκια.

 

Συνέχεια

Τα λαχεία…


laxeio

από τον Νίκο Αραπάκη


-Εσείς ειδοποιήσατε;

Η Βασιλική σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε το νεαρό αστυνομικό. Έμεινε για λίγο ακίνητη κι ύστερα ψέλλισε ένα «ναι». Ο αστυνομικός σημείωσε κάτι στο μπλοκ που κρατούσε στα χέρια του και ρώτησε ξανά.

-Είσαστε συγγενείς;

Η Βασιλική αυτή τη φορά δεν αντέδρασε. Σαν να μην άκουσε. Πώς να του εξηγήσει; Τι θα πει συγγενής; Η δικιά τους η σχέση ήταν πάνω από συγγένειες, δεσμούς αίματος και διάφορα τέτοια. Κι ας ήταν μόνο γείτονες.

Απ’ το στόμα της βγήκε ένα ξεψυχισμένο «όχι».

Ο αστυνομικός, μολονότι αντιλήφθηκε τη δυσφορία της, συνέχισε να ρωτά. Η Βασιλική απαντούσε με κόπο και μονολεκτικά. Μαρτύριο της φαίνονταν οι ερωτήσεις του. Όχι ότι την έφερναν σε δύσκολη θέση, αλλά τούτη την ώρα ήθελε να είναι μόνη της. Μόνοι τους, για την ακρίβεια. Αυτή κι ο Παντελής. Να καθίσει πλάι του στο κρεβάτι, να πουν τα δικά τους. Όπως έκαναν χρόνια και χρόνια.

Παρακάλεσε τον αστυνομικό να σταματήσει για λίγο τις ερωτήσεις και κάθισε πλάι του· όπως τον άφησε την προηγούμενη νύχτα. Μόνο που τότε ανάσαινε ακόμη… Άπλωσε το χέρι και τον χάιδεψε στο μέτωπο: «αδικία, Παντελή», ψέλλισε, ενώ από τα μάτια της κυλούσαν δάκρυα. «Μ’ άφησες μόνη καταμεσής μιας χώρας άγνωστης. Πού ξέρω εγώ από Αργεντινές; Πού θα πάω τώρα; Τι θα κάνω;».

Συνέχεια

συνέντευξη Saskia Sassen: η βαρβαρότητα της οικονομίας και οι άνθρωποι που περισσεύουν…


Sassen 3

από τους Μαριάννα Ρουμελιώτη, Αγγελική Μπούμπουκα και το βυτίο | βίντεο: Γιάννης Νικολόπουλος


Η Saskia Sassen κατέχει την έδρα Κοινωνιολογίας «Robert S. Lynd» στο Columbia University, είναι πρόεδρος της Committee on Global Thought στο ίδιο πανεπιστήμιο, ενώ διδάσκει και στο London School of Economics and Political Science. Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο της EXPULSIONS: Brutality and Complexity in the Global Economy  (Harvard Univ Press 2014) . Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία της Κοινωνιολογία της παγκοσμιοποίησης (Μεταίχμιο) και Χωρίς έλεγχο (Μεταίχμιο).

Στην Αθήνα βρέθηκε για μια διάλεξη με τίτλο «Η ελληνική κρίση. Κρίση ή εξαίρεση στην Ευρώπη;» στο ίδρυμα ΡΟΖΑ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ. Τη συναντήσαμε λίγη ώρα πριν την διάλεξή της και μας μίλησε για την κρίση στην Ελλάδα, τις αιτίες και τα αποτελέσματά της. Εστίασε στο γεγονός (που αποτελεί και την κύρια ιδέα του νέου της βιβλίου) ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποκλείονται από τον χώρο της οικονομίας, αλλά και από τον ίδιο τον τόπο τους και μίλησε για την έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ακόμη, αναφέρθηκε στη στροφή του κόσμου προς τη στρατιωτικοποίηση της ισχύος και εξήγησε ότι η γλώσσα που έχουμε δεν αρκεί για να προσεγγίσουμε τη μετανάστευση όπως έχει σήμερα διαμορφωθεί.  Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι απόψεις της και για τις δυνατότητες μιας οικονομίας να επανα-τοπικοποιηθεί, επιτρέποντας έτσι τα κέρδη να παραμένουν στη γειτονιά και τους ανθρώπους και όχι να συσσωρεύονται στις μεγάλες επιχειρήσεις.

Συνέχεια

Στον πόλεμο το πρώτο θύμα είναι η Αλήθεια…


scream-graffiti

Δεν ξέρω πώς να το πω. Δεν ξέρω πώς να τους κάνω να το καταλάβουν.

Το πρώτο θύμα στον πόλεμο είναι η Αλήθεια.

Και η Αλήθεια ηττάται καθημερινά στην πατρίδα μου τα τελευταία πέντε χρόνια.

Δεν υπάρχει θέμα χρημάτων, χρέους, πιστωτών και εταίρων.

Ο πόλεμος δεν γίνεται για μία, δέκα ή εκατό νταλίκες φορτωμένες με όμορφα τυπωμένα κομμάτια χαρτιού.

Όσοι ξεκίνησαν τον πόλεμο δεν έχουν ανάγκη από τέτοια. Μπορούν και τυπώνουν χιλιάδες, εκατομμύρια τέτοια χαρτάκια χωρίς κανένας να τους ελέγχει.

Την ανεξαρτησία της χώρας μου θέλουν, τον ιδρώτα και την αξιοπρέπεια των κατοίκων της επιζητούν. Συνέχεια

To Ολοκαύτωμα του Διστόμου…


ΔΙΣΤΟΜΟ1944

To Ολοκαύτωμα

«…Στις 10 Ιουνίου 1944 ο τόπος μας γνώρισε μία από τις αγριότερες σφαγές που έγιναν ποτέ στον κοσμο. Διακόσιοι δεκαοκτώ συμπολίτες μας θανατώθηκαν απο τους Ναζί του Χίτλερ χωρίς να μάθουν ποτέ το γιατί.
Ανάμεσα σ’αυτούς ανήμποροι γέροι, έγκυες γυναίκες, αβάπτιστα μωρά πρόσφεραν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας, την ειρήνη, τον πολιτισμό. »
Σάββατο 10 Ιουνίου 1944
Τα νέα από το μέτωπο ήταν καλά.
Ξημέρωνε μια ακόμα μέρα εργασίας και ελπίδας. Η μέρα της λευτεριάς και της ειρήνης κοντοζύγωνε. Τέσσερις μέρες πρίν, στις 6 Ιουνίου, οι σύμμαχοι είχαν αποβιβαστεί στη Νορμανδία. Οι Γερμανοί κατακτητές βλέπονιας να φτάνει το τέλος της αυτοκρατορίας τους καταλαμβάνονται από αμόκ καταστροφής. Βγάζουν διαταγές γενοκτονίας.
«Ένας Γερμανός σκοτωμένος – πενήντα Ελληνες, δέκα Γερμανοί – ένα χωριό»
Ήθελαν να τρομοκρατήσουν τους κατοίκους ώστε να πάψουν να ενισχύουν τις οργανωμένες ανταρτικές ομάδες που δρούσαν στην περιοχή.Έτσι στα πλαίσια των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων εκείνο το φοβερό πρωϊνό μια φάλαγγα επτά αυτοκινήτων με γερμανούς στρατιώτες (2ος λόχος του 2ου τάγματος του 7ου Συντάγματος της 1ης Μεραρχίας των Ες – Ες με έδρα την Λιβαδειά), ξεκίνησε από τη Λιβαδειά με κατεύθυνση προς το Δίστομο.

Συνέχεια

Μιχάλης Σάλλας (5) Ο εφιάλτης Marfin… —— Μιχάλης Σάλλας (6) Η ντρίμπλα στον Βγενόπουλο…


  5)  Ο εφιάλτης Marfin

13/2/2009: Ανδρέας Βγενόπουλος και Γιώργος Παπανδρέου συσκέπτονται για την τύχη της Ολυμπιακής.

Επειδή αυτά που θα πούμε σήμερα είναι αρκετά μπερδεμένα, θα ήθελα να αυξήσετε λίγο την προσοχή σας. Ως γνωστόν, οι ενδοκαπιταλιστικές κόντρες είναι περίπλοκες και εν πολλοίς δαιδαλώδεις και υπόγειες. Όμως, όταν ξετυλίξουμε το κουβάρι, τα πάντα φαίνονται διάφανα. Πάμε λοιπόν.

Το 1981, η -θυγατρική τής Εθνικής- Εθνική Τράπεζα Επενδύσεων Βιομηχανικής Αναπτύξεως (ΕΤΕΒΑ – προσοχή στο μεσαίο Ε) συνεταιρίζεται με το ελληνικό υποκατάστημα της γαλλικής Credit Lyonnaisκαι ιδρύουν την Ελληνογαλλική Τράπεζα. Δέκα χρόνια αργότερα, η ΕΤΕΒΑ μεταβιβάζει τα ποσοστά της στην Credit Lyonnais, η οποία γίνεται πλέον αποκλειστικός ιδιοκτήτης τής Ελληνογαλλικής και την μετονομάζει σε Credit Lyonnais Grece. Λίγο αργότερα, όταν ο Μιχάλης Σάλλας έβαλε στο μάτι τα καταστήματα των ξένων τραπεζών στην Ελλάδα, η Credit Lyonnais Grece μπήκε στο στόχαστρο της Πειραιώς. Έτσι, το 1998 η τράπεζα αλλάζει ιδιοκτήτη και μετονομάζεται σε Piraeus Prime Bank.

Εκείνη ακριβώς την εποχή, ένας χαμηλών τόνων δικηγόρος Αθηνών συλλαμβάνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιδέα: να φτιάξει μια εταιρεία η οποία θα μεριμνά για την επένδυση εφοπλιστικών (κυρίως) αλλά και άλλων κεφαλαίων. Ο δικηγόρος βαφτίζει την εταιρεία του Maritime and Financial Investments Ανώνυμη Εταιρεία Παροχής Επενδυτικών Υπηρεσιών αλλά επειδή το όνομα δεν είναι πιασάρικο το συντέμνει σε Marfin ΑΕΠΕΥ. Οι δουλειές τής νέας εταιρείας πάνε εξαιρετικά καλά από την αρχή και το όνομα του δικηγόρου ιδρυτή της αρχίζει να γίνεται γνωστό: Ανδρέας Βγενόπουλος.

Η αλματώδης εξέλιξη της Marfin ΑΕΠΕΥ κινεί το ενδιαφέρον τού Μιχάλη Σάλλα και του δίνει μια ενδιαφέρουσα ιδέα: μιας κι η Πειραιώς δεν διαθέτει δική της εταιρεία διαχείρισης κεφαλαίων, γιατί να μην αποκτήσει την Marfin; Αμ’ έπος αμ’ έργον, λοιπόν. Σύντομα η Πειραιώς αποκτά το 51% της εταιρείας τού Βγενόπουλου και της αναθέτει την διαχείριση των αμοιβαίων κεφαλαίων της.

Συνέχεια