αυτή η πόλη…


από το βυτίο και τον Γιάννη Νικολόπουλο


Η Αθήνα μικραίνει διαρκώς. Περιορίζει συνεχώς τον χώρο της. Οι εκθέσεις, τα μουσεία, τα λάιβ, οι θεατρικές σκηνές αφορούν όλο και λιγότερους. Όχι γιατί όλα αυτά δεν έχουν κάτι να πουν ή δεν παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον. Αλλά γιατί κάθε μέρα περισσότεροι εισέρχονται στο βασίλειο του αποκλεισμού. Άνεργοι (με τον νέο ορισμό που απαιτείται για να αντιληφθούμε την συνθήκη σήμερα), επισφαλείς, ανασφάλιστοι, άστεγοι. Ποτέ άλλοτε μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας δεν σου έδειχνε τόσο ξεκάθαρα και τόσο γεμάτα την έννοια της περιθωριοποίησης. Με αυτή την έννοια, ο χώρος της Αθήνας μικραίνει διαρκώς. Ο τόπος που οι ζωντανοί ζουν, εργάζονται, «προοδεύουν», διασκεδάζουν, κάνουν τουρισμό είναι μερικά πολύ συγκεκριμένα οικοδομικά τετράγωνα. Η υπόλοιπη πόλη είναι ο τόπος αυτών που απομακρύνονται συνεχώς από το κέντρο της ζωής, από εκεί που συμβαίνουν τα πράγματα.

Η νέα Αθηνολατρεία δεν υπολογίζει λοιπόν καθόλου το εξής: Η Αθήνα δεν είναι πια αυτή η γλυκόπικρη συνάντηση Δύσης και Ανατολής, δεν είναι η πόλη που συνάντησε ο Μίλερ και οι υπόλοιποι ξένοι περιηγητές συγγραφείς, μια πόλη με αργούς ρυθμούς, αμέτρητες δυνατότητες, θυμόσοφους αγαπητικούς του αλκοόλ και όλο το μέλλον του κόσμου μπροστά της. Δεν είναι επίσης η δυτική πρωτεύουσα όπως την εννοούν όσοι λένε Παρίσι την περίμετρο του Πομπιντού. Αντιθέτως η Αθήνα πια έχει πλησιάσει το Παρίσι από άλλο δρόμο. Είναι μια άγρια μητρόπολη, σκληρή και έτοιμη να επιτεθεί ανά πάσα στιγμή. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι είναι μια πόλη νεκρή, άδεια από χαρά και ανθρώπους.

Από τη Δευτέρα που έτυχε να δω (άλλο) ένα άγριο σκηνικό σκεφτόμουν ότι ήθελα να γράψω κάτι που να ξεκινάει λέγοντας ότι αυτή η πόλη είναι ένα τεράστιο στόμα. Σέρνεται στο δρόμο και καταπίνει τους πάντες. Αλλά δεν είμαι ποιητής, δεν μπορώ να εκφραστώ λιτά και καίρια, δεν μπορώ, όπως γίνεται αντιληπτό, να αποφύγω τη φλυαρία.

Έτσι, την περασμένη Τρίτη αντί να σημειώσω αυτό που έβλεπα σήκωσα το κινητό, αυτό δεν είναι άλλωστε το νέο μας συλλογικό αντανακλαστικό; Στα ακουστικά έπαιζε τυχαία ένα κομμάτι του Duke Ellington. Ύστερα, επί τρεις μέρες, κατέγραψα διάφορα στιγμιότυπα, κοινά και συνηθισμένα. Άτακτα πλάνα, κουνημένα, χωρίς φως ή με πολύ φως. Το ασυνάρτητο βίντεο δεν μπορεί να εξηγήσει ή να επιχειρηματολογήσει για τίποτα. Είναι απλά το κείμενο που δεν μπορώ να γράψω και που ξεκινάει λέγοντας, «αυτή η πόλη».


Aπό: http://thecricket.gr/2015/06/this-city-athens/

Ο Κώστας Γουρνάς μιλάει για την Αναρχία, τo Σύριζα και τη «δουλειά του μερμηγκιού» …


Πριν λίγους μήνες, ο κρατούμενος για τη συμμετοχή του στον Επαναστατικό Αγώνα Κώστας Γουρνάς * δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο «Το στρατηγικό αδιέξοδο της κυβέρνησης της Αριστεράς και η μεγάλη ευκαιρία της Αναρχίας (μπορείτε να το διαβάσετε εδώ).

Το κείμενό του, ήταν η αφορμή να του ζητήσω αυτή τη συνέντευξη, καθώς εκτός από την αναλυτική κριτική του στην πολιτική επικαιρότητα, έθετε και κάποια άλλα ιδεολογικά και θεωρητικά ζητήματα/ερωτήματα, καίρια και ουσιαστικά.

Γι αυτό το λόγο, οι ερωτήσεις που στάλθηκαν στον Κώστα Γουρνά έχουν άμεση σχέση με το αρχικό κείμενο σε μια προσπάθεια να αναπτυχθούν περισσότερο οι σκέψεις του γύρω από το ζήτημα του αναρχικού κινήματος και του ρόλου που μπορεί να παίξει στον τόπο μας σε αυτή την κρίσιμη  περίοδο.

Συνέχεια

Η δύναμη ενός ενημερωμένου κοινού…του Edward Snowden…


(μετάφραση-επιμέλεια: Βίκυ Καπετανοπούλου)


Μέσω της Διεθνούς Αμνηστίας η «Εφημερίδα των Συντακτών» εξασφάλισε και δημοσιεύει σήμερα κατ’ αποκλειστικότητα στην Ελλάδα ένα άρθρο γνώμης του Εντουαρντ Σνόουντεν, του 32χρονου Αμερικανού πρώην αναλυτή της CIA και της NSA, ο οποίος αποκάλυψε τον Ιούνιο του 2013 αυτά που οι περισσότεροι υποψιαζόμασταν, αλλά δεν είχαμε τα στοιχεία να τα αποδείξουμε: τις οργουελικές διαστάσεις των προγραμμάτων μαζικής παρακολούθησης και «φακελώματος» εκατομμυρίων απλών πολιτών από τις μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών και τις αντίστοιχες υπηρεσίες κατασκοπίας σε χώρες όλου του πλανήτη. Ο Σνόουντεν καταζητείται από τις αμερικανικές αρχές, ζώντας εδώ και δύο χρόνια αυτοεξόριστος στη Ρωσία που του έχει χορηγήσει άσυλο.Το άρθρο του, με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στο μείζον θέμα της παραβίασης των προσωπικών δεδομένων στις ΗΠΑ, γράφτηκε για την εφημερίδα «New York Times», η οποία το δημοσιεύει στο σημερινό της φύλλο. Εκτός από την «Εφ.Συν.» δημοσιεύεται ταυτόχρονα και σε άλλα έντυπα και μεγάλα ΜΜΕ ανά τον κόσμο, όπως στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Δανία κ.α. 

Συνέχεια

Αλαφούζος: Μια παγκόσμια οικολογική βόμβα…


alafouzos

Δεκέμβριος 2002: Στο κέντρο επιχειρήσεων του πολεμικού ναυτικού της Γαλλίας επικρατεί ένταση. Οι οδηγίες που είχαν λάβει, από το Μέγαρο των Ηλυσίων, ήταν σαφείς: Θα αποτρέψετε, πάση θυσία, την είσοδο δεξαμενόπλοιων μονού τοιχώματος στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Γαλλίας. Προκειμένου μάλιστα να διαλύσει οποιαδήποτε αμφιβολία σχετικά με τις προθέσεις του, ο τότε πρόεδρος Ζακ Σιράκ, είχε δηλώσει δημοσίως ότι δεν θα ανεχθεί εφοπλιστές με «σαπάκια» να συμπεριφέρονται σαν «γκάγκστερ» στις ακτές της Γαλλίας.

Το τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο Γάλλος πρόεδρος έγινε σαφές την Τρίτη 3 Δεκεμβρίου όταν το δεξαμενόπλοιο Ενάλιος Τιτάν, ιδιοκτησίας της Ermis Maritime της οικογένειας Αλαφούζου, επιχείρησε να εισέλθει στη Γαλλική ΑΟΖ. Η φρεγάτα Germinal έλαβε εντολές να ανακόψει την πορεία του ενώ ο κυβερνήτης του δεξαμενόπλοιου έλαβε ένα Telex που τον ενημέρωνε ότι το σκάφος του «ενδέχεται να αποτελεί απειλή για το θαλάσσιο περιβάλλον και τις ακτές της χώρας» και έπρεπε να εγκαταλείψει άμεσα την περιοχή. «Σε περίπτωση άρνησης εφαρμογής της εντολής η ευθύνη για ό,τι συμβεί βαρύνει αποκλειστικά εσάς» κατέληγε το τέλεξ. Λίγες ώρες αργότερα ένα ελικόπτερο αποβίβαζε στο κατάστρωμα του πλοίου ομάδα Γάλλων εμπειρογνωμόνων που συνοδεύονταν από ένστολους του πολεμικού ναυτικού

Συνέχεια

Η Ευρώπη των λαών…


by Sotos

Riot police stand near the euro sign in front of the European Central Bank (ECB) headquarters during an anti-capitalist

Ακούω για εκλογές στην Ελλάδα. Ακούω για δημοψηφίσματα στην Ελλάδα. Ακούω ξένους αξιωματούχους να δηλώνουν ότι θέλουν την Ελλάδα στο Ευρώ. Ακούω άλλους ξένους αξιωματούχους να δηλώνουν ότι δεν θέλουν την Ελλάδα στο Ευρώ. Ακούω ότι, έλα μωρέ, τέτοιου είδους δηλώσεις γίνονται μόνο μες το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης. Ακούω ότι, όχι μόνο η ελληνική, αλλά και οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν δημοκρατική νομιμοποίηση. Ακούω γα δημοσκοπικά ποσοστά Γερμανών ή Γάλλων που θέλουν ή δεν θέλουν την Ελλάδα στο Ευρώ, ποσοστά που άλλοτε αυξάνονται και άλλοτε μειώνονται. Ακούω πολλά.

Ακούγοντας τα όλα αυτά, θα ήθελα να κάνω κι εγώ μια πρόταση: Να κάνουν οι χώρες των Ευρωπαίων εταίρων μας από ένα δημοψήφισμα για το αν θέλουν την Ελλάδα στο Ευρώ. Στο κάτω-κάτω, τόσα χρήματα έδωσαν οι άνθρωποι. Αν μη τι άλλο, μια γνώμη επί του θέματος, όσο να ‘ναι, τη δικαιούνται.

Να τους δοθεί, ρε αδερφέ, με την ευκαιρία, και μια εξήγηση για το πού πήγαν τα χρήματά τους. Να δούμε και τι θέση θα πάρουν σ’ ένα τέτοιο δημοψήφισμα οι κυβερνήσεις τους, με όλο το συνεπαγόμενο κόστος για την καθεμιά τους από τα αποτελέσματα. Να σου πω εγώ μετά Ευρωπαϊκό Ιδεώδες…

Τρέλες γράφω πάλι, ε; Δεν πειράζει. Καμιά φορά η τρέλα ανοίγει τα μάτια του γνωστικού.

Υ.Γ. Και κάτι άσχετο: Αυτός ο Πανούσης, ρε παιδιά, έχει λυσσάξει να πάει στο Ποτάμι. Γιατί του φράσσετε το δρόμο; Δεν υπάρχει Συριζαίος που να θέλει υπουργείο για να… προστατεύσει τον πολίτη;

___________________________________

Aπό: http://sotosblog.com/2015/06/08

 

null

Χάνα Άρεντ – Εξουσία και αστική τάξη (μέρος πρώτο) …


Απόσπασμα από το βιβλίο The Origins of Totalitarianism, τόμος 2 (Imperialism), ενότητα (The political emancipation of the bourgeoisie), σ.135-143 (Α Harvest Book, 1976, New York).
Μετάφραση Μιχάλης Θεοδοσιάδης

hannah_arendt_ap_img

Αυτό που οι ιμπεριαλιστές στην πραγματικότητα ήθελαν, ήταν η επέκταση της πολιτικής εξουσίας δίχως την εγκαθίδρυση κάποιου πολιτικού σώματος. Η ιμπεριαλιστική εξάπλωση είχε πυροδοτηθεί από μια περίεργης μορφής οικονομική κρίση: από την υπερπαραγωγή κεφαλαίου και την εμφάνιση του «πλεονασματικού» χρήματος (το αποτέλεσμα της υπερεξοικονόμησης που δεν ήταν δυνατό πλέον να βρει παραγωγική επένδυση εντός των εθνικών συνόρων). Για πρώτη φορά, η επένδυση στην εξουσία δεν άνοιξε το δρόμο για οικονομικές επενδύσεις, αλλά η εξαγωγή εξουσίας ακολουθούσε δειλά την πορεία του εξαγόμενου χρήματος, από τη στιγμή που οι ανεξέλεγκτες επενδύσεις σε μακρινές χώρες απειλούσαν να μετατρέψουν μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής διαστρωμάτωσης σε τζογαδόρους, να αλλάξουν ολόκληρη την καπιταλιστική οικονομία από ένα σύστημα παραγωγής σε σύστημα οικονομικής κερδοσκοπίας, και να αντικαταστήσουν τα κέρδη της παραγωγής με κέρδη προμηθειών. Η δεκαετία αμέσως πριν την ιμπεριαλιστική εποχή, η δεκαετία του 70 του προηγούμενου [1800-1900] αιώνα, γνώρισε μια – χωρίς προηγούμενο – αύξηση σε απάτες, οικονομικά σκάνδαλα, και τζόγο στο χρηματιστήριο.

Συνέχεια