Λαφαζάνης: «Από μια κακή συμφωνία με λιτότητα…είναι δέκα φορές προτιμότερη μια εναλλακτική πορεία για τον τόπο…»


Βαρυσήμαντη παρέμβαση Λαφαζάνη μέσω του Real
Ρεπορτάζ: Σκουρής Βασίλης

Παρέμβαση που θα συζητηθεί πραγματοποιεί μέσω του Real.gr ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης και επικεφαλής της Αριστερής Πλατφόρμας Παναγιώτης Λαφαζάνης.

«Η συμφωνία ή θα είναι συμβατή με το προοδευτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ή δεν πρόκειται να υπάρξει», προειδοποιεί ο Παναγιώτης Λαφαζάνης.

«Η λογική της «πάση θυσία» συμφωνίας που καλλιεργεί η εγχώρια «Πέμπτη Φάλαγγα», είναι μια λογική άνευ όρων παράδοσης της χώρας στο νεοαποικιακό καθεστώς», αναφέρει χαρακτηριστικά, ενώ επισημαίνει με νόημα:

«Αν υπάρξει συμφωνία, που δεν είναι συμβατή με τις ριζοσπαστικές διακηρύξεις και ταυτοτικές αξίες του ΣΥΡΙΖΑ και πολύ περισσότερο τις θέτει στο περιθώριο και κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση, τότε αυτή είναι που θα οδηγήσει τον τόπο σε μεγάλες περιπέτειες και στην «τελική» καταστροφική «λύση»».

Συνέχεια

Η άνοιξη εκείνη που πεθαίνει…


Στ’ Όσιου Λουκά το μοναστήρι, απ’ όσες
γυναίκες του Στειριού συμμαζευτήκαν
τον Eπιτάφιο να στολίσουν, κι όσες
μοιρολογήτρες ώσμε του Mεγάλου
Σαββάτου το ξημέρωμα αγρυπνήσαν,
ποια να στοχάστη – έτσι γλυκά θρηνούσαν! –
πως, κάτου απ’ τους ανθούς, τ’ ολόαχνο σμάλτο
του πεθαμένου του Άδωνη ήταν σάρκα
που πόνεσε βαθιά;

Γιατί κι ο πόνος
στα ρόδα μέσα, κι ο Eπιτάφιος Θρήνος,
κ’ οι αναπνοές της άνοιξης που μπαίναν
απ’ του ναού τη θύρα, αναφτερώναν
το νου τους στης Aνάστασης το θάμα,
και του Xριστού οι πληγές σαν ανεμώνες
τους φάνταζαν στα χέρια και στα πόδια,
τι πολλά τον σκεπάζανε λουλούδια
που έτσι τρανά, έτσι βαθιά ευωδούσαν!

Συνέχεια

Κάτω η FIFA! Κάτω η FIFA! …


Στο φόντο των σκανδάλων και της παραίτησης Μπλάτερ η ανάγκη κατάργησης της γνωστής ποδοσφαιρικής … επιχείρησης

fuck-fifa

Γράφει o Dave Zirin | Μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου
_____________________________________

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο έχετε τη δυνατότητα να διαβάσετε παρακάτω, στο φόντο των τρομερών και φοβερών σκανδάλων των αξιωματούχων της FIFA που βλέπουν το φως της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα. Σκάνδαλα που μπορούν να συγκριθούν -ίσως- μόνο με την ίδια τη δομικά σκανδαλώδη παρουσία της ίδιας της FIFA στην κορυφή της διοικητικής πυραμίδας του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Σκάνδαλα που σήμερα κατέληξαν να οδηγήσουν τον πρόσφατα εκλεγμένο πρόεδρο της FIFA σε παραίτηση.

Λέγεται μάλιστα ότι οι σημερινές αποκαλύψεις των New York Times για μυστικό κονδύλι μίζας προς κυβερνήσεις αφρικανικών χωρών, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι… O κύριος Μπλάτερ πάντως αναμένεται να καθίσει στο τιμόνι (εκλέχθηκε πριν λίγες μέρες) μέχρι το τέλος του χρόνου, αφού η διαδικασία σύγκλισης συνεδρίου και εκλογής  νέου προέδρου είναι εξαιρετικά χρονοβόρα.

Ο Dave Zirin πάντως παρακάτω, (το άρθρο γράφτηκε πριν την είδηση της παραίτησης Μπλάτερ) προσπαθεί να δώσει μια πολύ πιο ριζοσπαστική πρόταση για το μέλλον του ποδοσφαίρου από αυτή της αλλαγής ηγεσίας στο τιμόνι της FIFA…

Συνέχεια

Η Τζαράρ στη φυλακή με ανυπόστατες κατηγορίες: η ισραηλινή “δικαιοσύνη” εξευτελίζεται…


b2ap3_thumbnail_JarrarSamidoun.jpg

του Γκίντεον Λεβί

Πρόκειται για μία υπόθεση μετά την οποία κανείς δεν θα μπορεί να ισχυριστεί στα σοβαρά τα εξής: 1) ότι το Ισραήλ είναι κράτος δικαίου, 2) ότι το καθεστώς στα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη δεν είναι στρατιωτική δικτατορία, 3) ότι στο Ισραήλ δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι, 4) ότι το στρατιωτικό δικαστικό σύστημα στα κατεχόμενα εδάφη έχει κάποια σχέση, αν και αδύναμη, με το νόμο και τη δικαιοσύνη και 5) με δεδομένα όλα τα παραπάνω, ότι το Ισραήλ είναι δημοκρατία.

Ακούγονται υπερβολικά αυτά; Μερικές φορές μία και μοναδική υπόθεση αρκεί για να επιβεβαιωθεί η αλήθεια.

Η Χαλίντα Τζαράρ, μέλος του παλαιστινιακού κοινοβουλίου, βρίσκεται υπό κράτηση εδώ και δύο μήνες, ωστόσο σχεδόν κανείς δεν έχει αρθρώσει λέξη. Αρχικά, το Ισραήλ δήλωσε ότι θα την απελάσει για 6 μήνες στην Ιεριχώ, όμως η Τζαράρ αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη νομιμότητα του εντολέα απέλασής της. Ο ισραηλινός στρατός υποχώρησε.

Μετά τέθηκε υπό διοικητική κράτηση ως τιμωρία για την άρνησή της να απελαθεί. Όμως ο στρατός φοβήθηκε από το ξέσπασμα διεθνών διαμαρτυριών για τη φυλάκιση μιας βουλευτού χωρίς δίκη. Έτσι αποφάσισαν να τη δικάσουν.

Συνέχεια

Η επίδραση της Παρισινής Κομμούνας στους Γάλλους διανοούμενους…


 

της Μαρί-Τερέζ  Χαρτζουλάκη,εκπαιδευτικού,

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί την εισήγηση της Μαρί-Τερέζ  Χαρτζουλάκη, εκπαιδευτικού, στοΔΙΗΜΕΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ για τηνΠΑΡΙΣΙΝΗ  ΚΟΜΜΟΥΝΑ που συνδιοργάνωσαν στις 24 & 25 Απριλίου 2015 με μεγάλη επιτυχία και αξιοσημείωτη προσέλευση στα Χανιά της (Θέατρο Βλησίδη) ο πολιτιστικός σύλλογος: «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ» και ο σύλλογος: «ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΘΑΛΑΣΣΕΣ- ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ»
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Ο πολιτισμός είναι ένα από τα σημαντικά  θέματα με τα οποία καταπιάστηκε η Κομμούνα. Στόχος της, να φέρει τον πολιτισμό στο λαό, να φροντίσει να είναι ανεξάρτητος από το κράτος και να μην αποτελεί εμπόρευμα.
 Αρκετοί, όμως, διανοούμενοι  της εποχής, όπως ο Τεοφίλ Γκωτιέ (Théophile Gautier) ή ο Λεκόντ ντε Λίλ (Leconte de Lisle), είχαν αναπτύξει μία αριστοκρατική θεωρία για την Τέχνη -( l’Art pour l’Art)- σύμφωνα με την οποία ο καλλιτέχνης μπορεί να γίνει κατανοητός μόνο από μία ελίτ. Αυτή τους η ιδεολογία δεν μπορούσε παρά να έρθει σε σύγκρουση με το πνεύμα ισότητας της Κομμούνας. Για πολλούς λογοτέχνες, η αστική τους καταγωγή δεν τους επέτρεπε να συμφωνήσουν με τα ιδεώδη των Κομμουνάρων. Ανάμεσά τους, ο Γκουστάβ Φλωμπέρ (Gustave Flaubert), η Ζωρζ Σάντ (George Sand) και ο Ανατόλ Φρανς (Anatole France), καταδίκασαν δριμύτατα την Κομμούνα και μιλούσαν όπως ο Ανατόλ Φρανς για «μία επιτροπή αποτελούμενη από δολοφόνους, μία συμμορία αλητών, μία κυβέρνηση του εγκλήματος και της τρέλας». Ακόμα και ο Εμίλ Ζολά (Emile Zola)  o οποίος στα μυθιστορήματά του περιέγραψε τις άθλιες συνθήκες ζωής της εργατικής τάξης της εποχής, αναφερόμενος στην Κομμούνα, μίλησε για «κτηνωδία και εφιάλτη».

Συνέχεια

Όλα για τις αγορές, όλα για το χρήμα…


president-ob_1-thumb-large

“Είδατε; όλα για τις αγορές, όλα για το χρήμα” (See? It’s all about markets. It’s all about money), σχολιάζει ο Mike Whitney στο άρθρο του στο Counterpunch διαβάζοντας και ακούοντας τον Υπουργό  Άμυνας των ΗΠΑ  Άστον Κάρτερ.

Ας διαβάσουμε και εμείς ένα-δυό αποσπάσματα να πάρουμε μια ιδέα τι λέει ο κύριος Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ να δούμε αν συμφωνούμε με τον Mike Whitney:

Ισχυρίζεται λοιπόν ο Κάρτερ: “… πιστεύω επίσης ότι είναι καθοριστική περιοχή για το μέλλοντου έθνους μας, η Ασία και ο Ειρηνικός. Σκέφτομαι γι ‘αυτήν την περιοχή τόσους πολλούς λόγους γιατί, αλλά εδώ θα καταθέσω κάποια δεδομένα:

Η μισή ανθρωπότητα θα ζεί εκεί ως το 2050. Ακόμη νωρίτερα, το 2030, περισσότερο από το ήμισυ της παγκόσμιας μεσαίας τάξης και της κατανάλωσης της θα προέρχεται από αυτή την περιοχή. Και τέλος η περιοχή είναι ήδη ο πυρήνας των μεγαλύτερων στρατών του κόσμου καιοι αμυντικές δαπάνες αυξάνονται συνεχώς.”

Συνεχίζει ο Κάρτερ: “Υπάρχουν ήδη περισσότεροι από 525 εκατομμύρια καταναλωτές της μεσαίας τάξης στην Ασία, και αναμένουμε να υπάρξουν 3.2 δισεκατομύρια στην περιοχή μέχρι και το 2030… Ο Πρόεδρος Ομπάμα και εγώ προσωπικά θέλουμε να διασφαλίσουμε ότιοι επιχειρήσεις μπορούν να αναταποκριθούν με επιτυχία σε όλους τους δυνητικά πελάτες. Κατά τη διάρκεια του επόμενου αιώνα, καμία περιοχή δεν θα έχει περισσότερη σημασία για την αμερικανική ευημερία.

Συνέχεια

Ο Αριστοτέλης, η ολιγαρχία και το πέρασμα στην τυραννία…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Η ολιγαρχία, εξ’ ορισμού, σηματοδοτεί τον αποκλεισμό μερίδας πολιτών από τη διαχείριση της εξουσίας. Με άλλα λόγια είναι το πολίτευμα που ελέγχουν συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις: «Γενικά, όταν δε δικαιούνται όλοι να μετέχουν στο πολίτευμα, τότε το πολίτευμα είναι ολιγαρχικό». (σελ. 259). Και βέβαια όταν λέμε συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις εννοούμε τις τάξεις των πλουσίων, αφού σε τελική ανάλυση τα κριτήρια που θέτονται είναι ταξικά: «…. τα μέρη αυτά, οι εύποροι και οι άποροι, φαίνεται να αποτελούν τα δύο σημαντικότερα μέρη της πόλης….. Συνεπώς η υπεροχή του ενός ή του άλλου μέρους εγκαθιστά τα πολιτεύματα και γι’ αυτό πιστεύουν γενικά ότι τα πολιτεύματα είναι δύο, η δημοκρατία και η ολιγαρχία». (σελ. 247).

Αρχαία Ελλάδα

Αρχαία Ελλάδα


Το ότι η ολιγαρχία εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πλουσίων γίνεται φανερό ακόμη και από τον τρόπο που ο Αριστοτέλης παρουσιάζει τα τέσσερα είδη της: «Το πρώτο είδος ολιγαρχίας εμφανίζεται, όταν περισσότεροι έχουν περιουσία, μικρότερη όμως από την περιουσία που προϋποθέτουν τα άλλα ολιγαρχικά είδη και όχι πολύ μεγάλη αυτή καθαυτή». (σελ. 261).

Συνέχεια