Tα δρεπάνια είναι μέσα μας


Tα δρεπάνια είναι μέσα μας

Είδα ένα δρεπάνι, καλογυαλισμένο, καλά συντηρημένο, να κρέμεται –διακοσμητικό εργαλείο πια!– σε τοίχο του σπιτιού φίλου, οι γονείς του οποίου ήσαν (και) θεριστές ώς το τέλος του βίου τους. Πού πήγαν, αλήθεια, όλα αυτά τα δρεπάνια; Πού πήγαν όλες εκείνες οι γυναίκες με τα πλατύγυρα καπέλα τους και κάτω απ’ αυτά τα μαντίλια τους για ν’ απορροφούν τον ιδρώτα; Πώς εξαφανίστηκαν τα ιδρωμένα χείλη τους, τα γελαστά και κουρασμένα πρόσωπα;

Τώρα δρεπανηφόρες μηχανές τσακίζουν τα στάχυα· ούτε χειρόβολα, ούτε δεμάτια, ούτε θημωνιές. Η τεχνολογία τα εξαφάνισε όλα τούτα. Γιατί, όμως, είναι πάντα στον νου όλων εκείνων που πρόλαβαν να τα δουν, να τα ζήσουν; Διότι ο άνθρωπος, εκτός από τη γλώσσα ή το ύφος του ή… είναι και ο χρόνος του· θεά ήταν η Μνημοσύνη, όχι παίξε-γέλασε.

Συνέχεια

Η εκμετάλλευση των ξένων εργαζομένων στην ΕΕ αποτελεί «ενδημικό φαινόμενο»


Η εκμετάλλευση των ξένων εργαζομένων στην ΕΕ αποτελεί "ενδημικό φαινόμενο"

Η εκμετάλλευση των ξένων εργαζομένων στην ΕΕ αποτελεί «ενδημικό φαινόμενο» Καταναγκαστική εργασία στα χωράφια ή στις κουζίνες των εστιατορίων, οικιακές βοηθοί που διαβιούν σε κατάσταση δουλείας: η εγκληματική εκμετάλλευση του ξένου εργατικού δυναμικού, είτε πρόκειται για Ευρωπαίους είτε για πολίτες τρίτων χωρών, είναι «ενδημική» στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως κατήγγειλε σήμερα ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ.
Η γεωργία, η οικοδομή, τα ξενοδοχεία και η εστίαση είναι οι τομείς που πλήττονται περισσότερο από αυτές τις εγκληματικές πρακτικές, σύμφωνα με μια έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα ο Οργανισμός (FRA).

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟ «ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΚΛΟΥΒΙ»;


Αποτέλεσμα εικόνας για Κουβελάκηςτου ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ

H παρέμβαση που καταθέτει ο Αλέξης Τσίπρας με το άρθρο του στην γαλλική εφημερίδα Le Monde(1)  είναι αξιοσημείωτη από πολλές πλευρές.

Σημαίνει ότι έχουμε περάσει ένα κατώφλι έχει πλέον διασχισθεί στην εξέλιξη της ελληνικής κρίσης, και, αυτό, για μια σειρά λόγους.

ΕΝΑ ΚΑΘΟΔΙΚΟ ΣΠΙΡΑΛ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗΣ

Το άρθρο αυτό επικυρώνει με επίσημο τρόπο και για πρώτη φορά, ακόμη και για το εγχώριο κοινό, το σύνολο των παραχωρήσεων που η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη αποδεχθεί κατά την διάρκεια των περίφημων «διαπραγματεύσεων» – τα εισαγωγικά εδώ σημαίνουν ότι το νόημά τους, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, συνίσταται στην υποκατάσταση τους από την επιβολή της θέλησης του ισχυρότερου. Και ο κατάλογος αυτών των παραχωρήσεων είναι εντυπωσιακός: στόχος αυξανόμενων ανά έτος δημοσιονομικών πλεονασμάτων, σιωπηρή εγκατάλειψη της διεκδίκησης της διαγραφής του χρέους (που δεν αναφέρεται καν στο κείμενο), αύξηση του ΦΠΑ, αναβολή για ένα απροσδιόριστο μέλλον (και με ασαφείς όρους) της αύξησης του κατώτατου μισθού και της επαναφοράς των συλλογικών συμβάσεων, μεταρρυθμίσεις του ασφαλιστικού με σκοπό την μείωση του κόστους, διατήρηση του ΕΝΦΙΑ και του καθεστώτος φορολογικής καταλήστευσης της τελευταίας πενταετίας.

Σε αυτά πρέπει να προστεθεί ένα εξαιρετικά ουσιώδες σημείο: όπως αναφέρει η ελληνική εκδοχή του κειμένου, η «ενίσχυση της ανεξαρτησίας» ορισμένων δημόσιων αρχών δεν αφορά μόνο την ΕΛΣΤΑΤ αλλά πριν απ’όλα την Γραμματεία δημοσίων εσόδων. Αυτό σημαίνει ότι η καρδιά του κρατικού οικονομικού μηχανισμού φεύγει από τον έλεγχο των εκλεγμένων κυβερνήσεων και λειτουργεί, στην πραγματικότητα, υπό την άμεση επιτήρηση των θεσμών της ΕΕ, όπως εξ’άλλου ήδη συμβαίνει και όπως μαρτυρεί η παραμονή στη θέση της της Κατερίνας Σαββαϊδου.

Συνέχεια

Μανόλης Αναγνωστάκης: Αγωνία και σιωπή


Μανόλης Αναγνωστάκης: Αγωνία και σιωπή

Του Τριαντάφυλλου Σερμέτη*

«Είναι μια αγωνία για την εποχή, ένα άγχος για την εποχή. Όταν τελείωσε η εποχή, τελειώνει κι η ποίηση. Δεν μπορείς να γράφεις συνεχώς ποίηση. Δεν είμαι επαγγελματίας ποιητής».

Τα λόγια αυτά του Μανόλη Αναγνωστάκη αντικατοπτρίζουν, εύγλωττα, τη λανθασμένη εντύπωση που έχει επικρατήσει εν πολλοίς ότι είναι ο ποιητής της ήττας. Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά των ποιητών, που παρά τις όποιες διαφορές στη γλώσσα και στο ύφος, διατρέχει τα ποιήματά τους μια κοινή γραμμή που δεν είναι τίποτε άλλο από το νόημα της ζωής και του θανάτου.

Η παραγνωρισμένη αυτή ουσιώδης παράμετρος του έργου του αποστερεί την υπαρξιακή διάσταση του πονήματός του και την αποσυνδέει από την πολιτική ταυτότητα του ποιητή. Η μονοσήμαντη αυτή οπτική της ερμηνείας του Αναγνωστάκη από αυτούς που θα ήθελαν να αναδείξουν τη μεγάλη του αξία, στην πραγματικότητα, άθελά τους, την μειώνουν.

Η μη ύπαρξη -ο θάνατος- απασχολεί τον ποιητή από την πρώτη στιγμή της παρουσίας του στο λογοτεχνικό χώρο. Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι διαφορετικά; Ο θάνατος μπαινοβγαίνει διαρκώς σ’ ολόκληρη την ύπαρξή του, μέσα από τις τρύπες που άνοιγαν οι σφαίρες των αποσπασμάτων στα διάτρητα σώματα των συντρόφων του. Πόλεμος. Κατοχή. Εμφύλιος. Απώλειες φίλων. Η καταδίκη του ίδιου σε θάνατο.

Συνέχεια

ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ – ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ…


nicaragoua1a

Γράφει η Άννεκε Ιωαννάτου //

«Σηκώνομαι
εγώ,
γυναίκα σαντινίστα,
που απαρνήθηκα την τάξη μου,
γεννημένη μεσ’ σε πουπουλένια μαξιλάρια
και λαμπερές επαύλεις
έκπληκτη στα 20 μου χρόνια
από μια πραγματικότητα
ξένη με τα φορέματά μου από τούλια και πούλια,
στραμμένη στην ιδεολογία των δίχως ψωμί και γη,
μελαγχρινοί στοιβαχτές του πλούτου
άντρες και γυναίκες δίχως άλλο βιός απ’ τη δύναμή τους
και τις απότομες κινήσεις τους»

Με τους παραπάνω στίχους ξεκινάει το ποίημα Τραγουδώ την καινούργια εποχή της Νικαραγουανής Γιοκόντα Μπέλι εμπνευσμένο από την επανάσταση των Σαντινίστας  του 1979.

Συνέχεια

Η μετανάστευση είναι μια πράξη απελπισίας, όχι ένα έγκλημα…


Tης Sonali Kolhatkar  (μετάφραση Syliva)

Ένας πατέρας από την Ακτή Ελεφαντοστού ήθελε να επανενώσει το γιο του με την υπόλοιπη οικογένειά του, που ζει στην Ισπανία. Αλλά η ισπανική κυβέρνηση του αρνήθηκε την παροχή βίζας για οικογενειακή επανένωση. Απελπισμένος, πλήρωσε μια Μαροκινή γυναίκα να περάσει λαθραία τον 8χρονο γιο του σε ισπανικό έδαφος. Στις 7 Μαΐου του 2015, εκείνη προσπάθησε να μεταφέρει το παιδί, τοποθετώντας το σφιχτά διπλωμένο σε ύπτια θέση, μέσα σε μια βαλίτσα που είχε μαζί της ταξιδεύοντας για την Ισπανία. Όταν οι αερολιμενικές αρχές παρατήρησαν, ότι ήταν νευρική, πέρασαν από έλεγχο την βαλίτσα της και σοκαρίστηκαν βρίσκοντας το παιδί.
Φανταστείτε τη δοκιμασία του αγοριού.
Φανταστείτε την απελπισία του πατέρα.
Καταστάσεις σαν αυτές, πολλαπλασιάζονται με τα εκατομμύρια, που προσπαθούν να ξεφύγουν από χώρες σε όλο τον κόσμο, από τη Συρία, τη Λιβύη, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Ερυθραία, τη Μιανμάρ, το Μπαγκλαντές, το Μεξικό, την Ονδούρα, το Ελ Σαλβαδόρ και αλλού. Παρακινημένοι από τον πόλεμο και τη φτώχεια, τα εκατομμύρια των ανθρώπων βρίσκονται σε κίνηση, με κίνδυνο της ζωής τους για να αποφύγουν μια απελπιστική κατάσταση. Δυστυχώς, η απάντηση από τις ελίτ τάξεις, είναι να τους παγιδεύουν, είτε τοποθετώντας τους στη φυλακή είτε διώκοντας ποινικά τους διακινητές τους και στρατιωτικοποιώντας τις θαλάσσιες οδούς.

Συνέχεια

Ακόμα Κι Οι Καουμπόηδες Μελαγχολούν…


Η Άννυ Πρου είναι μία απ” τους μεγαλύτερους Αμερικάνους συγγραφείς.

Γράφω «Αμερικάνους» κι όχι «Αμερικανίδες», γιατί δεν έχει καμία σημασία το φύλο της. Γυναικεία λογοτεχνία (ή αντρική ή gay) γράφουν οι μέτριοι συγγραφείς.

Και η Πρου βρίσκεται πολύ πάνω απ” τον μέσο όρο.

Τα βιβλία της έχουν πάρει βραβείο Πούλιτζερ, National Book Award, Κρατικό Βραβείο Διηγήματος, βραβείο Φώκνερ. Πολλές ταινίες έχουν βασιστεί στις ιστορίες της.

Η γραφή της σ” αφήνει άναυδο. Δεν περισσεύει τίποτα, ούτε ένα επίθετο ούτε μια παρομοίωση ούτε μια λέξη. Κι αυτά που δεν γράφει, αυτά που αφήνει να εννοηθούν, είναι το ίδιο σημαντικά.

~~{}~~

Βρήκα τυχαία στη δημοτική βιβλιοθήκη μια συλλογή διηγημάτων, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και το διήγημα που έγινε ταινία απ” τον Ανγκ Λη, το «Μυστικό του Brokeback Mountain».

Είχα δει την ταινία, η οποία σίγουρα είναι εξαιρετική, αλλά τα εκατομμύρια δολάρια που επενδύθηκαν και ο συλλογικός κόπος τόσων ανθρώπων, δεν φτάνει σε αποτέλεσμα αυτό που κάνει η Άννυ Πρου, σε 30 σελίδες όλες κι όλες.

Συνέχεια