αιρ-μπι-εν-μπι…


της Ζαΐρας Κωνσταντοπούλου

Από την πρώτη φορά που έψαξα τι είναι η Airbnb στο διαδίκτυο η έκπληξη μου ήταν μεγάλη. Όλη η Ελλάδα είναι καταχωρημένη και ζει από την Airbnb, σκέφτηκα. Μπορεί να ακούγεται κάπως υπερβολικό αλλά δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, τουλάχιστον όχι στον κύκλο των επαφών μου.

“Πώς ήταν η εμπειρία σας κατά την φιλοξενία σας; Πόσο καλή ήταν η επικοινωνία σας με τον οικοδεσπότη; Πόσο καθαρό ήταν το σπίτι; Τήρησε ο οικοδεσπότης τις προδιαγραφές του σπιτιού του; Πόσο ακριβής ήταν η περιγραφή του σπιτιού;”

“Πώς ήταν η εμπειρία σας κατά την φιλοξενία του επισκέπτη; Πόσο ξεκάθαρος ήταν ο επισκέπτης με το πρόγραμμα του ταξιδιού; Ακολούθησε ο επισκέπτης τους κανόνες του σπιτιού που ορίσατε;”

Τις παραπάνω ερωτήσεις τις λαμβάνει κάποιος όταν έχει καταχωρήσει το σπίτι του σε μια από τις “ιστοσελίδες- μεσίτες” ή όταν κάποιος έχει κάνει κράτηση για να μείνει σε ένα από τα καταχωρημένα σπίτια σε αυτές. Τι εννοώ “μεσίτες-ιστοσελίδες”; Το Wimdu, το Airbnb, το Roomorama κ.α., όπου μπορεί κάποιος να καταχωρήσει το σπίτι, το διαμέρισμα, ένα δωμάτιο ή απλά τον καναπέ του στο διαδίκτυο, να το ενοικιάσει και να βγάλει λεφτά.

Η εμπειρία μου με τις εν λόγω ιστοσελίδες ξεκίνησε πριν ένα χρόνο περίπου όταν έψαχνα τις ιδανικότερες συνθήκες για τη διαμονή μου στο Βερολίνο. Μετά, η μια σκέψη έφερε την άλλη, ενώ καθημερινά ανακάλυπτα πως όλο και περισσότεροι φίλοι είναι καταχωρημένοι σε μια από τις παραπάνω ιστοσελίδες και βγάζουν κάποιο εισόδημα. Μήπως, αξίζει ένα χαρτζιλίκι; Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Airbnb. Ένα παιχνίδι τζόγου στα όρια της παρανομίας με μια ανομία ντυμένη με πολλές παραγράφους, λέξεις, πολλά νούμερα και καθέτους.1

Πώς λειτουργεί η Airbnb;

Συνέχεια

σκόνη στον άνεμο…


Κλείνω τα μάτια μου
Μόνο για μια στιγμή και η στιγμή έχει φύγει
Όλα τα όνειρά μου
Λάμπουν στα αποριμμένα μάτια μου

Σκόνη στον άνεμο
Το μόνο που είναι, είναι σκόνη στον άνεμο

Ίδιο παλαιό τραγούδι
Μόνο μια σταγόνα νερού στην απέραντη θάλασσα
Ότι και αν κάνουμε
Συντρίβεται στο έδαφος αν και αρνούμαστε να το δούμε

Σκόνη στον άνεμο
Το μόνο που είμαστε είναι σκόνη στον άνεμο

Τώρα
Μην περιμένετε άλλο
Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα εκτός από την γη και τον ουρανό
Γλιστρά μακριά
Και όλα τα χρήματά σας ούτε ένα λεπτό δεν θα αγοράσουν

Σκόνη στον άνεμο
Το μόνο που είμαστε είναι σκόνη στον άνεμο
Σκόνη στον άνεμο
Τα πάντα είναι σκόνη στον άνεμο

Οι Έλληνες του Πόντου και η βιοτεχνία της γενοκτονίας…


Οι Έλληνες του Πόντου και η βιοτεχνία της γενοκτονίας

Όταν πρωτογνώρισα τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη, από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που είχε φτάσει ψηλά στην κομματική ιεραρχία, η υπόθεση του μικρασιατικού πολιτισμού ήταν εκτός συζήτησης στο δημόσιο χώρο. Μόνο το σμυρνέικο τραγούδι είχε επανέλθει στο προσκήνιο μέσα από την αναβίωση του ρεμπέτικου και τη μεγάλη επιτυχία που είχαν οι νεότερες εκτελέσεις μερικών υπέροχων τραγουδιών από τη Γλυκερία με τη συμβολή του αριστοτέχνη του σαντουριού Αριστείδη Μόσχου. Και η δική μας παρέα, γύρω από το περιοδικό «ντέφι», που πρόβαλε τον πολιτισμό της Ανατολής, είχε κατηγορηθεί για εθνικιστική απόκλιση!

Ο Χαραλαμπίδης τόνιζε ότι οι Έλληνες δεν γνωρίζουν την ιστορία τους, αφού η νεότερη, του μικρασιατικού, θρακικού και ποντιακού, δεν διδασκόταν στα σχολεία. Και σ’ αυτό έβρισκα ενδιαφέρουσα την προσπάθειά του να επαναφέρει στο προσκήνιο τη λησμονημένη ιστορία, σε συνδυασμό με τις απόψεις του για μια εναλλακτική παραγωγική ανασυγκρότηση. Σταδιακά, όμως, όλο αυτό το «σχέδιο» απορροφήθηκε από τη μεγάλη απήχηση που βρήκε η πτυχή της «ποντιακής γενοκτονίας» που γρήγορα αυτονομήθηκε και το θέμα της αναγνώρισής της έγινε ο αποκλειστικός στόχος όλων των εμπλεκομένων που συνεχώς αυξάνονταν. Στη δεκαετία του 1980, δημιουργήθηκαν δυνατότητες αναθεώρησης της καθεστηκυίας ιστορίας. Ήταν η εποχή που οξύνονταν οι εθνικές αντιθέσεις στα Βαλκάνια και ιδιαιτέρως στη Γιουγκοσλαβία όπου ο θάνατος του Τίτο, το 1980, ακολουθήθηκε από διαλυτικές τάσεις στο πολυεθνικό κράτος, από την ομόσπονδη Κροατία ως την ομόσπονδη Μακεδονία.

Συνέχεια

«Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι»



σημ.Αμετανόητου: Όσα χρόνια παρακολουθώ την πολιτική ενημερότητα δεν έχω ξαναδιαβάσει τέτοιο άρθρο από εν ενεργεία Πρωθυπουργό χώρας της Ε.Ε.Συμφωνώ 100% και ένα μεγάλο μπράβο που τόλμησε.Παρακαλώ διαβάστε το εάν δεν το έχετε κάνει ήδη, διότι είναι ένα ιστορικό γράμμα.


Με ένα σκληρό άρθρο, το οποίο φέρει τον τίτλο «Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι» ο πρωθυπουργός τοποθετείται για τη διαπραγμάτευση στην γαλλική Le Monde.

Ο Αλέξης Τσίπρας τονίζει ότι το ζήτημα της Ελλάδας δεν αφορά μόνο τη χώρα, αλλά είναι το επίκεντρο της σύγκρουσης δύο εκ διαμέτρου αντίθετων στρατηγικών για το μέλλον της ΕΕ.

Ο πρωθυπουργός σημειώνει ότι θέλει να πει «την αλήθεια στους ευρωπαϊκούς λαούς για τη διαπραγμάτευση» τονίζοντας ότι δεν είναι ευθύνη της Ελλάδας η καθυστέρηση, αλλά φταίει η αδιαλλαξία των θεσμών.

«Κάποιοι θέλουν να αποδεχτούμε να διορίζονται οι υπουργοί και οι πρωθυπουργοί από τους θεσμούς και οι πολίτες να αποστερούνται από το δικαίωμα του εκλέγειν μέχρι την ολοκλήρωση του προγράμματος. Κάτι τέτοιο σημαίνει την ολοκληρωτική κατάργηση της δημοκρατίας στην Ευρώπη, το τέλος κάθε προσχήματος και την αρχή μιας διάσπασης και ενός απαράδεκτου διχασμού της Ενωμένης Ευρώπης. Σημαίνει, εν τέλει, την αρχή για τη δημιουργία ενός τεχνοκρατικού τερατουργήματος, που θα οδηγήσει σε μια Ευρώπη εντελώς ξένη προς τις ιδρυτικές της αξίες» λέει ο Αλέξης Τσίπρας.

Παράλληλα «βλέπει» να υπάρχει στρατηγική για διάσπαση και διχασμό της Ευρώπης

«Πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η δημιουργία μιας Ευρωζώνης δύο ταχυτήτων, όπου ο σκληρός πυρήνας θα θέτει σκληρούς κανόνες λιτότητας και προσαρμογής και θα διορίζει έναν Υπερυπουργό Οικονομικών της Ευρωζώνης με απεριόριστη εξουσία, με τη δυνατότητα δηλαδή να απορρίπτει ακόμη και προϋπολογισμούς κυρίαρχων κρατών που δεν ευθυγραμμίζονται με τα δόγματα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού» γράφει ο πρωθυπουργός.

«Για όσες χώρες αρνούνται να υποκύψουν στην νέα εξουσία η λύση θα είναι απλή: Σκληρή τιμωρία. Υποχρεωτική λιτότητα. Και, ακόμη περισσότερο, περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων, πειθαρχικές κυρώσεις, πρόστιμα, ακόμη και παράλληλο νόμισμα. Έτσι οικοδομείται η νέα ευρωπαϊκή εξουσία με πρώτο θύμα την Ελλάδα η οποία στο μυαλό αρκετών αποτελεί χρυσή ευκαιρία παραδειγματισμού για όλους τους υποψήφιους απείθαρχους» συμπληρώνει.

Το μπαλάκι στους Θεσμούς

Τέλος ο πρωθυπουργός αναφέρει ότι η Ευρώπη είναι σε σταυροδρόμι και πετάει το μπαλάκι στους Θεσμούς επισημαίνοντας ότι η ελληνική κυβέρνηση έκανε σοβαρές παραχωρήσεις και τώρα είναι η σειρά των Θεσμών.

Αναλυτικά το άρθρο

Συνέχεια

«Αυτό το τάγμα το λένε “Φάντασμα”…


Είναι λίγοι, αλλά αποφασισμένοι να πάνε μέχρι το τέλος…
πριζ
Γράφει o Γρηγόρης Τραγγανίδας
______________________________________

Η δολοφονία του Αλεξέι Μοζγκοβόι, ενός από τους, κατά κοινή ομολογία, επιφανέστερους ηγέτες του λαϊκού κινήματος στο Ντονμπάς, εμπεριέχει πολύ περισσότερα και ουσιαστικότερα σημαινόμενα από την έτσι κι αλλιώς δυσαναπλήρωτη απώλεια του πλέον αγαπητού, στους μαχητές και το λαό, καπετάνιου του Τάγματος “Φάντασμα” (σσ. «Πρίζρακ» στα ρωσικά), των Λαϊκών Πολιτοφυλακών της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ, σε μια χρονική στιγμή που αποτελεί καμπή για τις εξελίξεις στην περιοχή από πολλές απόψεις.

Σημαινόμενα όχι μόνο για το παρόν και το μέλλον της εξέγερσης και την ανάλυση των χαρακτηριστικών της, αλλά και για το λαϊκό κίνημα διεθνώς, τη δράση των κομμουνιστών σε αυτό και όσων πιστεύουν σε έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τη συνεχή πάλη για καθαρότητα των στόχων τους ακόμη και μέσα στις πιο «θολές», δύσκολες, πολύπλοκες και σύνθετες συνθήκες, όπως αυτές που διαμορφώνονται σε έναν εμφύλιο.

Η συγκρότηση, η σκέψη και η πράξη του καπετάνιου του «Πρίζρακ» έρχεται από πολύ μακριά και προχωράει βαθιά στο μέλλον. Οπως προκύπτει από ανθρώπους που τον γνώριζαν ήταν ένας ατόφιος λαϊκός ηγέτης, σπλάχνο από τα σπλάχνα του λαού του, ένας μαχητής από αυτούς που βρίσκονται «εν υπνώσει», μπορεί και για πάντα, αν δεν «κληθεί» από την ιστορία. Ο ελληνικός λαός μπορεί να αναγνωρίσει αντίστοιχά του σε μορφές όπως του Καραϊσκάκη, του Αρη, του Διαμαντή.

Συνέχεια

Η ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ…


Επινίκια:                     Μια φορά κι έναν καιρό | Είχαμε διοικητή κακό | Τον λαό μας τυραννούσε | Και το κέφι μας χαλούσε | Είχε πλάι του τσιράκια | Τον Ορτούνιο και τον Χλόρες | Όταν κλείναμε τις πόρτες | Βρίσκανε παραθυράκια | Τώρα αυτοί πάνε καλλιά τους | Στο κεφάλι στα πλευρά τους | Φάγανε τόσες σπαθιές | Που από μια είναι πιο πολλές | Μα θα ’ρθει άλλος διοικητής | Και στη Φουέντε Οβεχούνα | Θα φανεί άλλη μουτσούνα | Ένας νέος διοικητής | Τούτος θα ΄ναι πιο καλός | Ο λαός πάντα φτωχός | Τις γυναίκες δεν θα παίρνει | Τη σοδειά μας θα την παίρνει | Ήταν Κυριακή πρωί | Και πριν πω τα πάτερημά μου | Μαύρισαν τα πισινά μου  Τα σκυλιά του διοικητή | Μα δεν το ’ξεραν αλί τους | Πως σε λίγο στην αυλή τους | Θα ’μπαινε το μαύρο κάρο | Μ’ αγωγιάτη του τον χάρο | Τώρα είν’ τα πισινά μου | Είναι πάνω απ’ τα κανιά μου | Και τελειώνω μ΄ένα ακόμα | Εκείνοι είναι μες στο χώμα

 στίχοι: Γιώργος Μιχαηλίδης, για την παράσταση Φουέντε Οβεχούνα

Συνέχεια

Ζαν Μπωντρυγιάρ – Οι τελετουργίες της διαφάνειας…


17-Vanishing-Techniques—Photography-of-Jean-Baudrillard-

Η αβεβαιότητα της ύπαρξης και, κατά συνέπεια, η έμμονη ιδέα της απόδειξης της ύπαρξής μας στις μέρες μας αναμφίβολα υπερισχύει της επιθυμίας που είναι κατ’ εξοχήν σεξουαλική. Αν η σεξουαλικότητα αποτελεί ένα ρίσκο της ταυτότητάς μας (έως το γεγονός πως κάνουμε παιδιά), τότε πράγματι δεν είμαστε πια σε θέση να αφιερώσουμε τον εαυτό μας σ’ αυτόν τον σκοπό, επειδή είμαστε τόσο πολύ απασχολημένοι με το να σώσουμε την ταυτότητά μας, ώστε να μη μας περισσεύει δυναμικό για οτιδήποτε άλλο. Αυτό που ενδιαφέρει πάνω από οτιδήποτε άλλο είναι η απόδειξη της ταυτότητάς μας, ακόμη και αν αυτό αποτελεί τη μόνη της σημασία.

Συνέχεια