Παγίδα φτώχειας το παράλληλο νόμισμα


ableΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αδιαπέραστο τοίχο βρήκε μπροστά του ο έλληνας πρωθυπουργός στη σύνοδο κορυφής της Ρίγας στη Λετονία, που τελείωσε προχθές, Παρασκευή το απόγευμα. Ο Αλέξης Τσίπρας προσήλθε στην πρωτεύουσα της Βαλτικής Δημοκρατίας, με την ελπίδα ότι στη συνάντηση που θα είχε εκεί με την γερμανίδα καγκελάριο και τον γάλλο πρόεδρο θα δινόταν μια πολιτική λύση κι έτσι, επί της ουσίας, θα προσπερνούσε τους «θεσμούς» και την «ομάδα των Βρυξελλών».

Δεν ήταν η πρώτη φορά που η ελληνική πολιτική ηγεσία προσέβλεπε στο Βερολίνο και το Παρίσι επιδιώκοντας μια πολιτική λύση. Από τις πρώτες ημέρες της νέας κυβέρνησης και με αποκορύφωμα την επίσκεψη του Αλ. Τσίπρα στο Βερολίνο στις 10 Απριλίου το «κρυφό χαρτί» της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, υποτίθεται πως ήταν η πολιτική συνεννόηση που τελικά θα άνοιγε το δρόμο για την εκταμίευση της δόσης των 7,2 δισ. ευρώ. Κι επανειλημμένες φορές η ελπίδα τους, που ως σημείο αφετηρίας έχει την κοινότητα των συμφερόντων και την δυνατότητα εύρεσης κοινά αποδεκτής λύσης, έχει αποδειχθεί φρούδα! Συνεχίζουν παρόλα αυτά…

Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι αυτός ο χρόνος δεν κυλάει ουδέτερα στη διελκυστίνδα Ελλάδας – πιστωτών. Όπως φαίνεται στον πίνακα που παραθέτουμε, όλο τούτο το διάστημα το ελληνικό δημόσιο, που δεν έχει εισπράξει ούτε ένα ευρώ από τους πιστωτές κατά παράβαση των όσων προβλέπονταν, έχει καταβάλλει στο ΔΝΤ για την αποπληρωμή του δανείου της πρώτης δανειακής σύμβασης (του 2010) σχεδόν 3,5 δισ. ευρώ.

Συνέχεια

Η ΧΡΥΣΑ Η ΞΕΔΟΝΤΙΑΡΑ…!!!!


Αλλη μια συνεχεια..Καθ υπερβολην…Για να δειτε..ΠΟΥ το πηγαινα το πραγμα..Και  ποια ηταν τελικα και η μεγαλη μου απορια,στο θεμα….
Παρακαλω να διαβασετε κατα σειραν,τις δυο προηγουμενες αναρτησεις….


….Η Χρυσα η Ξεδοντιαρα….
Πενηνταπενταχρονη υπερβαρη ΔΟΥΛΑ….Που ειχε υπηρετησει στο σπιτι που περιγραφω..Επι…Σαραντα συναπτα χρονια….Απο τον Παππου του σημερινου αφεντη..Και μεχρι και την ενηλικιωση των εγγονων,πλουσιοπαιδων των παιδιων του..Που βεβαια μενανε ολοι στο ιδιο..Μεγαρο..Οχι,γιατι δεν ειχαν ακινητα να πανε..Αλλα εις ΕΠΙΡΡΩΣΙΝ της οικογενειακης δυναμης της δυναστειας…
Των βιομηχανων εν προκειμενω…..
Μια και..»εξαπανεκαθεν» δυστυχως..Οι Κεφαλαιουχοι,δυναστες..Αντιλαμβανονται ΠΟΛΥ περισσοτερο την..ΙΣΧΥ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ…Απο τους φτωχους…!!!….
[Ιστορικα παραδειγματα..ΠΟΛΛΑ…Απο την…ψευτομαχη των Σπαρτιατων στις Θερμοπυλες,για να σωθουν τα..Προσχηματα..Μεχρι την τελικη μαχη στις Πλαταιες..Και τελικα..
Στο «φαινομενο» Σπαρτακος….
Που δεν το διδαχτηκαμε σωστα,διοτι δεν συμφερε…!!!
Θα το δουμε ισως,αυτο το ιστορικο φαινομενο..Σε καποια προσεχη αναρτηση…]

Συνέχεια

Ιστορίες σεξισμού στα αμφιθέατρα της Φιλοσοφικής Σχολής…


Καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση εκ μέρους γνωστού καθηγητή

na-min-katargithei-to-tmima-psychologias
από Ελευθεριακή Παρέμβαση Φιλοσοφικής
_________________________________

 «Εσύ είσαι ομορφούλα, δε χρειάζεται να εξεταστείς. Άσε μου και τον αριθμό σου» είπε ο καθηγητής Φώτης Δημητρακόπουλος, πριν λίγο καιρό, απευθυνόμενος σε μία συμφοιτήτριά μας. Η σεξιστική στάση τού εν λόγω καθηγητή Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής Φιλολογίας και Παλαιογραφίας,  καθώς και προέδρου του Τμήματος Σλαβικών Σπουδών μας έδωσε την αφορμή να θίξουμε το ζήτημα του σεξισμού και της πατριαρχίας, το οποίο συχνά περνά στα ψιλά γράμματα.

Μέσα σε μία πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, όπως η ελληνική, το σώμα αποτελεί ένα πεδίο πολιτικής διαμάχης πάνω στο οποίο επιβάλλονται οι κυρίαρχοι εξουσιαστικοί λόγοι. Τα υποκείμενα υιοθετούν ρόλους και πρότυπα στο πλαίσιο του κοινωνικού, με αποτέλεσμα την έμφυλη διάκρισή τους σε αρσενικό και θηλυκό. Αυτή η διαδικασία εμφυλοποίησης, άρα φυσικοποίησης του κοινωνικού, επιβάλλει στην ύπαρξη και τα σώματά μας  τον περιορισμό και την καταπίεση. Στην καθημερινότητά της, στους χώρους εργασίας, στις διαπροσωπικές της σχέσεις, η γυναίκα αξιολογείται κυρίως για το σώμα της, παρά για την πνευματική και ψυχική της υπόσταση. Μία αξιολόγηση που γίνεται σύμφωνα με τις επιταγές της «γυναικείας της φύσης» που ορίζουν πως πρέπει να είναι προσεκτική στις κινήσεις της, να επιμελείται την εμφάνισή της, να μην το «παρακάνει» με τις σεξουαλικές της επιλογές. Και πάντα θα υπάρχει εκείνο το αντρικό βλέμμα του εκάστοτε Δημητρακόπουλου το οποίο θα πρέπει να ανεχτεί και να προσπεράσει.

Συνέχεια

Oι διακρίσεις και η ανισότητα στο Ισραήλ δεν ξεκινά ούτε τελειώνει στα λεωφορεία…


Παλαιστίνιοι εργάτες επιβιβάζονται σε ένα νέο ξεχωριστό λεωφορειό στο σημείο ελέγχου Eyal, 4 Μαρτίου 2012. (Oren Ziv / Activestills.org) Το Ισραήλ άρχισε τον διαχωρισμό στα λεωφορεία, που μεταφέρουν τους Παλαιστίνιους εργάτες στο Ισραήλ, πριν χρόνια. Την περασμένη Τετάρτη, οι αρχές ανακοίνωσαν ένα πιλοτικό πρόγραμμα για να διαχωρίσουν τα λεωφορεία, που θα τους πηγαίνουν πίσω στα σπίτια τους.

Ανεξάρτητα από το αν το σχέδιο καταργήθηκε ή όχι, το γεγονός είναι ότι το Ισραήλ είναι μια χώρα, όπου οι υπουργοί μπορούν να προτείνουν και να εφαρμόζουν διαχωρισμούς – και να διατηρούν τις υπουργικές θέσεις τους.
Υπάρχει κάτι ανησυχητικά ανειλικρινές στον 12ωρο σάλο που ξέσπασε σχετικά με τον διαχωρισμό – και μετέπειτα «τον διαχωρισμό» σε εισαγωγικά – σε ισραηλινές γραμμές λεωφορείων το πρωί της Τετάρτης. Όταν ο πρωθυπουργός Νετανιάχου διέταξε να ανασταλεί το «απαράδεκτο» σύστημα του διαχωρισμού, μπορούσε να ακουστεί ένας αναστεναγμός ανακούφισης, να διαπερνά το κυρίως εβραϊκό Ισραήλ.
Η δημοκρατία έζησε, για να αντικρίσει άλλη μια μέρα, το διαχωριστικό τείχος, κατάφερε για μία ακόμη φορά να εμποδίσει τον διαχωρισμό να διεισδύσει στην πράσινη γραμμή.

Συνέχεια

Τάσος Θεοφίλου: 32 Βήματα…(ανταποκρίσεις από το σπίτι των πεθαμένων)…


Απόσπασμα από το υπο έκδοση (από τις εκδ. ΚΨΜ) βιβλίο του Τάσου Θεοφίλου: 32 βήματα(ανταποκρίσεις από το σπίτι των πεθαμένων):
«Υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο συναίσθημα που δημιουργεί η φυλακή και δεν υπάρχει έξω. Μια παλίρροια που δημιουργούν η στέρηση της ελευθερίας, η απελπισία, οι τοίχοι, τα σύρματα, η συνεχής πειθάρχηση, ο συνεχής έλεγχος, η αναγκαστική συμβίωση, η μονοτονία, η συνεχής διεκδίκιση του χώρου, η μόνιμη αναμονή για κάτι, η συνεχής τήρηση λεπτών ισορροπιών, το προγραμμα της φυλακής, η νοσταλγία, η ελπίδα. Το ύπουλο και διαρκές βασανιστήριο του εγκλεισμού. Και οι μέρες περνάνε, τα χρόνια περνάνε. Η φυλακή είναι αναμονή συσσωρευμένη, δυστυχία συσσωρευμένη, αδικία συσσωρευμένη. Ατυχία, σαδισμός, καταπίεση, απαγόρευση, πειθαναγκασμός συσσωρευμένα. Άγχος, αγωνία, μυική μάζα, αναστεναγμοί, ένταση, εντολές, απόγνωση, μοναξιά, εγκατάλειψη, γροθιές στο σάκο, ψυχοφάρμακα, επαναλήψεις με την μπάρα, τηλε’οραση, λαϊκοπόπ τραγούδια, πάνω κάτω στο μονόζυγο, πάνω κάτω στο δίζυγο, υπομονή, ανούσιες συζητήσεις σε σπαστά ελληνικά. Όλα συσσωρευμένα.

Συνέχεια

Ο Αντόρνο και το ζήτημα της τζαζ


ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΡΓΟ (όπως εν γένει το καλλιτεχνικό έργο) και η κριτική του αποτελούν, ή θα έπρεπε να αποτελούν, ένα ενιαίο και αδιάσπαστο σύνολο στην ενότητα του οποίου θα αντικατοπτριζόταν η ίδια η κουλτούρα, το πολιτισμικό ρευστό μέσ’ από το οποίο αναδύονται όλα τα επιμέρους έργα. Έργο και κριτική συμβολίζουν ξεχωριστά το καθένα εκείνον τον ενιαίο ιστορικό ρου απ’ όπου εν συνεχεία διαχωρίζονται ο λόγος και τα ιστορικοποιημένα αισθητά υλικά, όχι για να αντιπαρατεθούν ως ενάντια αλλά για να βρουν, το ένα στην όψη τού άλλου, τα ερμηνευτικά σύστοιχα και τα συμπληρώματά τους. Έτσι κατανοημένη η λειτουργία της κριτικής δεν μπορεί να νοηθεί χωριστά από το καθήκον της ερμηνείας· και όταν η τελευταία βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα νέο έργο, δεν είναι ικανή να το αναδεχθεί και να παραλάβει τις σημασίες του για τον σκοπό της εννοιοποίησης παρά στον βαθμό που μια υπόγεια οικειότητα της παρουσιάζει το έργο ως κάτι το οποίο ανέμενε, κάτι που με έναν μυστηριώδη τρόπο ήδη γνωρίζει. Αυτό το deja vu της κριτικής έναντι του έργου (το μόνο που της απονέμει, στην πραγματικότητα, τη συγκεκριμένη αρμοδιότητά της) έχει τις ρίζες του σε αυτή τη συγγένεια που συνδέει έργο και κριτική — στην καταγωγή τους από μία κοινή, παγιωμένη ή διαμορφούμενη, πολιτισμική μήτρα.

Συνέχεια

Πεκίνο – Λισαβόνα: Το τρένο της μεγάλης φυγής…


του Σταμάτη Κυριάκη

Θα μπορούσε να ονομαστεί και «το τρένο της μεγάλης φυγής». Πρόκειται για το μεγάλο όραμα της Κίνας για τα επόμενα χρόνια. Μια σιδηροδρομική γραμμή υψηλών ταχυτήτων που θα ξεκινάει από το Πεκίνο και θα καταλήγει στη Λισαβόνα.

Θα πρόκειται για ένα τρένο μαγνητικής τροχιάς τελευταίας γενιάς με δυνατότητα μεταφοράς μεγάλου αριθμού επιβατών και εμπορευμάτων χιλιάδων τόνων σε βαγόνια-κοντέινερ και με δυνατότητα ανάπτυξης ταχύτητας αεροπλάνου.

Ήδη έχουν ξεκινήσει οι εργασίες κατασκευής του σε κινεζικό έδαφος.

Το νέο δίκτυο των 2.300 χιλιομέτρων εκτείνεται από το Πεκίνο μέχρι την πόλη Guangzhou, μειώνοντας το χρόνο που χρειάζεται κανείς για να φτάσει από την πρωτεύουσα στη βιομηχανική πόλη από τις 22 σημερινές ώρες σε μόνο οκτώ!

Συνέχεια