Έφτασε η στιγμή της αλήθειας για τον ΣΥΡΙΖΑ


Υπήρξαμε πολλοί που δεν συμμεριζόμασταν την «ευκολία» της προεκλογικής αφήγησης, που διευκόλυνε μεν τον δρόμο προς την κάλπη, αλλά μας έθετε μπροστά σε ένα κρίσιμο ερώτημα: είναι δυνατόν να αναπτυχθεί ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα αντιλιτότητας μέσα στο πλαίσιο ανοχής της ευρωζώνης και διά της διαπραγματευτικής μεθόδου με τους «θεσμούς» της;

Σή­με­ρα γνω­ρί­ζου­με την απά­ντη­ση: Όχι. Η ΕΕ και το ΔΝΤ επι­χει­ρούν να συ­ντρί­ψουν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ χτί­ζο­ντας το δί­λημ­μα: από­λυ­τη εν­σω­μά­τω­ση ή άμεση ανα­τρο­πή; Το κά­νουν για λό­γους οι­κο­νο­μι­κούς, επει­δή η αντι­λι­τό­τη­τα είναι ασύμ­βα­τη με τη ση­με­ρι­νή κυ­ρί­αρ­χη πο­λι­τι­κή. Το κά­νουν επί­σης για λό­γους πο­λι­τι­κούς, γιατί η Ευ­ρώ­πη όφει­λε να θω­ρα­κι­στεί απέ­να­ντι στον κίν­δυ­νο της «με­τά­δο­σης» του μι­κρο­βί­ου ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-Podemos.

Η συμ­φω­νία της 20ής Φλε­βά­ρη ήταν ένα ση­μα­ντι­κό λάθος, που προ­έ­κυ­ψε από τον εγκλω­βι­σμό στην προ­ε­κλο­γι­κή «αφή­γη­ση». Δώ­σα­με τη δέ­σμευ­ση της απο­πλη­ρω­μής του χρέ­ους «στο ακέ­ραιο και εγκαί­ρως», πα­ραι­τη­θή­κα­με από «μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες» με βάση το πρό­γραμ­μά μας, που θα οι­κο­δο­μού­σαν μια στέ­ρεα ερ­γα­τι­κή-λαϊ­κή συμ­μα­χία γύρω από την κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς. Δεν πή­ρα­με τί­πο­τα. Η «δη­μιουρ­γι­κή ασά­φεια» λει­τούρ­γη­σε και λει­τουρ­γεί υπέρ των ισχυ­ρών.

Συνέχεια

400.000


Η Αμετανόητη φάτσα μου και ο Κομαντάντε Αρκάς οφείλουμε να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους και τις φίλες του Απέραντου Γαλάζιου.

Όταν τον Μάρτιο-Απρίλιο του 2013, ο Grand chef Arkas, άρχιζε να πειράζει το menu…είχαμε κι εμείς ένα μικρό success story…αληθινό όχι «Σαμαρικό»…

Από τότε λοιπόν, πάνω από 400.000 αναγνώσεις «εντοπίστηκαν» στα στατιστικά του

«απέραντου» blog μας…

ΑΠΛΑ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

Η διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων. Ήρθε επιτέλους η ώρα; Οι πιθανές «δικαστικές» οδοί


Το ζήτημα της διεκδίκησης των γερμανικών επανορθώσεων (εσφαλμένα κάποιοι αναφέρονται σε «αποζημιώσεις») για τις θηριωδίες που διέπραξαν τα γερμανικά στρατεύματα κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ελλάδα και τους Έλληνες, όσο και η διεκδίκηση του κατοχικού αναγκαστικού δανείου τίθενται εναργώς τελευταία στο δημόσιο λόγο. Μάλιστα, πρόσφατα αποκαλύφθηκε σε δημοσιεύματα εφημερίδων και σε εκπομπές πως, βάσει της απόρρητης έκθεσης του Γ.Λ.Κ., οι αξιώσεις της Ελλάδας για το κατοχικό δάνειο ανέρχονται στο ύψος των 11 δισεκατομμυρίων ευρώ περίπου, ενώ οι αντίστοιχες για τις επανορθώσεις, βάσει της ίδιας έκθεσης, φημολογείται πως αθροίζονται στο δυσθεώρητο ποσό των 300 δισεκατομμυρίων ευρώ, περίπου.
Πέραν όμως των προφανών οικονομικών ωφελειών που η διεκδίκηση και η τυχόν -έστω μερική- καταβολή των ποσών αυτών θα είχε για τη λαβωμένη από την κρίση ελληνική οικονομία, η διεκδίκηση ως πράξη αποτελεί ζήτημα με κεφαλαιώδη αξία για το σύνολο του Ελληνικού λαού. Αποτελεί πρωτίστως μια επιτακτική απαίτηση ηθικής αποκατάστασης της ιστορικής και αναντίρρητης αλήθειας των αγώνων και των κτηνωδιών που οι Έλληνες υπέστησαν κατά την κατοχή, αλλά και ένα πάγιο αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης για τα σοβαρότερα και επαχθέστερα εγκλήματα που άνθρωποι έχουν διαπράξει κατά ανθρώπων, των οποίων ο βαθμός της έντασης και της έκτασης είναι τέτοιος που οι εύγλωττες καταγραφές τους στα ιστορικά βιβλία ή οι πανηγυρικές δημόσιες δηλώσεις «συγνώμης» δεν αρκούν για να εξιλεώσουν το Γερμανικό κράτος, το οποίο ως διάδοχος του Γ’ ράιχ, ακόμη φέρει αναμφίβολα, κατά τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, το βάρος των πράξεων του τελευταίου και τη νομική ευθύνη για την επανόρθωσή τους.
Γιατί, όπως λέει και ο σοφός λαός μας, «με τη συγνώμη χάθηκε το φιλότιμο», ή, όπως και εμείς οι νομικοί διδασκόμαστε, η μετάνοια πρέπει να είναι «έμπρακτη», να εκδηλώνεται δηλαδή με πράξεις και όχι με λόγια.

Έλα! Μ’ ακούς; Γιατί εγώ σε χάνω!..


Πώς γίνεται και το blog έχει την εντύπωση ότι »χανόμαστε» μεταξύ μας;

Ρε φιλαράκια κει πάνω στην κυβέρνηση, για βαστάτε λίγο να κάνουμε μία ανακεφαλαίωση.
Διαπραγμάτευση; Τί διαπραγμάτευση; Δηλαδή τί διαπραγματευόμαστε; Πώς θα μας φάνε πιό επιτυχημένα;
Και ο »έντιμος συμβιβασμός» που κολλάει;
Αν θα συνεχίσουν το φάγωμα από κει που σταμάτησαν (που δεν σταμάτησαν ποτέ!),
..ή αν θα ξαναρχίσουν απ’ την αρχή, και λίγο λίγο;

Η μόνη έντιμη και ουσιαστική διαπραγμάτευση που θα έπρεπε να γίνει είναι:
»Μάγκες, (σκατά μάγκες δηλαδή με το μαλλί το δαχτυλίδι του Νταϊσελκάπως, τον χεζίλο τον Ντράγκι, και τον σακάτη στην ψυχή Σόϊμπλε!) Δώστε μας χώρο και χρόνο να ξαναβάλουμε μπρος την αγορά και την οικονομία που έχει μείνει »φυτό»,

Η Ορνιθολογία Του Τσάρλι Πάρκερ…


Trumpeter Dizzy Gillespie writes a phrase of
Trumpeter Dizzy Gillespie writes a phrase of «Be-Bop» music on the blackboard in New York, May 1, 1947. (AP Photo)

«Είναι απλώς μουσική. Προσπαθώ να παίζω καθαρά και να βρίσκω τις σωστές νότες.»
Τσάρλι Πάρκερ, 1949

~~~~~~~~~~~~~~~

Διάβασα για πρώτη φορά τη μουσική του Τσάρλι Πάρκερ στα μυθιστορήματα του Κέρουακ. Ο μπήτνικ συγγραφέας εμπνεύστηκε το ντελιριακό ρυθμό της γραφής του («this is not writing, this is typing», έλεγε ο Καπότε) στα καταγώγια της Νέας Υόρκης.

Εκεί, με το σαξόφωνο ν” ακουμπάει στην κοιλιά και τη θολούρα της πρέζας στο βλέμμα, ενώ κοιτούσε κάπου, πίσω απ” τα κεφάλια του κόσμου, και τα δάκτυλα πατούσαν τα πλήκτρα του σαξόφωνου πιο γρήγορα απ” όσο βλέπει το μάτι, εκεί στεκόταν ο άνθρωπος που πρωταγωνίστησε στη δεύτερη μεγάλη επανάσταση της τζαζ -την πρώτη την είχε κάνει ο Λούις Άμστρονγκ.

Ήταν ο Τσάρλι Πάρκερ ή το Πουλί (Bird ή Yardbird), ο άνθρωπος που μπορούσε να φυσήξει πιο γρήγορα απ” τη σκιά του.

~~{}~~

Συνέχεια

Ο Βρώμικος κόσμος των Μυστικών Υπηρεσιών…


unnamedΟ Βρώμικος κόσμος των Μυστικών Υπηρεσιών: Μήπως Ομπάμα και CIA σκότωσαν την Αλήθεια, πριν δολοφονήσουν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν

Ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στο London Review of Books και φέρει την υπογραφή του διάσημου αμερικανού ερευνητή-δημοσιογράφου, βραβευμένου με βραβείο Πούλιτζερ έρχεται να ανατρέψει την επίσημη «θεωρία» για εκτέλεση του Οσάμα μπιν Λάντεν σε ένα συγκρότημα κατοικιών στο Πακιστάν…

Ταυτόχρονα όμως εγείρει τεράστια ερωτηματικά για την ίδια τη δράση των μυστικών υπηρεσιών και την κυρίαρχη αστική πολιτική που υπηρετούν, η οποία, από την 11η Σεπτέμβρη οικοδομεί την Νέα Τάξη Πραγμάτων με αιχμή του δόρατος «τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Στοχοποιώντας εξίσου τα κινήματα του κόσμου της εργασίας στο εσωτερικό των καπιταλιστικών μητροπόλεων, αλλά και τους λαούς της ιμπεριαλιστικής περιφέρειας.

Καταγγέλλεται λοιπόν η CIA ότι  η «εκτέλεση» του Μπιν Λάντεν μετά από επιχείρηση των Navy Seals,  αποτελούσε μέρος της προεκλογικής καμπάνιας του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα για τις εκλογές του 2012.   

Συνέχεια

Αποκαταστάσεως το ανάγνωσμα, πρόσχωμεν…


Ας σκεφτούμε κάποιον που προσπαθεί να οργανώσει ένα βουνό από παλιά χαρτιά στα κατάλληλα συρτάρια. Όποιοι έχουν προσπαθήσει κάτι ανάλογο, ξέρουν πως όσο πιο γενικές είναι οι κατηγορίες μέσα στις οποίες οργανώνει κανείς το υλικό του, τόσο πιο εύκολη είναι η ταξινόμηση. Αν όμως το παρακάνει, όταν επιχειρήσει να ξαναβγάλει το υλικό του στο φως, εκεί καταλαβαίνει πως το σύστημα που είχε επιλέξει είναι τόσο χονδροειδές και απλουστευτικό, ώστε δεν του επιτρέπει να κάνει κάτι σοβαρό με τα στοιχεία του πέρα από το να τα φυλάει.

Προσπαθώντας να οργανώσει και να κλείσει τις ανοιχτές υποθέσεις που έχει με το παρελθόν του, στο ίδιο σφάλμα περιπίπτει και το ΚΚΕ. Και το οδηγεί εκεί ο σχηματικός και χονδροειδής τρόπος με τον οποίο η ηγεσία του βλέπει τα πράγματα και τον οποίο διαχέει στο κομματικό σώμα. Καλοί-κακοί, ήρωες-χαφιέδες, επαναστάτες-οπορτουνιστές. Οι πρόσφατες αποκαταστάσεις των Ζαχαριάδη, Βελουχιώτη και Βαβούδη δεν είναι παρά το επιστέγασμα της πολιτικής στρατηγικής του ΚΚΕ των τελευταίων είκοσι χρόνων. Πολλοί έκριναν ως υποκριτική την ταυτόχρονη αποκατάσταση των Ζαχαριάδη και Βελουχιώτη. Δεν θα συμφωνήσω. Στην εσωτερική λογική του ΚΚΕ, είναι απολύτως συμβατή η παρουσία των δύο στο ίδιο κάδρο. Ο Ζαχαριάδης δικαιώνεται ως Γραμματέας του ΚΚΕ, παρά τη σύγκρουση του με τον Βελουχιώτη. Ο τελευταίος, αν και, με βάση την τωρινή αντίληψη του ΚΚΕ, είχε δίκιο στην εναντίωση του στη Βάρκιζα, διαφωνώντας δημοσίως παραβίασε τις αποφάσεις του ΚΚΕ και την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Για αυτό και αποκαθίσταται μεν πολιτικά, αλλά όχι και κομματικά. Καμία ασυνέπεια, καμία αντίφαση.

Συνέχεια