Για τον «Λευκό Θεό» του Κορνέλ Μουντρούτσο…


Της Κωνσταντίνας Βούλγαρη

Όσοι ασχολούνται πολύ με τον κινηματογράφο, είτε επαγγελματικά είτε από αγάπη και ενδιαφέρον, ίσως να έχουν παρατηρήσει τις άπειρες υποκατηγορίες που τα τελευταία χρόνια έχουν εφευρεθεί και στην οποία κατατάσσονται οι ταινίες. Σινεφίλ, εμπορικές, ταινίες είδους, φεστιβαλικές, του μεσαίου χώρου, art house, πειραματικές, και πολλά άλλα.

Μερικές φορές όμως, γυρίζονται ταινίες που είναι πολύ δυνατές για να μπουν σε οποιαδήποτε κατηγορία, όχι ότι αυτές που μπαίνουν δεν είναι καλές, απλά το βάθος τους, η ουσία τους, νοιώθεις ότι απλά ξεπερνάει όλες τις άλλες, και ότι το να τις βάλεις σε κατηγορία «τις αδικεί».

Poster

Μια τέτοια ταινία, μια ταινία που αν έπρεπε να την χαρακτηρίσω θα έγραφα απλά «σπουδαία», είναι ο «Λευκός Θεός» του Kornél Mundruczó

Μια ταινία σοκαριστική, άγρια, σπαραχτική και ουμανιστική, που δεν μοιάζει με τίποτα από όλα όσα έχω δει.

Η ιστορία απλή, όσο πιο απλή γίνεται, με τεράστιους θεμελιώδεις συμβολισμούς που εκφράζουν όχι μόνο την εποχή μας, αλλά και όλη την ιστορία της ανθρωπότητας.

Στην σύγχρονη Ουγγαρία, η Λίλυ, ένα 13χρονο κορίτσι που έχει μαζέψει ένα αδέσποτο ημίαιμο σκυλί, καλείται να περάσει τρεις μήνες με τον πατέρα της, όταν η μητέρα της και ο καινούριος της σύζυγος φεύγουν για κάποια εκπαιδευτικά συνέδρια στο εξωτερικό.

Ο πατέρας της δουλεύει στην επιθεώρηση κρεάτων, σε μεγάλα σφαγεία που αποφασίζουν αν το κρεάς μπορεί να καταναλωθεί ή όχι. Μοναχικός και σκληρός άνθρωπος, από την αρχή της ιστορίας, δεν θέλει το σκυλί.

f1

Η κόρη του είναι ανένδοτη, σαν κάθε 13χρονο παιδί που έχει σκύλο, τον φροντίζει, τον πάει βόλτες, του παίζει τρομπέτα, κοιμάται δίπλα του, και ο σκύλος, ο Χάγκερ, είναι απόλυτα δεμένος και αφοσιωμένος σε αυτήν. Μια γειτόνισσα καταγγέλει στην υπηρεσία που ασχολείται με τα ημίαιμα σκυλιά την παρουσία του Χάγκερ, και λόγο ενός νόμου στην Ουγγαρία, αν έχεις ημίαιμο σκύλο πρέπει να πληρώσεις πρόστιμο, ή κάτι ανάλογο.

Ο πατέρας της κοπέλας δεν έχει καμμία όρεξη να πληρώσει, και μετά από καυγάδες με την κόρη του, την αναγκάζει να τον παρατήσει στη μέση του δρόμου. Η Λίλυ κλαίει και διαμαρτύρεται, αλλά ο σκύλος μένει τελικά μόνος σε μια λεωφόρο, σε σοκ, μην ξέροντας τι έχει συμβεί.

Και από εκεί αρχίζει η ζωή του ως «ανεπιθύμητος». Μια ζωή στο δρόμο, όπου ο σκύλος γνωρίζει τη βία, την σκληρότητα, την επιβολή της εξουσίας από τον δυνατό (τον άνθρωπο), τον διωγμό, τον αγώνα για επιβίωση, και μαζί με αυτό την αλληλεγγύη των υπόλοιπων ανεπιθύμητων, των άλλων αδέσποτων πια σκύλων.

Μέσα στην περιπέτειά του, ο σκύλος βρίσκεται να τον έχει αγοράσει ενας άνθρωπος κτήνος, που τον ετοιμάζει για να πάρει μέρος σε κυνομαχίες, και σιγά σιγά, τον μετατρέπει από ενα γλυκό και ήρεμο σκυλί, σε ένα σκυλί δολοφόνο, σε ένα άγριο ζώο.

WhiteGod-Still1

Η κοπέλα ψάχνει να τον βρει, αλλά ο σκύλος έχει πάρει τον δρόμο της παρανομίας και της σκοτεινιάς, που φαίνεται αδύνατο να ξανασυναντηθούν.

Δεν θέλω να πω περισσότερα για την υπόθεση της ταινίας και για το εκπληκτικό, μαγικό, μνημειώδες τέλος της, αλλά όπως γίνεται και στην πραγματική ζωή, όπως ορίζει η ίδια η φύση, ανθρώπινη, σκυλίσια, ό,τιδήποτε, οι καταπιεσμένοι, οι ανεπιθύμητοι, αυτοί που εισπράττουν μόνο βία, τρόμο και καταπίεση, κάποια στιγμή θα εξεγερθούν, και θα ξεσπάσουν την βία που έχουν εισπράξει με περισσότερη βία.

Με ένα τόσο απλό «παραμύθι», ο Kornél Mundruczó καταφέρνει να μιλήσει καθαρά και με ουσία, για τα τεράστια ζητήματα της αδικίας του σύγχρονου κόσμου. Είτε αυτό λέγεται καπιταλισμός, είτε λέγεται Δύση- Ανατολή, πλούσιοι και φτωχοί, Ευρωπαίοι και μετανάστες, αγωνιστές και αστυνομία, εργάτες και αφεντικά, κρατούμενοι και δικαστές, ζώα και άνθρωποι…παντού, σε κάθε γωνία αυτής της κοινωνίας υπάρχει η αδικία, υπάρχει η καταπίεση, ο φασισμός, ο φυλετικός διαχωρισμός, η εκμετάλλευση του αδύναμου από τον δυνατό.

Και όσο υπάρχει αυτό κάποιοι θα πονάνε. Κάποιοι θα υποφέρουν, κάποιες καρδιές θα κρυώνουν, κάποια βλέμματα θα σκληραίνουν, η αγάπη θα δίνει την θέση της στο μίσος, και όλο αυτό το μίσος και η βία θα στραφούν ενάντια στον καταπιεστη. 

Αλλά ποιος μπορεί να ξεχάσει, ποιος μπορεί να ξεχωρίσει την βία των καταπιεσμένων, την βία των ανεπιθύμητων, από την γενεσιουργό αιτία της;

Λευκός-Θεός

Ο Λευκός Θεός, πέρα από το πραγματικά σπάνιο και μοναδικό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, από τις τόσο δύσκολες να γυριστούν σεκάνς με τα εκατοντάδες σκυλιά, τα υπέροχα πλάνα, τις συγκινητικές ερμηνείες, μας λέει και έχει τόσο δίκιο, ότι η βία είναι κάτι που όλοι έχουμε μέσα μας, αλλά μόνο αν την εισπράξουμε και την νοιώσουμε στο πετσί μας, θα την γυρίσουμε μετά πίσω στον καταπιεστή, στον εξουσιαστή, σε αυτόν μας έκανε να χάσουμε την αθωότητά μας.

Βίαιος δεν γεννιέσαι, γίνεσαι, και αυτός είναι ο νόμος της φύσης που μας ξεπερνά.

Όπως λέει και ο Ρίλκε, μια φράση που αναγράφεται στην ταινία, «κάθε τι τρομαχτικό, χρειάζεται την αγάπη μας»

Μην την χάσετε!!!


Aπό: http://www.hitandrun.gr/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s