Είμαι ένα ασήμαντο μέρος του μεγάλου όλου…


nepal4

Αφιερωμένο στους νεκρούς του Νεπάλ . 

Το παρακάτω έγραψε ο Βολτέρος το  1755 για τον τρομερό σεισμό στη Λισαβόνα, στον οποίο σκοτώθηκαν 30,000  άνθρωποι. 

Είμαι ένα ασήμαντο μέρος του μεγάλου όλου.

Ναι■ αλλά όλα τα ζώα τα καταδικασμένα να ζουν,

όλα τα νοήμονα όντα, γεννημένα απ’ τον ίδιο αυστηρό νόμο,

υποφέρουν σαν εμένα, και σαν εμένα πεθαίνουν.’

Το όρνεο αρπάζει την αδύναμη λεία του,

και το ματωμένο του ράμφος καρφώνει τα τρεμάμενα μέλη της:

όλα είναι καλά, φαίνεται, γι’ αυτό.

nepal

Όμως σε λίγο ένας αετός ξεσκίζει το όρνεο σε κομμάτια-

ο αετός καρφώνεται από τα βέλη του ανθρώπου-

ο άνθρωπος, πεσμένος στη σκόνη των πεδίων μάχης,

ενώνει το αίμα του με των νεκρών συνανθρώπων του,

γίνεται με τη σειρά του τροφή αρπακτικών πτηνών.

Έτσι, όλος ο κόσμος με όλα του τα μέλη βογκά,

όλα γεννημένα για μαρτύρια και κοινό θάνατο.

Και πάνω απ’ αυτό το φρικτό χάος έρχεσαι να πεις

πως τα κακά του καθενός απαρτίζουν το καλό του συνόλου!

Τι μακαριότητα! Και καθώς εσύ, με τρεμάμενη φωνή,

θνητός και αξιολύπητος φωνάζεις «Όλα είναι καλά»,

το σύμπαν σε διαψεύδει, και η καρδιά σου

αρνείται εκατό φορές του μυαλού σου την έπαρση…

nepal2Ποια είναι η ετυμηγορία ακόμα και του μεγαλύτερου μυαλού;

Σιωπή: το βιβλίο της μοίρας είναι κλειστό για μας.

Ο άνθρωπος είν’ ένας ξένος παρ’ όλη την έρευνά του-

δεν ξέρει από πού έρχεται, ούτε πού πηγαίνει.

Βασανισμένα άτομα σε ένα στρώμα λάσπης,

καταβροχθιζόμενα απ’ τον θάνατο, χλεύη της μοίρας-

αλλά νοήμονα άτομα, που τα διαπεραστικά τους μάτια,

καθοδηγούμενα από σκέψεις, έχουν μετρήσει τα αμυδρά αστέρια.

Το είναι μας ενώνεται με το άπειρο-

τους εαυτούς μας δεν τους βλέπουμε ποτέ, ούτε τους γνωρίζουμε.

Aυτός ο κόσμος, αυτό το θέατρο της περηφάνιας και της αδικίας,

βρίθει από άρρωστους ανόητους που μιλούν για ευτυχία…

Κάποτε τραγουδούσα, με λιγότερο πένθιμο τόνο,

τους ηλιόλουστους δρόμους όπου κυριαρχούσε η απόλαυση-

οι καιροί έχουν αλλάξει, και διδαγμένος απ’ την προχωρημένη ηλικία,

και νιώθοντας κι εγώ του ανθρώπου την ευπάθεια,

αναζητώντας ένα φως μέσα στον ζόφο που βαθαίνει,

μπορώ μόνο να υποφέρω, χωρίς να δυσανασχετώ

~~~~~~~

Απόσπασμα από  το βιβλίο «Η περιπέτεια της φιλοσοφίας»


 Από: http://antikleidi.com

7 comments on “Είμαι ένα ασήμαντο μέρος του μεγάλου όλου…

  1. Ο/Η Τάκης λέει:

    «Νόμω θερμόν, νόμω ψυχρόν και νόμω χροιήν, ετεή άτομα και κενόν».
    Νομιστέον το θερμό το ψυχρό και τα χρώματα, στην πραγματικότητα μόνον άτομα και κενό.
    Δημοκρίτου.
    …………………………………………………………

    «Άρον την υπόληψιν, ήρται το «βέβλαμμαι», άρον το βέβλαμμαι, ήρται η βλάβη».
    Αφαίρεσε την εντύπωση, αφαιρείται η καταρράκωση, μάκρυνε από την καταρράκωση, έχει αρθή η βλάβη.
    Μάρκος, ο στωικός φιλόσοφος αυτοκράτωρ.

  2. Ο/Η brain teaser λέει:

    Μακρύς ο δρόμος της σκέψης και καθόλου σύντομος. Είναι ένας δρόμος αιώνιος.
    Πολύ καλό το κείμενο και το βίντεο του Τάκη.
    Φίλε Τάκη μας γύρισες σαράντα χρόνια πίσω σε υπέροχες εποχές.

  3. Ο/Η Τάκης λέει:

    Μόλις άνοιξα το «μαγαζί», γιαυτό η καθυστέρηση φίλε Brain.
    Για εσένα και για όσους εκ των υπολοίπων δευτερο-ηντόπαιδων ωριμάζουν σαν τα δυνατά κρασιά, που τα υψηλά νεανικά τους γράδα και στυφώματα μετατρέπονται, για κάποιον άγνωστον λόγο, σε μεθυστικά αλληλοκαλυπτόμενα μυστηριώδη μπουκέ, τείνοντας στην δική τους ιδιαίτερη προδιαγραφή και υπερβαίνοντας αυτό που ενωρίς έμαθαν (ή τους «έμαθαν»), καταθέτω το κάτωθι «συμβολιστικό» ασμάτιον.
    Επειδή δε ίσως (και ευλογώτατα), τινές να ανερωτώνται πως… πώς γίνεται κάποιος στην χώρα του να χρησιμοποιεί μόνο ξένο ρεπερτουάρ, η απάντηση ευρίσκεται στον συνδυασμό δύο αναγκών, της χρονοκάψουλας και των ευρυτέρων πιθανοτήτων θεματολογίας.
    Το δεύτερο είναι ευλογώτατο, επειδή η εγχώρια μουσική και στιχουργική δημιουργία, αποτελεί ένα μικρότατο σε έκταση πολλοστημόριον των παγκοσμίως κατασκευασμένων ακουσμάτων.
    Έτσι, και δεδομένου πως τα «ψαγμένα» ζητήματα άργησαν να έλθουν στην έδρα μας (ήλθαν δηλαδή επαρκώς με τόσα ειδικά προβλήματα;), οι παρελθοντικές επιλογές καθίστανται σχεδόν μονόδρομος.
    Άλλωστε, τα ημεδαπά, είναι γνωστά και μη εξαιρετέα, διακονούνται επαρκώς από πολλούς και ένας επί πλέον εκπομπός δε προσφέρει κάτι ουσιωδέστερο.
    Σε συνδυασμό μάλιστα με το πρώτο ζητούμενο, την επιδιωκομένη «χρονοκάψουλα»…
    Η μουσική «ολιστική» δράση, είναι ικανή να συμπαρασύρει τον άνθρωπο σε ένα ολιγόλεπτο ταξίδι, που κατά την διάρκειά του, κυριολεκτικώς, «χάνεται» στο παρελθόν, αναβιωματικά και αναπαραστατικά, με εικόνες, ήχους… θαμένες (ή και στοιχειωμένες) αναμνήσεις, διαθέσεις κλπ.
    Πολύ ισχυρή η προσομοίωση «πτήσης», γιατί περιλαμβάνει και «φωτογραφικό» υλικό που… αναπεταννύεται σε καταχωμένες θυμησιές απ΄ το πουθενά, καθώς και άλλα συναισθήματα που μεθ’ όλων των υπολοίπων και συνειρμικά, μας μπάζουν μέσα σε ένα βραχύχρονο… deja vu θεατράκι.
    Εμένα πάντως μου συμβαίνει, όταν (σπανιότατα πλέον), τυγχάνω ένα ξεχασμένο άκουσμα προ μισού σχεδόν αιώνα… άλλο πράγμα!
    Βουτιά λοιπόν στην απολεσθείσα αλλά πανένδοξο… άμες ποκ’ ήμες νεότητα, με την μέγιστη δυνατή μουσική άπνοια που αυτή διαρκεί (εδώ, σημειωθήτω, πως παρατεταμένη μουσική και λοιπών άλλων ασχολιών «άπνοια», αναπτύσσει… πολιτική άνοια, οφειλομένη σε υποξικά συμπτώματα, καθώς και άλλες κακές… ελεύθερες ρίζες που παραλύουν τις συνάψεις των νευρώνων, η επιστήμη των καταδύσεων τα πιστοποιεί και οι παραλληλισμοί εμφανείς).

    Υγ.
    Ειλικρινώς, θέλω να γράφω τηλεγραφικά, πιστεύοντας, βάσιμα, πως ο πολύς γραπτός και προφορικός λόγος ταλανίζει και κουράζει συνταξιδιώτες στρογγυλής τραπέζης, που ίσως διαβάζουν και αυτονόητα πράγματα δηλαδή… ποιός ξέρει.
    Δεν γίνεται λιτότητα όμως χωρίς σοβαρούς νοηματικούς ακρωτηριασμούς, το φελέκι του μέσα.

    • Ο/Η brain teaser λέει:

      Mόλις είδα το STEREO πάνω στο δίσκο κατάλαβα. Αφιερωμένο φίλε Τάκη, το flashback που μου ήρθε:

  4. Ο/Η Mαν.Αρκάς λέει:

    Kαλομεσημερίζω! και ανακατεύομαι
    εκεί που δεν με σπέρνουν.
    Ε, λοιπόν εμένα ποτέ δεν μ άρεσαν οι Iron Butterfly
    και ποιος σε ρώτησε εσένανε;; θα μου πείς,
    κανένας απαντώ, τρελλός είμαι ότι θέλω λέω.
    Αχαχαχαχαχαχ! 🙂

    • Ο/Η Τάκης λέει:

      Μη μας «ξεσυνερίζεσαι» Μάνο.
      Αναμνήσεις άτακτες, όπως και πολλές άλλες που σενέπεσαν εν τόπω και χρόνω.
      Άλλωστε είναι πολυσύνθετα τα αίτια της ροκ δημιουργίας, δεν είναι άγιο το τοπίο.
      Άιντε, να βάλω και μια πολύ καλή διασκευή… με οπτικό σαν τα ημερολόγια της Fulda στα συνεργεία.
      Φιλοσοφικά το ξεκινήσαμε, πίστα το καταντήσαμε, μόνο εδώ συναντάται θάλλουσα… τοιαύτη
      αναρχία, πρωτοφανές το μενού!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s