Ο Θανάσης Βέγγος, η πρώτη μου δουλειά, και μια παρ” ολίγον προσαγωγή στις Φέρες του Έβρου…


Στο «Όλα είναι δρόμος» δούλεψα μόλις τελείωσα το Λύκειο, στα 18 μου. Ηταν η δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους στην οποία έπαιρνα μέρος, η πρώτη όμως σαν β” βοηθός οπερατέρ…Ηταν μια συγκλονιστική εμπειρία, 2μιση μήνες μακριά από το σπίτι να γυρίζουμε τη βόρεια Ελλάδα, να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους, να μαθαίνω τη δουλειά από τον Γιώργο Φρέντζο- τον καλύτερο δάσκαλο που είχα ποτέ- και να αλητεύω μετα το πολύωρο γύρισμα σε επαρχιακά μπαρ και καφενεία!

Οταν πήγαμε στον Έβρο να γυρίσουμε το κομμάτι με τον Βέγγο είχαμε ήδη κάνει τα άλλα δύο μέρη, και είχαμε δέσει σαν ομάδα…ο Θανάσης Βέγγος ήρθε και ενσωματώθηκε αμέσως, και μου έκανε εντύπωση το πόσο απλός ήταν…πολλές φορές, ίσως και δικαιολογημένα, οι ηθοποιοί στα γυρίσματα είναι απόμακροι, θέλουν να συγκεντρωθούν, να απομονωθούν, οπότε ζητάνε να κάνεις ησυχία, και τέλος πάντων υπάρχει μια απόσταση μεταξύ τους και μεταξύ των τεχνικών. Με τον Βέγγο δεν ήταν έτσι…παρόλο που όπου πηγαίναμε τον έβλεπαν οι ντόπιοι στις Φέρες του Έβρου και τρελαινόντουσαν από τη χαρά τους, ο ίδιος δεν είχε τίποτα διαφορετικό στη συμπεριφορά του, στο στήσιμό του, από τον βαρκάρη που μας πηγαινόφερνε.

Εγω τον θαύμαζα από μακριά, γιατί τον ντρεπόμουν λίγο να πάω και να του μιλήσω, οπότε άκουγα σιωπηλά τις ιστορίες του, του χαμογελούσα, και νομίζω του άρεσε που με έβλεπε να δουλεύω και να κουβαλάω αντί να έχω διανοουμενίστικο στυλάκι, και που έκανα μια δουλειά που μέχρι τότε- αλλά ακόμα και σήμερα- στην Ελλάδα θεωρείται «αντρική». (Οι γυναίκες διευθύντριες φωτογραφίας, βοηθοί οπερατέρ, ηλεκτρολόγοι είναι πολύ λιγότερες από τους άνδρες, και οι «παλιότεροι» αμφέβαλλαν κιόλας για το αν μια γυναίκα «κάνει» γι αυτή τη δουλειά).

Η δουλειά μου πολλές φορές απαιτούσε να κάθομαι κάπου λίγο μακριά από τους άλλους και να φυλάω τα πράγματα της κάμερας, να πηγαινοφέρνω τους φακούς, και να αλλάζω σασί, να βγάζω δηλαδή το φιλμ από τη μηχανή, και να το βάζω μέσα στο κουτί. Όλο αυτό, γίνεται μέσα σε έναν μαύρο σάκο με 2 μανίκια, όπου βάζεις τα χέρια σου μέσα…όλη η διαδικασία είναι απαραίτητο να γίνει στο σκοτάδι, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να βγάλεις τα χέρια σου από το σάκο μέχρι να έχεις «ασφαλίσει» το φιλμ στο κουτί του, γιατί αλλιώς θα καεί… Μετά το τέλος του γυρίσματος, έπρεπε να κάθομαι για άλλη μία ώρα περίπου να τακτοποιώ τα πράγματα, να γράφω τα ραπόρτα του φίλμ, κλπ. κλπ.

Ένα βράδι, αργά, γύρω στις 11 (για τις Φέρες του Έβρου ήταν πολυυυυ αργά) και ενώ όλοι είχαν πάει στο ξενοδοχείο και ξεκουράζονταν, εγώ είχα μείνει έξω, στο αυτοκινητο που χρησιμοποιούσαμε για τα πράγματα της κάμερας, και έκανα δουλειές. Ηταν σε ένα θεοσκότεινο στενό και εγώ ολομόναχη…

Βάζω ενα κουτί «τραπεζάκι» και ένα πιο χαμηλό για «κάθισμα», και αρχίζω να ξεφορτώνω το φιλμ…ξαφνικά, βλέπω έναν φακό να με φωτίζει, και 2 αστυνομικούς να με κοιτάνε περίεργα…

«Τι κάνεις εκεί;» με ρωτάνε…τους εξηγώ, αλλά δεν φάνηκαν να πείθονται και πολύ…μου λένε «ταυτότητα», λέω «σε λιγάκι, να αλλάξω το φιλμ γιατι δεν μπορώ να βγάλω τα χέρια μου»…εστιάζουν στο μαύρο σάκο και τα καλυμένα χέρια και φρικάρουν…»ψηλά τα χέρια» μου λέει ο ένας…»βγαλε τα να τα βλέπουμε»…Εγώ είχα αγχωθεία μην κάψω το φιλμ, αλλά από την άλλη είχα ακινητοποιήσει τα χέρια μου μέσα στο σάκο, γιατί φοβόμουν ότι αν δουν να «κουνιέται» κάτι μπορεί να φοβηθούν ότι έχω όπλο και τα πράγματα να ξεφύγουν….

«Ψηλά τα χέρια και πάμε στο τμήμα» μου ξαναλένε με πιο έντονο ύφος αυτή τη φορά, και με μια βιασύνη και τσαμπουκά που με έκανε να τους αντιμιλήσω και να «οξίνω» τα πράγματα αντί να τα καλμάρω…

«βγάλε τα χέρια σου από εκεί, τώρα»…και αρχίζουν να πλησιάζουν ακόμα πιο πολύ…

Και ξαφνικά, ο σουρεαλισμός της καθημερινής ζωής παίρνει τα ηνία, και εμφανίζεται από το στενό ο…Θανάσης Βέγγος. Είχε πεταχτεί μέχρι το περίπτερο, και επέστρεφε στο ξενοδοχείο…

«Επ, τι γίνεται εδώ; » πλησιάζει με χαλαρό ύφος…

«Κωνσταντινούλα, ακόμα εδώ είσαι; δεν έχεις πάει να φας;»… και μου κλείνει το μάτι…

Οι μπάτσοι, έχουν μείνει άναυδοι!!

Εκεί που ήταν έτοιμοι να κάνουν προσαγωγή «υπόπτου» να συναντάνε από κοντά τον πιο γνωστό Έλληνα ηθοποιό…

«Τι κάνετε εδώ παιδιά; γνωρίσατε τη μασκότ μας, την Κωνσταντινούλα; είναι η υπεύθυνη για το φιλμ, μην καεί και πάει η δουλειά μας στράφι»….

Οι μπάτσοι έχουν αλλάξει 35 χρώματα, και από εκεί που φώναζαν με τσαμπουκά, ξαφνικάέχουν γίνει γατάκια και λιώνουν με τον Βέγγο… του λένε τα γνωστά, πόσο τον θαυμάζουν, πόσο σπουδαίος είναι, μας εύχονται καλή επιτυχία στην ταινία, μας καληνυχτίζουν, και κάνουν μεταβολή και όπισθεν…

Οι παλμοί σιγά σιγά ομαλοποιήθηκαν, ο Βέγγος άρχισε να γελάει με την πλάκα που έγινε, του χαμογέλασα κι εγώ ευχαριστώντας τον, και τελείωσα επιτέλους τη δουλειά μου…

Το making off από τα γυρίσματα του Έβρου από τον Γιώργο Φρέντζο


Aπό: http://www.hitandrun.gr/

One comment on “Ο Θανάσης Βέγγος, η πρώτη μου δουλειά, και μια παρ” ολίγον προσαγωγή στις Φέρες του Έβρου…

  1. Ο/Η brain teaser λέει:

    Kαλέ μου άνθρωπε…. μεγαλώσαμε μαζί, δεν βλέπαμε την ώρα να σε δούμε στο σινεμά να γελάμε σαν αιώνια παιδιά, μέχρι που «μπήκες» πιά στο σπίτι μας. Καλέ μου άνθρωπε, πόσο μας λείπεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s