Βρέφη βρυκολάκων…


Του Λευτέρη Βασιλόπουλου

Μου λέει: «θέλετε να γαμήσετε κι εσείς, ε;». Του λέω: «όχι, θέλουμε να γαμήσουμε και να δείρουμε». «Να σας δείρουνε εννοείς». «Πες το κι έτσι. Εσείς βγάζετε φράγκα, εμείς γούστα». «Και καλά, πόσο πρόωροι εκσπερματιστές είστε; Ούτε 100 μέρες δεν μπορούσατε να περιμένετε;». «Δεν έχουμε υπομονή, μας τέλειωσε με τους πρώτους θανάτους φυλακισμένων».

Η κουβέντα μας στην λαϊκή τελείωσε άδοξα, πριν ακόμα ξεκινήσει. Η επιμονή κάποιων στο αίσθημα του κατατρεγμένου, που ακόμα να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν κληθεί να ασκήσουν εξουσία, είναι εντυπωσιακή.

Στο καφενείο που κάθισα με τα ψώνια μου, τα ίδια. Από το διπλανό τραπέζι ένας γνωστός μου εξεγέρθηκε: «Το ξέρεις ότι στο νομοθετικό τμήμα της Βουλής είναι ακόμα τα μπαλταδάκια; Ούτε καν πασόκια, αλλά άνθρωποι του Μπαλτάκου;».

1972396_10151998503956852_162446848184539042_n

«Και γιατί πιστεύεις ότι γίνεται αυτό», τον ρώτησα με αφέλεια, «δεν υπάρχει το έμψυχο δυναμικό για να κάνει τη δουλειά;». Έσκυψε λίγο προς το μέρος μου:

«Την ποια; Εδώ δεν μας αφήνετε να κάνουμε ούτε βήμα. Νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση; Για τις φυλακές τύπου Γ’; Για τους έγκλειστους με πολύ υψηλά ποσοστά αναπηρίας; Κατατέθηκαν. Εσείς το χαβά σας, με την παγκόσμια πρωτοτυπία να ακολουθείτε όσους βρίσκονται στη φυλακή.

Όπου και να πας, όποιο σχετικό βιβλίο και να διαβάσεις, θα το δεις. Μόλις συλλάβουν κάποιον δίνει τα κλειδιά στους απέξω. Λέει: εμένα θα με παρακολουθούν συνέχεια, θα μου λείπουν οι κατάλληλες πληροφορίες, κάντε εσείς κουμάντο τώρα κι εγώ θα καλύψω εκείνα τα θεωρητικά μου κενά, με διάβασμα και περισυλλογή».

«Κοίτα, καλέ μου φίλε, συμφωνούμε ότι είστε ένα πολιτικό κόμμα με χαλαρή οργάνωση;». «Ναι». «Ε, λοιπόν, ο α/α χώρος δεν είναι καν κόμμα: ούτε κλειδιά έχει, ούτε οργανώσεις, όχι στο σύνολό του τουλάχιστον. Άρα, ποιοι σεις και μείς; Αφού τα ξέρεις…».

1174616_10153199063960057_525964093_n

Καγχασμός. Κέρδισα άλλον έναν συνομιλητή. Διπλός, αμφίδρομος καγχασμός. Και αυτός ίπταται πάνω από τα τραπέζια, κι εγώ μπορώ να πιω τον καφέ μου ανενόχλητος, σκεφτόμενος ότι είναι κοινός τόπος η ουτοπία. Εδώ. Στα υπόλοιπα μέρη, τέτοιου είδους παραμυθάκια είναι αχρείαστα πλέον. Το μηχανιστικό μοντέλο έχει επικρατήσει καθολικά και οι άγιοι Δαρβίνος, Νεύτωνας και Κοπέρνικος ρίχνουν τη σκιά τους αιώνες τώρα.

Στην Ελλάδα η ουτοπική σκέψη έχει μαζέψει τους απροσάρμοστους όλων των πολιτικο-κοινωνικών χώρων. Η περιοριστική δεσμευτικότητα εκτός του μικρόκοσμου κάθε τέτοιου χώρου αποτρέπει «κάποιους και κάποιες» που στρέφονται εδώ και καιρό στην Αναρχία.

Το μπόλιασμα της Αναρχίας με τόσο πολλές και διαφορετικές θεωρήσεις έχει δημιουργήσει εξωτικούς καρπούς αλλά και τερατογενέσεις. Πως αλλιώς να αποκαλέσω το εύρος αυτού του χώρου, που περιλαμβάνει τόσο ανόμοια πολιτικά σχέδια ή/και καθημερινές πρακτικές;

Εγώ, απ’ την άλλη, δεν ξέρω πολλά. Προσπαθώντας να οικοδομήσω μιαν εικόνα που κάπως να μου μοιάζει, κατέληξα να ασκώ ενός είδους αυτοκαταστροφικού βουντού: πληγώνω το είδωλο, το σώμα, για να τιμωρήσω τον δημιουργό-Πατέρα.

Υπ’ αυτήν την έννοια, είμαι άνθρωπος της Αναρχίας μου: ποιος δεν εξεγείρεται σαν κι εμένα, μπερδεμένος στην αυτο-αναίρεση, που πάντοτε πολεμάει τις φόρμες, και καταλήγει απέναντι σε μορφές;

Όλα τα ερωτήματα υποβιβάζονται σε αναζητήσεις τρόπων για να διάγεις βίο αφανή. Όλες οι απαντήσεις προκύπτουν από τις γνωστές εκρήξεις του εγωιστικού μεθυσιού. Ένα μοτίβο που λέει «εγώ, εδώ είμαι», που το ακούω ακόμα και στο κελάηδισμα των πουλιών.

Εγώ, εδώ. Ό,τι πιο ξένο στην Αναρχία και την ουτοπική σκέψη. Διότι στην Αναρχία το πρώτο που κάνεις είναι να αφήσεις το εγώ για τους γιόγκι και τους καθοδηγητές. Διότι το εδώ στην ουτοπική σκέψη, ευτυχώς, μεταμορφώνεται σε ένα διαρκώς μετατοπιζόμενο εγώ.

Αυτό που μπορεί να ονειρεύεται και να θαυμάζει το μέλλον του, όντας μέσα στις υπέροχες πιθανότητες να συμβεί εξολοκλήρου. Πηγαίνοντας λίγο πιο δίπλα κάθε φορά, προσπαθεί να συναντήσει αυτόν που έψαχνε εξαρχής.

530494_10153198923820057_285127402_n

Έχοντας αυτά στο νου, ας προχωρήσουμε στο δια ταύτα. Πως γίνεται να έχουμε μπερδέψει την Αναρχία και την ουτοπική σκέψη με τα δικά μας ελλείμματα; Να γράφουμε «μηδέν» και να μας γεμίζει έστω και σαν λέξη;

Κάτι δεν αντιληφθήκαμε όταν έπεφτε η νύχτα, κάπως αντισταθήκαμε εκεί όπου θα έπρεπε να παραδοθούμε. Μήπως το μόνο που μας απέμεινε είναι μία αξιοπρέπεια θανάτου;

Μα, τι να πει αυτό σε όσους και όσες θέλουνε να ζήσουν; Τα λόγια θα μείνουνε λόγια, κι εμείς απλώς συνεχιστές ενός οριακού σημείου όπου θέλαμε πάντα να φτάσει η ζωή μας;


Από: http://www.hitandrun.gr/vrefi-vrikolakon/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s