Αντικείμενα: «Ο πόνος του ανθρώπου και των πραμάτων»


Βρίσκομαι στην Πινακοθήκη Γκίκα. Στον πρώτο όροφο, φιγούρες του Καραγκιόζη, έργα του Κόντογλου, σχέδια του Πικιώνη, το Νόμπελ και το ξίφος του Σεφέρη, χειρόγραφα και… ένα όπλο, τέσσερις σφαίρες κι ένα δισέλιδο σημείωμα.

Κοντοστέκομαι. Παραδίπλα, οι «Πληγωμένοι Θεοί», τεύχη της Γάμπας… Ω! Ο Ποιητής των ιδανικών αυτόχειρων, ο Ποιητής που αγαπούν οι έφηβοι ή οι αιώνιοι έφηβοι, ο Κώστας Καρυωτάκης.

Διαβάζω και θυμάμαι λίγα βιογραφικά.

Από συντηρητική οικογένεια, ποιητής, νομικός. Δημοσιοϋπαλληλίκι, μεταθέσεις, φυματίωση…

Στις 21 Ιουλίου 1928, 4.30 μ.μ., και σε ηλικία μόλις 32 ετών, ξαπλώνοντας κάτω από έναν ευκάλυπτο αυτοκτονεί με πιστόλι, στην καρδιά.

Δύο ώρες πριν την αυτοκτονία του, πηγαίνει στο τότε παραλιακό καφενείο «Ο Ουράνιος Κήπος» στη θέση Βρυσούλα. Παραγγέλνει και πίνει μια βυσσινάδα, αφήνοντας στο τραπέζι 75 δραχμές πουρμπουάρ, ενώ η τιμή του αναψυκτικού είναι 5 δρχ. Ζητά ένα τσιγάρο να καπνίσει και μια κόλλα χαρτί όπου γράφει τις τελευταίες σημειώσεις του.

Την προηγουμένη ημέρα της αυτοκτονίας, ο Καρυωτάκης αγοράζει από το κατάστημα του Ιωάννη Αναγνωστόπουλου ένα περίστροφο, με το οποίο επιστρέφει σε λίγες ώρες διαμαρτυρόμενος ότι έχει βλάβη, ενώ έχει ξεχάσει να βγάλει την ασφάλεια.

Το περίστροφο είναι τύπου Pieper Bayard 9mm, παραχωρήθηκε από την οικογένεια Καρυωτάκη και εκτίθεται από το 2003 στο «Μουσείο Μπενάκη».

Στέκομαι πάνω απ’ το όπλο. Σαστίζω.

  • Κύριε Καρυωτάκη, είχατε πολλά και σπουδαία ποιήματα να μας δώσετε ακόμα! Έπρεπε να ζήσετε και να αγωνιστείτε!

Τον ακούω να μου αποκρίνεται:

  • Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς,
    μπορούνε με χίλιους τρόπους.
    Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής,
    όταν ακούσεις ανθρώπους.
  • Μα… δεν μπορεί, πάντα υπάρχει ένας άνθρωπος, κάποιος Έρωτας, μια Φιλία να μας κρατά στη ζωή! Άλλωστε, εσείς όντας ερωτευμένος γράψατε κάποτε:

«Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι. Και με είδε μια αχτίδα.»

  • Να σας θυμίσω πως επίσης, έγραψα:

Αν έρθει κανείς την πλάκα μας να χτυπήσει

θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει

…όμως ο ίδιος πάντα μένω

τα χρόνια που περάσανε με αφήκαν

παράξενο παιδάκι γερασμένο.

  • Συναισθηματισμοί των Ποιητών. Είχατε σταθερή εργασία κι ένα μισθό. Ας βολευόσασταν κι εσείς, όπως καναν τόσοι άλλοι, του απαντώ με την αυθάδεια της λογικής.
  • Αγαπητή μου,

  • Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
    σαν στήλες δύο δύο μέσα στα γραφεία.

     κι εφώναξα στριγκά στην ησυχία

    Δυστυχία!

    επιγραφή την έχουνε τα σπίτια κι είναι τάφοι,

    ακόμη θα την άκουσαν οι σκύλοι κι αλυχτούνε.

    Οι άνθρωποι δεν ακούνε;

    • Πώς δεν ακούνε; Η Πολυδούρη σας αφουγκράστηκε στ’ αλήθεια! Μάλιστα, έγραψε σε κάποια επιστολή σε φίλη της για έσας: «Στο κάτω-κάτω εγώ αγάπησα έναν ποιητή. Δεν αγάπησα έναν ήρωα. Αν ήθελα ήρωα, θα αγαπούσα τον Ανδρούτσο».

    Πείτε μου, σας τρομοκρατούσε η σύφιλη και ο στιγματισμός σε μια κλειστή κοινωνία, σωστά;

    • Kι ήταν ωραία ως σύνολο η αγορασμένη φίλη,
      στο δείλι αυτό του μακρινού πέρα χειμώνος, όταν,
      γελώντας αινιγματικά, μας έδινε τα χείλη
      κι έβλεπε το ενδεχόμενο, την άβυσσο που ερχόταν.
  • Κύριε Καρυωτάκη, τελικά ποιος σας όπλισε το χέρι; Η Κοινωνία, η αρρώστια, τα σκοτάδια του νού;

  • Σύμβολα εμείναμε καιρών που απάνω μας βαραίνουν,

  •  άλυτοι γρίφοι που μιλούν μονάχα στον εαυτό τους…

    Ξαφνικά, θυμάμαι πως έχω να δω ακόμα πέντε ορόφους στην Πινακοθήκη, πριν κλείσει! Α! Και να μην ξεχάσω να πάρω εφημερίδα με αγγελίες για μια δεύτερη δουλειά…και…Εεε! Κύριε Καρυωτάκη, θα μου  απαντήσετε επιτέλους και χωρίς περιστροφές; Ο χρόνος πιέζει.

    Καμία απόκριση.

    «Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες»,  Κύριε Καρυωτάκη…

    Σας ευχαριστώ για τη συνομιλία. Θα διαβάσω την αποχαιρετιστήρια επιστολή σας, μήπως καταλάβω. Όμως, σας το ξεκαθαρίζω πως δεν πρόκειται να ακολουθήσω το παράδειγμά σας. Σας αγαπώ. Κι αυτό σημαίνει πως δεν σταματώ να αγωνίζομαι…

    Καλλιόπη Ορειάνου


    ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ. Παράγωγα πραγματικότητας, αποτελέσματα ή ισοδύναμα αυτής. Δημιουργημένα ή χρησιμοποιημένα από υποκείμενα ώστε να συναρπάζουν, να αφυπνίζουν, να τέρπουν, να προκαλούν, να διευκολύνουν και να ενισχύουν τη ζωή ή ακόμα και για να την αποτρέπουν. Στα μουσεία, στα σχολεία, στο θέατρο, στη γειτονιά, στους δρόμους, στη φύση…Στα ράφια των σούπερ μάρκετ; Όχι, όχι! Εδώ δε θα μας απασχολήσουν τα «πράγματα», δε θα διαφημίσουμε, ούτε θα καταναλώσουμε. Μοναχά θα προσπαθήσουμε να αφουγκραστούμε τις ιστορίες των αντικειμένων που κάπου και κάποτε, μας κέντρισαν το ενδιαφέρον…


    Από: http://kommon.gr/

    Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s