Φασισμός δεν υπάρχει μόνο στην Χρυσή Αυγή…


Μπορεί να υπάρχουν πολλοί που εκπλήσσονται από το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή δείχνει να αντέχει στον πόλεμο που δέχεται (χαρακτηριστικό δείγμα αντοχής της οι 388.387 ψήφοι που μάζεψε στις τελευταίες εκλογές) αλλά επιτρέψτε μου να πω ότι εγώ εκπλήσσομαι μόνο από την έκπληξή τους. Αν, μάλιστα, δεν φοβόμουν μήπως ακουστώ υπερβολικός, θα τολμούσα να συμπληρώσω ότι ίσως αυτή η έκπληξη τρέφει τους χρυσαυγήτες αλλά ας μη γίνω προκλητικός από τον πρόλογο κιόλας.

Φρονώ, λοιπόν, ότι οιαδήποτε τέτοια έκπληξη είναι παντελώς αδικαιολόγητη επειδή φασίστες, φασίζοντες και φασιστόφιλοι υπήρχαν ανέκαθεν ανάμεσά μας, άσχετα αν παριστάναμε πως δεν τους βλέπαμε. Ακόμη και το 1943 στα Καλάβρυτα ή το 1944 στο Δίστομο βρέθηκαν κάποιοι που υποστήριζαν ότι η ευθύνη για τις σφαγές βάραινε τους αντάρτες επειδή παρενοχλούσαν τους κατακτητές. Κι ακόμη και σήμερα υπάρχουν πολλοί που, παρ’ ότι δηλώνουν δημοκράτες, επιμένουν να αναρωτιούνται «πού είσαι Παπαδόπουλε».

Τα Νέα, 10/10/1967: Ο «δημοκράτης» Χρήστος Λαμπράκης στην υπηρεσία του φασισμού

Συνέχεια

Πριν τη λευκή σελίδα Η «Μεταμόρφωση» του Φραντς Κάφκα…


kafka1

Επιμέλεια: Αλέξανδρος Στεργιόπουλος
______________________________

Τι υπάρχει στο «πριν» κάθε συγγραφέα, κάθε ποιητή; Σαν αναγνώστες βρισκόμαστε πάντα στο «μετά», στη στιγμή που «περπατάει» το έργο τού κάθε λογοτέχνη. Τη στιγμή που κατεβάζουμε το βιβλίο από το ράφι και το ξεσκονίζουμε, ο δημιουργός «ξεσκονίζει» τις σκέψεις του, τις προσλαμβάνουσες και τα ερεθίσματα που θα οδηγήσουν το χέρι του στο χαρτί για να γράψει κάτι καινούριο. Η διαδικασία ίσως είναι επίπονη και κοπιαστική πνευματικά για τον ίδιο, όμως θέλουμε να συμμετάσχουμε. Το διάβασμα είναι απόλαυση, αλλά τι ήταν αυτό που άναψε τη σπίθα για να πάρει φωτιά η πένα και να «ζωντανέψει» η λευκή σελίδα; Ποια ήταν η αφορμή για να «γεννηθούν» τα μεγάλα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας; Ψάχνουμε, βρίσκουμε και απαντάμε.

………………………………………………………

Πώς γεννήθηκε “Η Μεταμόρφωση” του Φραντς Κάφκα

Η πιο διάσημη νουβέλα του Κάφκα έχει έντονο το αυτοβιογραφικό στοιχείο. Το καταλαβαίνεις από το περιεχόμενό της. Οι συνθήκες της ζωής του, ιδιαίτερα της οικογενειακής, λειτουργούν ως πρότυπο για τις αλληλεπιδράσεις της οικογένειας του βιβλίου. Ο συγγραφέας μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο τον απορρίπτουν ως κάτι διαφορετικό. Κι εκεί μέσα γεννιούνται οι σκέψεις του για τις καταπιεστικές κοινωνικές σχέσεις και την δυσοίωνη πραγματικότητα.

Συνέχεια

Η «επιχείρηση πειθώ» εξαντλεί τα όριά της.


Η «επιχείρηση πειθώ» εξαντλεί τα όριά της. Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Κλιμακώνουν το χρηματοδοτικό bullying εις βάρος της κυβέρνησης οι δανειστές – ΕΚΤ και ΔΝΤ κρατούν τα κλειδιά της διαπραγμάτευσης και απαιτούν «συμμόρφωση»

«Καθήκον μας είναι να πείσουμε τους εταίρους μας ότι οι δεσμεύσεις μας είναι στρατηγικές και όχι τακτικιστικές, και η λογική μας υγιής. Καθήκον τους είναι να εγκαταλείψουν μια στρατηγική που έχει αποτύχει». Είναι η κατακλείδα άρθρου του υπουργού Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη στο Project Syndicate, με τίτλο «Ένα New Deal για την Ελλάδα». Σ’ αυτή τη φράση περικλείεται το βασικό λάθος της κυβερνητικής τακτικής στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Την αντιμετωπίζει ως υπόθεση πειθούς. Λες και οι δανειστές είναι παραπλανημένα πλάσματα, που με τα κατάλληλα πειστικά επιχειρήματα θα επανέλθουν στον ορθό δρόμο. Εδώ μπερδεύεται η επικοινωνία και η δημόσια ρητορική με τον «πόλεμο» συμφερόντων και πολιτικής ισχύος.

Ακόμη κι αν αδιαπραγμάτευτος στόχος είναι ο «έντιμος συμβιβασμός»- η «εντιμότητα» του οποίου θα προκύψει μόνο αν οι αμοιβαίες υποχωρήσεις είναι ισάξιες- , η επίτευξή του είναι αδύνατη χωρίς εκβιασμούς, χωρίς αιφνιδιασμούς, χωρίς υπενθύμιση των εναλλακτικών λύσεων, της όποιας ισχύος διαθέτεις, χωρίς προβολή τού τι ζημιά μπορείς να προκαλέσεις στον αντίπαλο, χωρίς αξιοποίηση κάθε ρήγματος στο στρατόπεδό του. Μπορεί οι λέξεις «αντίπαλος», «πόλεμος» και «στρατόπεδο» να φαίνονται αταίριαστες μεταξύ εταίρων, αλλά οι πλευρές μιας διαπραγμάτευσης είναι εξ ορισμού αντίπαλες μέχρι να συμφωνήσουν. Όσο για τον «πόλεμο», ποιος άλλος χαρακτηρισμός ταιριάζει στον χρηματοδοτικό στραγγαλισμό που ασκούν οι δανειστές στην κυβέρνηση εδώ και τρεις μήνες;

Συνέχεια

Μακαρόνια με κιμά


Του Κώστα Βαξεβάνη

Το «Άξιον Εστί» του Μίκη, περνάει σε μια άλλη διάσταση. Γίνεται κάτι σαν interaction Εστί, μια μουσική αλληλεπίδραση, όπου το πλήθος δεν θα τραγουδά μόνο τα άγια των αγίων της ελληνικής ποίησης, αλλά για πρώτη φορά, τρελαμένες ρουβίτσες θα μπορούν να σιγοτραγουδούν περιμένοντας ο Σάκης να…

ανταποκριθεί στην απαίτησή τους και να σκίσει μερικά T-shirt,  ίσως και μποξεράκια.

Ο Σάκης Ρουβάς, μετά την εμφάνιση στην Επίδαυρο όπου έπαιξε «Βάκχες», θα τραγουδήσει Ελύτη. Είναι κακό ο Σάκης Ρουβάς να τραγουδήσει το Άξιον Εστί;
Ή για να το επεκτείνω, γιατί να μην έχει δικαίωμα ο καθένας να τραγουδήσει ό,τι θέλει;
Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ. Με πολύ δουλειά,κυρίως των εταιρειών και των μανατζαραίων, ο ήλιος του Σάκη Ρουβά γύρισε και έφτασε να φωτίζει μνήμες σκληρές και πόνο, φτωχογειτονιές και ιστορικές εικόνες από τη Δραπετσώνα και τα Καμίνια.

Συνέχεια

«Οι θησαυροί της Ζακύνθου», το βραβευμένο timelapse βίντεο…


zakynthos-b

Το εκπληκτικό βίντεο του Maciej Tomków, «Οι θησαυροί της Ζακύνθου – Treasures of Zakynthos», που αναδεικνύει την ομορφιά του νησιού των Επτανήσων αναδείχθηκε ως το καλύτερο Timelapse βίντεο στο Los Angeles Independent Film Festival.

Το πραγματικά εντυπωσιακό βίντεο χρειάστηκε πολύ κόπο για να πραγματοποιηθεί. Συγκεκριμένα, χρειάστηκαν τέσσερα ταξίδια στη Ζάκυνθο, 840 ώρες και 2.000 χιλιόμετρα οδήγησης στο νησί και 28 μέρες λήψεων. Σε όλο αυτό το ταξίδι χρειάστηκε να κουβαλά φωτογραφικό εξοπλισμό 100 κιλών, ενώ γέμισε σκληρούς δίσκους χωρητικότητας 3TB. Μετά τις λήψεις χρειάστηκαν380 ώρες post-production.

__________________

 Από: http://antikleidi.com

«Οι ουρανοξύστες σέρνονται πληγωμένοι στην άσφαλτο»



Στη χώρα της «ελευθερίας» η ελευθερία, αφού βρέθηκε κλινικά νεκρή, στο τέλος κατέληξε θαμμένη και νεκρή. Στη βαθιά συντηρητική και αστυνομοκρατούμενη «ντίσνεϋλαντ» των πολυεθνικών μονοπωλίων, των γενετικά τροποποιημένων δηλητηρίων που επιβάλλονται ως «τροφή», των 9/11 που κατασκευάζονται για να δολοφονούνται και τα τελευταία ατομικά και συλλογικά δικαιώματα, εκεί όπου απαγορεύεται και ουσιαστικά ποινικοποιείται η έλλειψη στέγης και συλλαμβάνουν ανθρώπους που ταΐζουν αστέγους ή επιβάλλουν βαριά πρόστιμα σε πρωτοβουλίες οργανωμένης σίτισής τους, εκεί όπου ένας στους έξι τρέφονται με κουπόνια σίτισης.
Εκεί δηλαδή όπου (απόσπασμα από ανάρτηση του Ένοικου): κανονικότητα στη «χώρα της ελευθερίας» και της «θεϊκής συμμαχίας» σε πόλεμο κατά των πάντων είναι πλέον το γεγονός ότι: «από το ξεκίνημα της χρηματοπιστωτικής κρίσης τριάντα εκατομμύρια Αμερικανοί, 13 εκ. νοικοκυριά καλύτερα, εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους – γεγονός που συνεχίζεται ακόμη και σήμερα. Πολλοί από αυτούς είναι είτε απλά άστεγοι, είτε μένουν σε σκηνές, είτε σε υπονόμους, είτε σε «παραγκουπόλεις» που δημιουργούν στην έρημο, είτε σε φθηνότερα διαμερίσματα – ενώ 50 εκ. άνθρωποι (το 20% σχεδόν του πληθυσμού) ζουν από τα κουπόνια διατροφής.

Συνέχεια

Όπως πάντα προφανώς, δεν είμαστε όλοι ίδιοι …


Της Αντωνίας Λεγάκη 

Οι αντιδράσεις για την -μάλλον απίθανη – απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού, κάνουν ακόμη πιο ηχηρή την απουσία αντιδράσεων για την απελευθέρωση των βασανιστών και δολοφόνων της χούντας, όχι μετά από 15 αλλά μετά από 5 χρόνια! Η περιώνυμη μοντέλα Ντέλα Ρούνικ Ρουφογάλη, σε συνέντευξή της επιμένει ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να παρατήσει τον – γνωστό βασανιστή – Ρουφογάλη στη φυλακή και να φύγει για την Αμερική. Έτσι, περίμενε μέχρι το …1980 (!), για να αποφυλακιστεί αυτός και να μπορέσει αυτή, με τη συνείδηση (λέμε τώρα) ήσυχη, να τον χωρίσει και να φύγει.

Ο Θεοφιλογιαννάκος – εποχή έχουν αφήσει οι μέθοδοι βασανιστηρίων που εφεύρισκε – άναβε κάθε Κυριακή το κεράκι του στην εκκλησία, ήδη από το 1981 (ναι με την άλλη σοσιαλιστική κυβέρνηση). Ο Παττακός, από τους πρωταίτιους, «αρρώστησε» κι αυτός το 1981 (νομίζω ζει ακόμη) τόσο βαριά που έκοβε έκτοτε βόλτες φανερά και έδινε συνεντεύξεις. Εν ολίγοις, μόνο όσοι αρνούντο να υποβάλουν αίτηση παρέμειναν στη φυλακή. Γι’ αυτές τις αποφυλακίσεις τσιμουδιά. Τα δικά τους εκατοντάδες και χιλιάδες αθώα θύματα δεν χρειάζονται δικαίωση….

Όπως πάντα προφανώς, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Κάποιες ζωές, αξίζουν για τους κατέχοντες την εξουσία, περισσότερο από άλλες. Προφανώς τους δικούς μας νεκρούς, οφείλουμε εμείς να τους δικαιώσουμε…


Από: http://tsak-giorgis.blogspot.gr/