Τσερνόμπιλ: «Θα πρέπει τώρα να πληρώσουμε το λογαριασμό.»


-395-

Τσερνομπίλ (δεν ξέρω πως τονίζεται) της Ουκρανίας:

Ενώ εις την οδόν

έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί.

Νομίσαμε πως κάτι έγινε ή κάτι άλλαξε με με την καταστροφή ενός πυρηνικού αντιδραστήρα και τη διαφυγή ραδιενέργειας.Τίποτα δεν έγινε τίποτα, δεν άλλαξε.Από τη στιγμή -χρόνια τώρα- που ο άνθρωπος έχωσε τη μύτη του εκεί που φύτρωσε, εκεί που δεν τον έσπειραν από τη στιγμή εκείνη ξεκίνησε μία ιστορία που συνεχίζεται αγύριστα και που,στην καλύτερη περίπτωση (αν σταματήσουν δηλαδή απόψε -15 Μαίου 1986-τη στιγμή αυτή όλες οι μονάδες ατομικής ενέργειας),θα χρειαστεί αμέτρητο χρονικό διάστημα χιλιάδες χρόνια για να καθαρίσει το μολεμένο οικοσύστημα του πλανήτη.Δεν θα σταματήσουν όμως οι μονάδες αυτές και απλά και μόνο μιλάμε σήμερα για τα μικρότερα ή μεγαλύτερα ποσοστά θανάτου.Μετράμε το θάνατο με «επιτρεπτές» ή μή «επιτρεπτές» μονάδες και ανάλογα με τα συμφέροντά μας,μεγαλώνουμε τα κατώτατα όρια του θανάτου αυτού,λόγου χάρη από τα 5 στα 10 και ούτω καθεξής. Συνέχεια

Πάνω από 115 παιδιά σκοτώθηκαν στην Υεμένη από τη Σ.Αραβία και τους συμμάχους της…


b2ap3_thumbnail_yemen_children_unicef-400x209.jpg
Τουλάχιστον 115 παιδιά σκοτώθηκαν και 172 τραυματίστηκαν στην Υεμένη από τις  αεροπορικές επιδρομές της Σαουδικής Αραβίας που άρχισαν τον Μάρτιο, σύμφωνα με το πρακτορείο του ΟΗΕ για την ευημερία των παιδιών.

Άλλα 26 παιδιά σκοτώθηκαν από βόμβες και νάρκες που δεν είχαν εκραγεί,  19 από  πυροβολισμούς, τρία από βομβαρδισμούς και τρία από «μη επαληθευμένες  αιτίες που σχετίζονται με τις επιδρομές», δήλωσε ο οργανισμός.

Η Σαουδική Αραβία και οι Άραβες συμμάχοι της,  ξεκίνησαν τς  αεροπορικές επδρομές, στο τέλος του Μαρτίου εναντίον των Σιιτών μαχητών Χούτι.

Συνέχεια

ΙΚΕΤΕΥΟΝΤΑΣ… ΔΟΛΩΜΑ!


ΔελαστίκΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Μπουρδέλο η Βουλή την Παρασκευή! Μπουρδέλο και η Ευρωομάδα, το Γιούρογκρουπ! Άσχετο διακοσμητικό στοιχείο το κοινοβούλιο. Τίποτα δεν μπορεί να αποφασίσει πλέον, αν προηγουμένως δεν το έχουν εγκρίνει οι ευρωπαίοι επικυρίαρχοι, με επικεφαλής φυσικά το Δ΄ Ράιχ της Γερμανίας. Συμμορία εκβιαστών δανειστών και η Ευρωομάδα, με μοναδικό μέλημα πώς θα εξοντώσουν μέσω της λιτότητας τον ελληνικό πληθυσμό, θα τον φτωχύνουν για να έρθουν οι «Ούννοι» της Γερμανίας και των άλλων να του αρπάξουν τα σπίτια, τα οικόπεδα, τα χωράφια και ό,τι έχει και δεν έχει. Βάρβαροι άρπαγες είναι οι Ευρωπαίοι, τίποτα λιγότερο.

Το μάτι γουρλωμένο είχε ο κάποτε υπουργός και τώρα… βουλευτής εν αποδρομή Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος επιτέθηκε φραστικά μαινόμενος κατά του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μη ξέροντας φυσικά τι έλεγε. Ωραία τον συγύρισε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο οποίος του είπε μεταξύ άλλων και τα εξής: «Υπάρχει ένα κόκκινο νήμα που διαπερνά τα όσα λέει ο Ανδρέας Λοβέρδος: Η Πέμπτη Φάλαγγα!

Συνέχεια

Ο Ρίτσαρντ Ντόκινς στην Αθήνα, «Πατέρας» του νέου αθεϊσμού


Αν υπάρχουν λίγοι επιστήμονες στον κόσμο που δικαιούνται τον τίτλο του «σταρ», ανάμεσά τους ασφαλώς βρίσκεται ο πολυγραφότατος και μαχητικότατος βρετανός εξελικτικός βιολόγος Ρίτσαρντ Ντόκινς, ο επιλεγόμενος και «ροτβάιλερ του Δαρβίνου», ο οποίος επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα και μίλησε ενώπιον πολυπληθούς κοινού την Παρασκευή (24/4/) το βράδυ στον πολυχώρο Hub, στην Αθήνα.

Το βασικό του μήνυμά ήταν μάλλον επιθετικό: Η θρησκεία είναι μια αρνητική δύναμη, που στέκεται εμπόδιο στον ορθολογισμό, στα ατομικά δικαιώματα και στην πρόοδο.

Την εκδήλωση, που συνδιοργάνωσαν τα καταστήματα Public και οι εκδόσεις Κάτοπτρο, με την υποστήριξη της Ενωσης Αθέων και της Ενωσης Ουμανιστών/στριών Ελλάδας, συντόνισε η υπεύθυνη εκστρατειών της Διεθνούς Αμνηστίας Ελίζα Γκορόγια.

Αφού έγινε διάσημος στους επιστημονικούς κύκλους με το βιβλίο του «Το εγωιστικό γονίδιο» (1976) και αφού στη συνέχεια έγραψε ένα σωρό άλλα ενδιαφέροντα βιβλία – «Ο Τυφλός Ωρολογοποιός (1986), «Υφαίνοντας το Ουράνιο Τόξο» (1998), «Ο εφημέριος του διαβόλου» (2003) κ.ά.- ο Ντόκινς προκάλεσε διεθνή αίσθηση (από ύμνους έως κατακραυγή) με το βιβλίο-ορόσημο «Η περί Θεού αυταπάτη» (2006).

Συνέχεια

Ο Παπαδιαμάντης, η γυφτοπούλα και η χρησιμοθηρική όψη του ρατσισμού…


Η Γυφτοπούλα, παραγωγή της ΥΕΝΕΔ, 1974

Η Γυφτοπούλα, παραγωγή της ΥΕΝΕΔ, 1974


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Το μυθιστόρημα του Παπαδιαμάντη «Η γυφτοπούλα» αναφέρεται στις τελευταίες μέρες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους. Η μυθιστορία, δεμένη αξεδιάλυτα με την ιστορική πραγματικότητα, ξεδιπλώνει αυτό που ονομάζουμε ατμόσφαιρα εποχής ή αλλιώς συνθήκες μιας περιόδου, που οφείλουν να λειτουργήσουν διαφωτιστικά προκειμένου να καταστεί σαφές τόσο το πλαίσιο της συμπεριφοράς των χαρακτήρων, που καθοδηγούνται από το πνεύμα των καιρών, όσο και η ουσία αυτών των καιρών, οι οποίοι, σε τελική ανάλυση, διαμορφώνουν τη δράση. Μιλάμε για μια άλλη ιστορική ανάγνωση που δεν εστιάζει στα μεγάλα γεγονότα, αλλά τα αφήνει να λειτουργούν ως φόντο σ’ ένα πορτρέτο που εμβαθύνει στα ιδεώδη των καθημερινών ανώνυμων ανθρώπων. Γι’ αυτό το έργο του Παπαδιαμάντη είναι πολυσήμαντο. Γιατί είναι αδύνατο να περιοριστεί σε μια μοναδική ερμηνεία, όπως ακριβώς και η ανθρώπινη συμπεριφορά που εκδηλώνεται ακαριαία αποκρύπτοντας (κι εμπεριέχοντας) έναν ολόκληρο κυκεώνα συνισταμένων. Τελικά η ιστορία διαμορφώνεται μέσα από την ηθική της καθημερινότητας που αναγκαστικά καθρεφτίζει την εκάστοτε εποχή. Ο αμοραλισμός, η δολοπλοκία, η ασύδοτη εξουσία, οι ίντριγκες, η απροσχημάτιστη συμφεροντολογία, το αμφίσημο της ιστορικής καταβολής που παλαντζάρει ανάμεσα στο χριστιανισμό και την αρχαιότητα, δε θα μπορούσαν να λειτουργήσουν παρά ως προεόρτια της τελικής καταστροφής.

Συνέχεια

Είναι ο ιμπεριαλισμός, ηλίθιε…


Είναι ο ιμπεριαλισμός, ηλίθιε.

Του Γιώργου Τσιάρα

Δεν χρειαζόταν η σύνοδος…πυθμένα των Βρυξελλών για το μεταναστευτικό, ώστε να συνειδητοποιήσουμε τη βαθύτατη ηθική κατάπτωση, τη διπροσωπία και τον στρουθοκαμηλισμό της Ευρωπαϊκής Ενωσης: την αποδεικνύει άλλωστε καθημερινά με τα πρωτοφανή μαρτύρια που επιβάλλει η ηγεσία της στους ίδιους τους εντός των τειχών –και κατά τα άλλα «προνομιούχους»- πολίτες της, καταργώντας στην πράξη κάθε έννοια κοινοτικής αλληλεγγύης και «κεκτημένων».

Ομως αυτή η σύνοδος πραγματικά ξεπέρασε κάθε άλλη σε υποκρισία, καθώς εν μέσω ποταμών από κροκοδείλια δάκρυα για τους χιλιάδες αδικοπνιγμένους συνανθρώπους μας, και χωρίς να παραδεχτεί ούτε για μια στιγμή τις βαριές ευθύνες της στη γέννηση των αιτίων –στρατιωτικών, κοινωνικών και οικονομικών– για μια από τις μεγαλύτερες μεταναστευτικές ροές στη νεότερη Ιστορία, η ευρωπαϊκή ελίτ εκμεταλλεύτηκε την «ευκαιρία» για να στήσει ένα νέο πολεμικό σκηνικό στην ήδη φλεγόμενη Μεσόγειο.

Συνέχεια