Τύχη ή Βεβαιότητα; Η διαλεκτική της θεωρίας του Χάους


Του Τάσου Μπούντη

1.Εισαγωγή

Από την πρώτη κιόλας εμφάνιση του ανθρώπου στη γη, οι έννοιες της τάξης και του χάους, του προβλέψιμου και του απρόβλεπτου, του καθοριστικού και του τυχαίου έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον τρόπο που ο άνθρωπος αντιλαμβανόταν τη φύση γύρω του. Όλοι σχεδόν οι μέχρι σήμερα γνωστοί πολιτισμοί περιείχαν θεότητες που εκπροσωπούσαν την τάξη ή τη δημιουργία και το χάος ή την άβυσσο, το άμορφο κενό. Στην Αρχαία Ελλάδα, όπου λατρεύτηκε με τον δυϊσμό Απόλλωνα-Διονύσου η λογική και το όνειρο, η διαύγεια και η μέθη έζησε και ο Αριστοτέλης ο οποίος επιχείρησε με το έργο του να δείξει ότι η φύση έμψυχη ή άψυχη- διέπεται από αιτιοκρατικούς νόμους και λειτουργεί σύμφωνα με κανόνες που ο άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει και ίσως να χρησιμοποιήσει προς όφελός του.
Η Αριστοτέλεια λογική επηρέασε την Ευρωπαϊκή διανόηση για πολλούς αιώνες. Μετά μάλιστα από την τόσο επιτυχή περιγραφή της κίνησης των ουρανίων σωμάτων από τους νόμους του Kepler και του Νεύτωνα, και μετά την εντυπωσιακή πρόοδο των επιστημών τον 17ο αιώνα, ο ντετερμινισμός, ή η αιτιοκρατική ερμηνεία του σύμπαντος, φαινόταν να ορθώνεται σαν ένα ακλόνητο οχυρό. Η κυριαρχία του ανθρώπινου νου πάνω στη φύση εμφανιζόταν αδιαμφισβήτητη.
Εκφράστηκε μάλιστα, στα 1814, από τον ίδιο τον Laplace με τον εξής χαρακτηριστικό τρόπο:
«Μια διάνοια που σε μια δεδομένη στιγμή θα γνώριζε όλες τις δυνάμεις που κινούν τη φύση και την αντίστοιχη κατάσταση των όντων που την αποτελούν, ενώ ταυτόχρονα θα ήταν τόσο ευρεία ώστε να αναλύει όλα τα δεδομένα, θα είχε την δυνατότητα να συμπεριλάβει σε ένα σχήμα τόσο τις κινήσεις των μεγαλυτέρων σωμάτων του σύμπαντος όσο και εκείνες των ελαχίστων ατόμων. Τίποτε δεν θα ήταν αβέβαιο γι’ αυτήν, το μέλλον και το παρελθόν θα ήταν πάντα παρόντα στα μάτια της».
Ο 19ος και ο 20ος αιώνας όμως ήρθαν να αποκαλύψουν ότι η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Οι αντιφάσεις στις οποίες υπέπεσε ο Boltzmann στη προσπάθειά του να συνδυάσει το Νευτώνειο μοντέλο με την επιστήμη της Θερμοδυναμικής, η ενδογενής αβεβαιότητα των νόμων της Κβαντομηχανικής και τέλος τα παράδοξα του Russell και το θεώρημα του Gödel,ήρθαν να καταφέρουν καίρια πλήγματα στην απόλυτη κυριαρχία του ντετερμινισμού και να κλονίσουν συθέμελα το αιτιοκρατικό οχυρό του Laplace.

Συνέχεια

Μιχάλης Αφάζα: Δε σταματάμε ρε!!!


Afaza

Σήμερα το πρωί, ο δηλωμένος κομμουνιστής -αναπαράγω την ιδεολογική τοποθέτηση, επειδή αυτός το δηλώνει- χιπ-χοπ καλλιτέχνης Μιχάλης Αφάζα, βασικός μάρτυρας στη δίκη της Χρυσής Αυγής, φίλος του Παύλου Φύσσα και παρών στη δολοφονία του, ξυλοκοπήθηκε άγρια από χρυσαυγίτες στο δρόμο προς τα δικαστήρια των γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού και βρίσκεται στο Νοσοκομείο.

Ο ίδιος δήλωσε στον προσωπικό του χώρο στο facebook:

«Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τις ευχές σας και για την αλληλεγγύη σας. Πραγματικά το ενδιαφέρον σας είναι αυτή την στιγμή η δύναμη μου. Έχω σπασμένο ζυγωματικό (και λίγο μύτη) ράμματα και μώλωπες σε όλο το πρόσωπο άλλα τώρα είμαι πολύ καλύτερα. Δεν σταματάμε ρε. Καλό κουράγιο σε όλους και καλή συνέχεια με αγώνες».

Ο συνάδελφος του καλλιτέχνης της χιπ χοπ  Θείος Τοτέμ / Πουντίδης Πέτρος, με αφορμή τη στάση που κράτησαν οι ομότεχνοί τους έκανε την εξής ανάρτηση στον προσωπικό του χώρο στο facebook:

ΑΥΤΉ ΤΗΝ ΕΠΊΘΕΣΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΆΖΟΥΜΕ»
«Αυτός είναι πρώτα κομμουνιστής, και μετά ράπερ»

Τα έχω αχταρμά μέσα στο κεφάλι μου, και όλοι μου λένε άσ’το για αύριο, να το σκεφτείς ήρεμα και λογικά, και να γράψεις με σύνεση κλπ.
Λοιπόν, αυτό έχω χρέος να το γράψω, κι ας διαφωνούνε όλοι οι «δικοί μου». Στο παρελθόν τους άκουσα, με αποτέλεσμα να φανώ «διαλλακτικός» ή «υπομονετικός» ή δε-γκζέρω-γω-τι.
Λοιπόν, τέρμα τα λάχανα, κι όσοι πιστεύετε ότι διαφωνείτε σε κάτι από αυτά που θα διαβάσετε, διώχτε με από το γκρουπ σας, από την παρέα σας, από την μουσική κολεκτίβα σας, από τη συναυλία σας, από τα κέρατά σας τα τράγια.
Το 98% του ελληνικού χιπ-χοπ είναι για τα πανηγύρια και το 99,5% του λόου-μπαπ είναι για τα πανηγυριότερα. Θα το έγραφα πιο χυδαία, αλλά πιστεύω ότι καταλαβαίνετε.
Όλοι ενώθηκαν τότε, έστω και για λίγο, γιατί δολοφόνησαν τον Παύλο, ενώ τώρα που πήγαν να δολοφονήσουν τον Αφαζάκο θα χωριστούμε σε 15 κλίκες. Μα φυσικά.
Γιατί; Να σας πω εγώ γιατί. Συνέχεια

Ο σοσιαλισμός ως φορέας της Λογικής και της Αρετής


Ο σοσιαλισμός ως φορέας της Λογικής και της Αρετής

Στέφανος Μυτιληναίος

Ο σοσιαλισμός γεννήθηκε στα χρόνια της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης ως ένα κίνημα πατριωτικό και κοινωνικό. Δηλαδή ως ένα κίνημα που αγωνιζόταν για Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία και Κοινωνική Δικαιοσύνη. Ο σοσιαλισμός είναι το πρωτότοκο τέκνο του Διαφωτισμού.

Ο σοσιαλισμός δεν υπήρξε ποτέ ένα κίνημα της εργατικής τάξης με τη «στενή» έννοια που δίνουν σε αυτή οι κομμουνιστές.

Είναι ένα κίνημα που εκφράζει ολόκληρο τον κόσμο της εργασίας απέναντι στην ολιγαρχία, τους κηφήνες, δηλαδή απέναντι σε εκείνους τους ολίγους που ζουν εις βάρος των πολλών.

Με άλλα λόγια, ο σοσιαλισμός εκφράζει όχι μόνο το «προλεταριάτο» αλλά και τη μεσαία τάξη. Για να είμαστε ιστορικά συνεπείς και ακριβείς, ο σοσιαλισμός είναι κυρίως το κίνημα της μεσαίας τάξης, της δυναμικής εκείνης τάξης ανθρώπων που επιθυμεί ένα καλύτερο αύριο, μια καλύτερη ζωή και τα διεκδικεί.

Ο σοσιαλισμός αγωνίζεται για Δικαιοσύνη και όχι για «το δίκιο που είναι νόμος του εργάτη». Το δίκιο είναι δίκιο και μπορεί ο εργάτης να έχει και άδικο.

Συνέχεια

12 χρόνια πριν: Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο στην Αθήνα


PB140022

Το Νοέμβρη του 2003, ο ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο βρέθηκε στην Αθήνα, προσκεκλημένος του περιοδικού «Σήματα Καπνού» και της Καμπάνιας «Ένα Σχολείο για την Τσιάπας». Η ομιλία του, στην πραγματικότητα η συζήτηση με όσες και όσους βρέθηκαν στην αίθουσα ΜΑΧ του Πολυτεχνείου, δημοσιεύτηκε στο τεύχος 19 (σελ. 20-26) των «Σημάτων Καπνού», που εκδόθηκε τον Μάρτιο του 2004. Καθώς τα «Σήματα» δεν υπάρχουν σε ψηφιακή μορφή, ο Ηλίας Τζουράς έκανε τον κόπο να τη «σώσει», μεταφέροντάς τη από τις σελίδες του περιοδικού στην οθόνη. Στη μνήμη του Εδουάρδο Γκαλεάνο και της Αγγελικής Ξύδη, της ψυχής των «Σημάτων Καπνού», την αναδημοσιεύουμε σήμερα στο RedNotebook όπως τυπώθηκε, μαζί δηλαδή με το εισαγωγικό σημείωμα του περιοδικού και την εισήγηση των οργανωτών της εκδήλωσης.


Την Παρασκευή 14 Νοέμβρη 2003 στο Μεγάλο Αμφιθέατρο Χημικών, στο Πολυτεχνείο, παραβρέθηκαν πάνω από 1.000 άτομα σε μια ξεχωριστή συνάντηση. Καλεσμένος της βραδιάς ήταν ο Ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία των Σημάτων Καπνού και της καμπάνιας Ένα Σχολείο για την Τσιάπας.

Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο δεν θέλησε να αναφερθεί συγκεκριμένα σε κάποιο θέμα, προτείνοντας η συνάντηση να μην είναι μια διάλεξη, αλλά μια ευκαιρία για να πάρουν το λόγο οι παρευρισκόμενοι και να ρωτήσουν-αναφερθούν σε ό,τι πίστευαν ότι αξίζει τον κόπο να συζητηθεί. Η αρχική αμηχανία από την έλλειψη εισήγησης εκ μέρους τον προσκεκλημένου, πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε έναν καταιγισμό από σκέψεις και ερωτήσεις γύρω από την κατάσταση που επικρατεί στη Λατινική Αμερική, την παγκοσμιοποίηση, την αλληλεγγύη προς τα κοινωνικά κινήματα κ.λπ.

Κατά γενική ομολογία, η εκδήλωση είχε μεγάλη επιτυχία και καθένας φεύγοντας από τον ΜΑΧ πήρε μαζί του κάτι. Ήταν, ίσως, και ο καλύτερος τρόπος για να γιορταστεί η 30ή επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Κάτι που δεν παρέλειψε να επισημάνει ο Εδουάρδο Γκαλεάνο, που αφιέρωσε τη βραδιά σ’ εκείνους κι εκείνες που πριν από 30 χρόνια αγωνίστηκαν ενάντια στη δικτατορία στην Ελλάδα και σ’ εκείνους κι εκείνες που σήμερα αγωνίζονται και αντιστέκονται ενάντια στις δυνάμεις κατοχής στο Ιράκ.
Στο παρόν τεύχος των Σημάτων Καπνού, παρατίθεται, για πληροφοριακούς και ιστορικούς λόγους, ολόκληρη η συζήτηση που έγινε.

Εισήγηση των οργανωτών της εκδήλωσης

Η αποψινή εκδήλωση-συζήτηση οργανώνεται με πρωτοβουλία του περιοδικού Σήματα Καπνού και της καμπάνιας Ένα Σχολείο για την Τσιάπας. Αντικείμενο των Σημάτων Καπνού είναι η πληροφόρηση για τα τεκταινόμενα στην αμερικάνικη ήπειρο, πληροφόρηση που πολύ δύσκολα μπορεί να αποκτηθεί από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας.

Συνέχεια

Charles Bukowski | Ούτε μέρα χωρίς γραμμή…


bukowski
O αντισυμβατικός Τσαρλς Μπουκόβσκι (Charles Bukowski – 1920-1994) ξαναζεί χάρη σε μια ηχογράφηση του 1993 και στα κινούμενα σχέδια του Drew Christie.

Παρακολουθήστε την σύντομη ταινία – σε μορφή κινουμένων σχεδίων – και ακούστε τον να μιλάει για το μόνο πράγμα που είχε για εκείνον σημασία. Ήταν «το επόμενο ποίημα, η επόμενη γαμημένη γραμμή».

Το μόνο που τον ενδιέφερε, λέει, ήταν να καταπιάνεται με το γράψιμο τρεις ή τέσσερις νύχτες της εβδομάδας.

Αν δεν μπορείς να γράψεις την επόμενη γραμμή, είσαι λοιπόν πεθαμένος.

Ή κατά την λατινική ρήση:

Nulla dies sine linea. Ούτε μέρα χωρίς γραμμή.

Αυτή την ανάγκη μπορεί να την καταλάβει και να την συμμεριστεί κάθε άνθρωπος που αγαπάει το γράψιμο.


Από:http://peopleandideas.gr/2015/04/14/charles-bukowski/

Πότε θα πάμε σπίτι;


Πόσα σύνορα πρέπει να περάσουμε για να πάμε σπίτι μας;

Διασχίζοντας χιλιάδες χρόνια θάλασσες μαύρες και απάτητα βουνά

Τα πόδια μας νάρκες ακήρυχτων πολέμων

Το στόμα μας τρικυμία

Κι οι ποιητές να μην γράφουν πια για το Αιγαίο.

Πότε θα πάμε σπίτι;

Ανάμεσα σε Λαμπεντούζες και Φαρμακονήσια

145 ναυτικά μίλια μακρυά απ’ την ακτή το κρύο ως το μεδούλι

Να διψάς για νερό κι όλη η Μεσόγειος να μη σου φτάνει.

Περάσαμε τόσα σύνορα κι είμαστε ακόμη εδώ

Εμείς οι λαθραίοι, οι απόβλητοι

Αυλάκια τα πρόσωπα

Μικρά κουμπιά για μάτια

Τα δάκρυα ανοίγουνε τρύπες σε άγονη γη

Και ξερονήσια.

-Φοβάσαι; -Δεν φοβάμαι!

(που και που μόνο απελπίζομαι)

Περάσαμε τόσα σύνορα κι είμαστε ακόμη εδώ

Καπετάνιοι μαζί και ναύτες

Των πιο θλιβερών ναυαγίων

Ικέτες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης

Γονυπετείς στα σύνορα της Frontex

Γαντζωμένοι σε φορτηγά για την Αγκόνα

Πατσαβούρες στα φανάρια

Το σπίτι μας είναι σπίτι σου είναι σπίτι μας

Το σπίτι μας…

Το βράδυ του μεγάλου πνιγμού οι λιμενικοί μας χτυπούσαν

Να ξαναπέσουμε στη θάλασσα

Μετά σκοτάδι

Και μετά προβολείς

Βρισιές

Δύο χρονών, πέντε χρονών, οχτώ χρονών

Εννιά χρονών, έντεκα, δεκατριών

(τι κόσμος μαμά!)

Μπροστά μόνο δέντρα από μικρόφωνα και δορυφορικά πιάτα τηλεόρασης

Η Μεσόγειος όλη ξεφούσκωτες βάρκες

Και σαγιονάρες που κολυμπούν στον αφρό

Ήρθαμε από την Ιωνία, από την θάλασσα

Αφήστε μας μόνο να θάψουμε τους νεκρούς μας.

Πότε θα πάμε σπίτι;


(silentcrossing)


Από: http://tsak-giorgis.blogspot.gr/