Μερικές πτυχές της νεοελληνικής κακομοιριάς


Μιχάλης Σακελλαρίου 

Δεν είναι ψέμα. Σαν λαός φέρουμε μέσα μας μια ελαττωματική αυτοεικόνα που έχει τα χαρακτηριστικά της συλλογικής ασύνειδης σφραγίδας. Μπορεί κανείς να το διακρίνει σε όλες τις πτυχές της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής μας.  Στον τρόπο που οδηγούμε και παρκάρουμε, που πετάμε τα σκουπίδια μας, στη φυσιογνωμία της πολυ-παθογενούς δημόσιας διοίκησης, στην ίδια τη συγκρότηση του κράτους μας που τόσο αγαπάμε να μισούμε, στην αυτοκαταστροφική μας δυναμική, που από τη μια τορπιλίζει όλες τις θεσμικές δομές και από την άλλη τις κατηγορεί ότι είναι αναποτελεσματικές. Η νεοελληνική “μαγκιά” και “λεβεντιά” επί δεκαετίες έβρισκε τη φυσική της έκφραση στη φοροδιαφυγή, στο από το “παράθυρο” βόλεμα στο “αντιπαραγωγικό” δημόσιο, στην “τακτοποίηση” του αυθαίρετου εξοχικού με τον κατάλληλο “κουμπάρο” και τόσα εισαγωγικά δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ σε κείμενό μου (αυτοαξιολογούμαι, μη δίνετε σημασία).
Τι λέγαμε; α ναι για τους κουμπάρους τους θείους και τους μπαρμπάδες στην Κορώνη. Σαν ένα έθνος ανώριμο και στη νηπιακή του ηλικία, πάντα έψαχνε ένα μπαμπά, που θα αποκαθιστούσε την τάξη και με ένα μαγικό τρόπο θα έφερνε την ευνομία, την αξιοκρατία και την εύρυθμη λειτουργία των αποσαθρωμένων θεσμών. Φυσικά αφού πρώτα διόριζε την κόρη σε μία ΔΕΚΟ,  μετέθετε το γιο να υπηρετήσει στα σύνορα Καλλιθέας – Πετραλώνων (το παιδί πιέζεται και έχει ψυχολογικά), αποχαρακτήριζε δασικές περιοχές και πολλά άλλα πλούσια δώρα.  Αυτός ο “Δημογεροντισμός” ταλαιπωρεί τη χώρα μας και τις συνειδήσεις των ραγιάδων ακόμη από την προ επαναστατική περίοδο και καθιερώνει ένα δίπολο ρόλων.

Συνέχεια

ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ


ΔΕΛΑΣΤΙΚΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Ως πότε θα αντέχει στην αφόρητη γερμανική πίεση ο Ελληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας; Το ερώτημα αυτό απασχολεί όλο και ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού της χώρας μας. Ολο και περισσότεροι Ελληνες διαπιστώνουν τον λυσσώδη ανθελληνισμό της γερμανικής καγκελαρίας. Σιγά σιγά πολλοί συμπατριώτες μας συνειδητοποιούν ότι όσες υποχωρήσεις και αν κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι Γερμανοί θα ζητούν διαρκώς περισσότερες. Φτωχή επαρχία του Δ’ Ράιχ θέλει την Ελλάδα το Βερολίνο, τίποτα λιγότερο!

Να εξευτελίσουν πρώτα τον Αλέξη Τσίπρα, να τον κάνουν σαν τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο και στη συνέχεια να τον ανατρέψουν. Αυτός είναι ο στόχος της γερμανικής κυβέρνησης. Πρώτα όμως να τον διασύρουν, όχι να φτιάξουν έναν καινούργιο «Αλιέντε» και μάλιστα στην Ευρώπη αυτή τη φορά! Oχι να κατασπαράξει ο γερμανικός Γολιάθ τον ελληνικό Δαβίδ! Αυτό θα ξεσηκώσει όλους τους λαούς της Ευρώπης εναντίον της Γερμανίας, αν ποτέ συμβεί.

Αυταπάτες έχει σίγουρα η ελληνική κυβέρνηση. Ελπίζουμε και ευχόμαστε όμως ο πρωθυπουργός να μην πιστεύει στα σοβαρά αυτά που είπε την Πέμπτη στο αγγλικό πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς. «Η Ευρώπη των δημοκρατικών παραδόσεων και του Διαφωτισμού δεν θα υποχωρήσει στις ακραίες φωνές κάποιων» διακήρυξε ο Αλέξης Τσίπρας στη δήλωσή του στο Ρόιτερς και συνέχισε: Συνέχεια

για το αύριο…


πάνω σε μια κουπαστή ομιχλωδών φθόγγων από μεθύσια διάσπαρτων κυττάρων, θα σκαρώσω έναν εξαιρετικό στόλο εφοδιασμένο με τον κώδικα των γυμνασίων, με άφθονο και αφύσικο εμπόρευμα κι ένα κρυστάλλινο πουλί σε κάθε κουπί, οι πόλεις θ’ ανοίγουν τα παράθυρά τους τα πρωινά, κάτω από υποψιασμένες συννεφιές τα επίσημα χτίρια θ’ ανοικοδομούνται συμφώνως προς προφητικάς υποδείξεις, οι έκταχτοι ανταποκριτές θ’ αναζητούν ιδανικές διατυπώσεις για τα συμπεράσματά τους, μα εγώ, πιστή σ’ ένα χάρτινο πλήρωμα, δε θα εμπιστεύομαι άλλον κανέναν, μήτε καν τον πολικόν αστέρα, έτσι και μέχρι το νερό να τρέξει στο κατώφλι και να κυλήσει ο καιρός, να καλπάσει ένας απρίλιος επιθυμών, να ξημερώσει με τον τσαλαπετεινό, να τελειώσουν εγκαίρως με τα μερεμέτια τους οι συγγραφείς και ν’αφήσουν ήσυχα τα χελιδόνια να λερώνουν τα πέτα μας, να θυμηθεί κάποιος την αρμπαρόριζα, να τολμήσει ο διπλανός, να προφτάσει ο Μάιος,να κρατήσουν γερά οι λεμονιές, να μπαλωθούν γρήγορα οι ραφές,να φυσάει γιασεμιά, μια κατσαρόλα μύρτιλο, ψωμί και ζάχαρη, κι ένα ποτήρι να ξεδιψάσει το κουρασμένο μου από τα γυμνάσια, αύριο, να με κατακλύζουν σκέψεις που να μην μπορώ ούτε να αξιολογήσω, ούτε να ταξινομήσω, σκόρπιες και μπορεί χωρίς νόημα, τα χέρια μου ν’ αρχίζουν να κρυώνουν, όπως πάντα έτσι συμβαίνει όταν ξεχνιέμαι μοναχή μπρος σε νερό τρεχούμενο επειδή το κορμί μου είναι στο σήμερα και η καρδιά μου στο αύριο…

Μεταμόρφωση…


«Πώς είναι οι κατσαρίδες που βγαίνουν από τους υπονόμους. Έτσι είναι οι λαθρομετανάστες«. Τάδε έφη ο εικονιζόμενος κύριος στην εκπομπή «Online», Mega 14 Απριλίου 2015.
Τολμηρή δήλωση, όπως και να το κάνεις, ειδικά όταν γίνεται δημόσια, σε κανάλι πανελλήνιας εμβέλειας και σε προβεβλημένη εκπομπή υψηλής τηλεθέασης. Υποδηλώνει πως έγινε εν πλήρη γνώση και με ειλημμένη ευθύνη. Προστατευμένη από την εγγενή τάση των Ελλήνων να επικροτούν τη βία απέναντι στους αδύναμους, λουσμένη στη χρυσαβγίτικη φωταύγεια των προβολέων των τηλεοπτικών καναλιών. Φυσιολογικά συνεπώς, η δήλωση αυτή αφέθηκε αναπάντητη, ασχολίαστη, και βεβαίως χωρίς να απαιτηθεί από τον ομιλητή της να λογοδοτήσει περαιτέρω τουλάχιστο δημόσια.

Συνέχεια

Τάσος Λειβαδίτης: Ο ποιητής του έρωτα και της επανάστασης …γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1922…


(3 Βίντεο)

«Σφίξαμε το χέρι τόσων συντρόφων! Οταν καμιά φορά λιποψυχάμε
νιώθουμε σαν ένα μαχαίρι να τρυπάει την παλάμη μας
η ανάμνηση του χεριού τους.
Κι όταν κάνουμε το καθήκον μας
νιώθουμε κάτω απ’ την παλάμη μας κάτι σίγουρο κι ακέριο
σα να κρατάμε μες στα χέρια μας
ολάκερο τον κόσμο».

(«Κάτω απ’ την παλάμη μας»)

Στις 20 Απριλίου 1922 γεννήθηκε ο ποιητής του έρωτα και της επανάστασης. Ο ποιητής της ήττας και μιας νίκης που δεν έχει έρθει ακόμα, αλλά αν έρθει ποτέ, θα του χρωστάει πολλά.
Ο Τάσος Λειβαδίτης δεν λύγισε σε ξερονήσια και φυλακές δεν λύγισε όταν έβλεπε τις ήττες («ηττες συντρόφισσες» όπως τις αποκαλούσε) να μαστιγώνουν όλα όσα πίστεψε. Είχε το θάρρος να σκεφτεί και να αναστοχαστεί πάνω σε όλες τις βεβαιότητες που μάστιζαν το επαναστατικό κίνημα.

Ταξίδεψε όλη την Ελλάδα με την Νεολαία Λαμπράκη απαγγέλοντας τους στίχους του με την συνοδεία του Μίκη Θεοδωράκη. Γύρισε πόλεις και χωριά για έναν νέο επαναστατικό διαφωτισμό, για να μάθει και ο τελευταίος άνθρωπος της γης τι θα πρέπει να κάνει «αν θέλει να λέγεται άνθρωπος«.

Συνέχεια

Έγινα αριστερός όταν διάβασα τους Άθλιους του Ουγκώ


new

Ο Ροβήρος Μανθούλης μιλάει σΤο Περιοδικό για την τέχνη, τις πολιτικές εξελίξεις, την ΕΡΤ και τις «Ακυβέρνητες Πολιτείες»

Συνέντευξη: Δ. Κεχρής, Ε. Παγκαλιά, Α. Φράγκος
_________________________________________

Δημοσιεύουμε το δεύτερο μέρος της χειμαρρώδους συζήτησης με τον Ροβήρο Μανθούλη. Συναντήσαμε τον πολυσχιδή δημιουργό στο στέκι των εκδόσεων Γαβριηλίδη, να μιλήσουμε για το καινούργιο του βιβλίο, τις «Μεταμορφώσεις της Αφροδίτης», το οποίο αναφέρεται στην αναπαράσταση του γυναικείου ιδεώδους στην τέχνη, μέσα σε έργα από την αρχαιότητα μέχρι και τον 20οαιώνα

Τελικά, μέσα στις δυόμιση ώρες της συνάντησής μας, αναπόφευκτα μιλήσαμε για την Ιστορία, την Πολιτική, την Αριστερά, την ΕΡΤ.

Διαβάστε εδώ το πρώτο μέρος της συνέντευξης, με επίκεντρο το βιβλίο, τις «μεταμορφώσεις της Αφροδίτης» μέσα στην Ιστορία και την τέχνη.

Συνέχεια

O ποδοσφαιρικός παράδεισος του Εδουάρδο Γκαλεάνο…


Του Γιώργου Γκίκα

Εδώ και λίγες μέρες η παγκόσμια λογοτεχνία και -όχι μόνο -θρηνεί,  τον χαμό ενός παππού, που χάραξε ανεξίτηλα το όνομα του στις καρδιές πολλών ανθρώπων. Τόσο αυτών που τον διάβασαν, όσο και αυτών που επηρεάστηκαν από τη ζωή του. Στις 13 Απριλίου χάθηκε ο εμβληματικός Ουρουγουανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Εδουάρδο Γκαλεάνο. Δεσπόζουσα μορφή της λατινοαμερικανικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας της αριστεράς και γνωστός λάτρης του ποδοσφαίρου. Ο Γκαλεάνο έζησε μια ζωή γεμάτη εξορίες, βιβλία, ονόματα φίλων και εχθρών, πολλά βραβεία και πολύ αγώνα Ο δημιουργός λογοτεχνικών αριστουργημάτων, όπως η τριλογία «Η μνήμη της φωτιάς» και το «Καθρέφτες: «Μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία», αλλά και του θρυλικού «Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής», υπήρξε ένας βαθιά πολιτικοποιημένος συγγραφέας, που κατέκρινε τον ληστρικό καπιταλισμό, την καταπίεση των ανθρώπων και προσπάθησε να διατηρήσει τη μνήμη της Λατινικής Αμερικής ζωντανή, ενώ αγάπησε και ύμνησε το ποδόσφαιρο όσο λίγοι. Αναμφισβήτητα το κορυφαίο βιβλίο του είναι το «Soccer in Sun and Shadow» («Ποδόσφαιρο στον ήλιο και στη σκιά»), το οποίο κυκλοφόρησε στη Βόρειο Αμερική λίγες ημέρες πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Γαλλίας και στην Ελλάδα το 2006.

Συνέχεια