Για τα «μικροαστικά» Λουκιανός Κηλαηδόνης – Γιάννης Νεγρεπόντης (1973)


Όταν μιλάμε για το πολιτικό- κοινωνικό τραγούδι και την ιστορία του στην χώρα μας, τα πρώτα ονόματα ή είδη που έρχονται στο μυαλό είναι παλαιότερα το απαγορευμένο ρεμπέτικο και τα αντάρτικα- εργατικά τραγούδια, μετά ο Θεοδωράκης και ο Μαρκόπουλος, και ακόμα πιο μετά ο Σαββόπουλος, ο Άσιμος, ο Σιδηρόπουλος, για να φτάσουμε στους panx romana, στους βανδαλούπ και στους social waste.

Ένας δίσκος όμως που είναι βαθιά πολιτικός και αξίζει την προσοχή μας είναι τα «Μικροαστικά» του Λουκιανού Κηλαηδόνη και του ποιητή Γιάννη Νεγρεπόντη.

Γραμμένο μέσα στη Χούντα και με μεγάλη επιτυχία εκείνη την εποχή,τα μικροαστικά  (που αργότερα παίχτηκαν και στο θέατρο )δεν μιλούν- ίσως και λόγο λογοκρισίας- για εργατικούς αγώνες και τη βία της αστυνομίας, μιλάει όμως για τον μικροαστισμό, την δηλητηριώδη αυτή νοοτροπία που έχει κάνει και εξίσου μεγάλη ζημιά στα κοινωνικά ριζοσπαστικά κινήματα όσο και η κρατική καταστολή.

Ο «ησυχος άνθρωπος», ο «νοικοκυραίος», αυτός που έμαθε να ζει με τη Χούντα γιατί – που να μπλέκεις τώρα; δεν βλέπεις τους άλλους που τους τρέχουν στα ξερονήσια και στην ΕΣΑ;- αυτός που μετά έγινε πασόκ και έμαθε να αποσιωπά την διαπλοκή, να λειτουργεί με το ρουσφέτι γιατί «αυτό κάνουν όλοι», που τον Δεκέμβρη του 2008 τρόμαξε περισσότερο με τα καμμένα μαγαζιά και λιγότερο με την δολοφονία ενός 15χρονου από την ΕΛ.ΑΣ. , ήταν «η κακιά στιγμή» που λέμε…που αργότερα όταν μπήκαμε στο μνημόνιο είπε «θα περάσει κι αυτό» στωικά και πούλησε το ένα αμάξι, μείωσε τα ταξιδάκια στο χωριό και την ταβέρνα και κάπως «τα κουτσοφέρνει», που φοβήθηκε τους μετανάστες, τις πλατείες, φοβήθηκε τις διαμαρτυρίες, φοβήθηκε τον ΣΥΡΙΖΑ, που χαίρεται με τον Γ. Πανούση και την επέμβαση στην κατειλημένη Πρυτανεία και δεν κατάλαβε γιατί όλος ο ντόρος για το νομοσχέδιο για τις φυλακές…

Αυτός ο άνθρωπος της «διπλανής πόρτας» λοιπόν, με μια καθαρά κριτική ματιά, με ειρωνεία χιούμορ και σκωπτική διάθεση ξεδιπλώνεται σε αυτά τα 14 τραγούδια.

Συνέχεια

Τελευταία παρουσία…


2012062402surreal-12

Ο άνεμος αγριεύει τη θάλασσα, υψώνει τα κύματα, αφρίζει, ανακατεύει τον ωκεανό. Το πλοίο είναι καταδικασμένο ∙ έχει ήδη παραδοθεί στη δίνη,  αργοπνίγεται βίαια. Πριν το καράβι, βουλιάζουν οι ελπίδες των επιβατών.

Πριν το νερό, η απελπισία πνίγει τους ανθρώπους. Φωνές, ουρλιαχτά κλάματα. Παιδιά πέφτουν στη θάλασσα. Γονείς τα ακολουθούν. Πριν το κρύο, ο πόνος τρυπάει τη καρδιά τους. Το ένστικτο τους σπρώχνει να βουτήξουνε μαζί τους. Κανείς δεν προσπαθεί άλλο πια. Σε λίγο θα τελειώσουν όλα.  Υπομονή. Μανάδες θρηνούν , φωνάζουν μα η βοήθεια δεν ακούγεται εκεί.

Μία μάνα όμως ξεχωρίζει. Η φωνή της πιο δυνατή, σκεπάζει όλες τις άλλες.

Συνέχεια

Βιβλιοκριτική: Ernesto Laclau, για το λαϊκιστικό λόγο…


Στο άρθρο αυτό επιχειρείται μια σύντομη κριτική στο βιβλίο του Ernesto Laclau On Populist Reason, μια από τις πιο σημαντικές κυκλοφορίες των τελευταίων ετών αναφορικά με το λαϊκισμό. Ο συγγραφέας, συνδυάζοντας τη Λακανική ψυχανάλυση και το μετα-δομισμό του Φουκώ, προσπαθεί να προσφέρει μια θεωρητική διάσταση στο αμφιλεγόμενο αυτό φαινόμενο προσπαθώντας να αποδομήσει τον κυρίαρχο αντιλαϊκιστικό λόγο, βάσει του οποίου κάθε λαϊκιστική έκφραση όταν εισχωρεί στη «δημόσια» σφαίρα μετατρέπεται σε απειλητικό «φάντασμα» πάνω από τις κοινωνίες. Για τον Laclau ο λαϊκισμός δεν ταυτίζεται με τη δημαγωγία και την ψηφοθηρία (όπως συχνά γίνεται λόγος), αλλά αφορά στη συγκρότηση μιας συλλογικής ταυτότητας, του «λαού», η οποία καθρεφτίζει τον βίο των «μη προνομιούχων», μια ταυτότητα που ανταγωνίζεται τον  πολιτικό της αντίπαλο, τις «κυρίαρχες ελίτ». Σε αντίθεση με τις πάγιες θέσεις των τεχνοκρατών, των αριστοκρατών της «πολιτικής ορθότητας», του «κοινού νου» και της realpolitik, που συνεχώς καταγγέλλουν τέτοιες διαδικασίες ως εκδηλώσεις ανομίας και συλλογικής υστερίας, ο Λακλάου ισχυρίζεται ότι τα πλήθη που συγκροτούν «το λαό» δε συσπειρώνονται αποκλειστικά και μόνο γύρω από κινήματα γενικευμένης βίας συγκροτώντας αγέλες μίσους και ανορθολογισμού. Απεναντίας, μπορούν να θέτουν «αιτήματα δημοκρατικά» ως βασική τους επιδίωξη, κάνοντας λόγο επίσης για τον αναγκαίο περιορισμό των ανεξέλεγκτων αγορών.

Συνέχεια

11 Μαίου λοιπόν: το «παιχνίδι του δειλού» (chicken game) μέχρι το τέλος;


Η αφόρητη πίεση των Γερμανών (γιατί καθαρά περί αυτού πρόκειται) μέχρι το τέλος (τέλος θεωρείται η αθέτηση πληρωμών για την δόση προς το ΔΝΤ στις 12 Μαΐου) προκαλεί ένταση και σύγχυση διεθνώς  – η μπλόφα δείχνει όλο και πιο σοβαρή όσο πλησιάζει το σημείο μηδέν ή την ώρα της κόλασης για Ελλάδα και ΕΕ όπως λέει ο Κρούγκμαν.

Οι Αμερικανοί σχεδόν εκλιπαρούν τις δυο πλευρές να καθησυχάσουν τις αγορές με μια πλήρη δέσμευση για συμφωνία – και είναι σίγουρο ότι όσο περνούν οι ημέρες δεν θα μείνουν στα παρακάλια. Οι Ρώσοι διασκεδάζουν με το chicken game που παρακολουθούν αφήνοντας να κυκλοφορήσουν διαρροές για 2-5 δις άμεση προκαταβολή για τον αγωγό – μην ξεχνάμε ότι αυτοί έχουν εφεύρει πολλά από τα σχετικά παιχνίδια όπως την ρωσική ρουλέτα… Οι Κινέζοι ως σοφοί δεν μιλούν αλλά ξέρουν ήδη πως να εκμεταλλευθούν κάθε εκδοχή ως οι δανειστές της ισχνής αμερικανικής ανάπτυξης. Τις εκδοχές, το παιχνίδι και τα εκατέρωθεν σχέδια αναλύει με πληρότητα εδώ ο αναλυτής Μάκης Ανδρονόπουλος.

Συνέχεια

Το σόι των χουντοφιλελεύθερων…


mpakogianni

Από τον Πολύφημο


Έξω από τα ρούχα του έχει βγει του σόι του Αποστάτη μετά την παραπληροφόρηση ότι ο Σάββας Ξηρός είναι η αιτία για την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει νομοσχέδιο που θα επιτρέπει σε άτομα με βαριά αναπηρία να εκτίουν το υπόλοιπο της ποινής τους σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Σε ένα μπαράζ παρεμβάσεων, η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ακούν για μια ακόμη φορά πολιτική πάνω στο πτώμα του δολοφονημένου από την 17 Νοέμβρη, Παύλου Μπακογιάννη, με σαφή στόχο να δείξουν ότι το αριστεροαναρχικό σύστημα μισεί τους Μητσοτάκηδες και θέλει να τους ξεδοντιάσει για να σταματήσει την πορεία τους προς τη σωτηρία της χώρας.

Μάλιστα, σε παρέμβασή της στη βουλή για το συγκεκριμένο θέμα, η Ντόρα Μπακογιάννη ανέφερε πως ακόμη και οι χουντικοί βγήκαν από τη φυλακή επειδή υπέγραψαν δήλωση μεταμέλειας. «Ακόμη και ο Παττακός υπέγραψε», είπε μάλιστα η χήρα του Παύλου Μπακογιάννη.

Συνέχεια

Και ξέρεις γιατί σε θεωρώ κακομοίρη;


Του Γιώργου Αλεξάτου 

Και ξέρεις γιατί σε θεωρώ κακομοίρη;

Γιατί, βρε φουκαρά, αντιμετωπίζεις ως έγκλημα αυτό που σου πλασάρουν τα κανάλια. Μια κατάληψη, μια σπασμένη βιτρίνα τράπεζας, έναν κάδο που καίγεται στα Εξάρχεια.

Σε θεωρώ κακομοίρη γιατί κλεισμένος μέσα στους τέσσερις τοίχους και καθισμένος στον καναπέ σου, αγνοείς τι συμβαίνει στην κοινωνία που ζεις.

Γιατί δεν έχεις ιδέα από εγκληματικότητα. Δεν ξέρεις πως οι μεγαλοσυμμορίες του οργανωμένου εγκλήματος δεν βρίσκονται μεταξύ των 18χρονων που κάνουν καταλήψεις και καίνε κάδους. Δεν σου περνάει από το μυαλό ότι το οργανωμένο έγκλημα -το μεγαλεμπόριο ναρκωτικών και γυναικών, η προστασία μαγαζιών της νύχτας, οι οργανωμένες διασπαθίσεις δημοσίου χρήματος κ.λπ. κ.λπ.- έχει χώρους προέλευσης που ποτέ δεν θα τους αναφέρουν τα κανάλια που σε μαθαίνουν να σκέφτεσαι και να εκφέρεις και άποψη,

Πώς να σου μιλήσουν για Κολωνάκι, για Φιλοθέη, για Βούλα, για ΓΑΔΑ;…


Aπό: http://tsak-giorgis.blogspot.gr/

To Game of Thrones και το τέλος της μαρξιστικής θεωρίας…


Η μαρξιστική θεωρία, όπως θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, δεν είναι ένα αστείο, μια διασκεδαστική τεχνική που μπορεί να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε καθημερινό φαινόμενο, αποκύημα της φαντασίας του οποιουδήποτε.

Τελευταία, έχει παρατηρηθεί ένας ανησυχητικός πολλαπλασιασμός μιας τέτοιου είδους προχειρότητας: εφημερίδες εκδίδουν μαρξιστικές θεωρίες για πενσιλ φούστες, μαρξιστικές αναγνώσεις του καινούριου άλμπουμ της Taylor Swift, μαρξιστικές εξηγήσεις του γιατί οι άνδρες έχουν ρώγες. Ιδρύματα που δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι θα τύπωναν κείμενα μαρξιστικής κριτικής για το τραπεζικό σύστημα, φερ’ ειπείν, ευχαρίστως αφήνουν τα δημιουργήματα του Karl να ασκήσουν κριτική στα όνειρά μας.

Στο πιο πρόσφατο παράδειγμα, ο Guardian έφερε στην επιφάνεια τον Paul Mason, τον οικονομικό συντάκτη του Channel 4 News, για να δώσει μια ιστορική υλιστική πρόβλεψη των επόμενων σεζόν της σειράς Game of Thrones.

Συνέχεια