Ρε, με τους φαντασιόπληκτους που μπλέξαμε!


Του Γ.Γ.

Για χαβαλέ και μόνο μπορείς να ασχοληθείς με την ιστορία που μας σερβίρουν για την Κωνσταντοπούλου, τα βενζινάδικα και τα ξεφουσκωμένα λάστιχα.
Η όλη φάση κάνει μπαμ ότι είναι καραμπινάτη μούφα, ποιότητας ποιήματος Μπογδάνου. Ο Αίσωπος να έγραφε το αφήγημα ποιο πιασάρικο και ευκολοχώνευτο θα ήταν και δεν θα έμπαιναν στην πρίζα Πορτοσάλτε, Χατζηνικολάου και το υπόλοιπο συνάφι να ζητούν απαντήσεις απ’ την Ζωή.

Ωρε «έγκριτοι» αν σας κλωτσήσει ένας γάιδαρος –γαϊδούρα στην προκειμένη περίπτωση- την κλωτσάς κι εσύ δείχνοντας ότι τρως άχυρο απ’ το ίδιο παχνί; Τι είδους απαντήσεις ζητάτε σε ένα σκηνικό Φωσκολικής φαντασίας;
Σας έριξαν στην λούμπα οι παπαριές που γράφει η ιστοσελίδα του γιαουρτωμένου δημοσιοκάφρου και αναπαράγονται με την αβάντα του «εθνικού κομιστή»;

Εντάξει η Ζωή είναι νταρντάνα, τσαμπουκλού, διαθέτει βιτριολικό χιούμορ και οι ατάκες της στέλνουν αδιάβαστους τους πολιτικούς αντιπάλους της. Από κει και πέρα να της αποδίδεις ότι είπε στον υπάλληλο του βενζινάδικου  «Πάρε μου το αφεντικό σου να σε απολύσει τώρα», είναι για γέλια. Κι αυτό γιατί το λακιρντί της προέδρου της Ζωής μπορεί να οδηγεί στα πρόθυρα εγκεφαλικού Σαμαρά και Βενιζέλο, αλλά αν της μιλήσεις για «αφεντικά»  πιθανόν είναι να σου πει ότι αφεντικά έχουν οι σκύλοι, άσε που οι περισσότεροι κυκλοφορούν αδέσποτοι, για να μην υποθέσουμε ότι
μπορεί να συστήσει καμιά επιτροπή για να διαπιστώσει την μαλάκυνση εγκεφάλου που σε δέρνει.

Και στο φινάλε τι εξουσιαστική συμπεριφορά μπορεί να έχει –όπως αποδίδουν στην Ζωή- ένα άτομα που κατέχει το τρίτο πολιτειακό αξίωμα, και κυκλοφορεί σόλο με ένα αυτοκίνητο της σειράς την στιγμή που η «εκπρόσωπος τάφου», Παναγιωταρέα, έκανε τις περατζάδες της απ’ τα ιν στέκια της γκλαμουριάς με δύο μπάτσους συνοδεία;
Μην λασκάρουμε και εντελώς …

 _______________________________

Από τον Γεωργαλά στο MEGA…


mega1-630

της Άντας Ψαρρά

«Το ψέμα και η προπαγάνδα

Διαδεδομένη σε όλες τις προπαγάνδες είναι κυρίως η χρήσις της ψευδούς ειδήσεως (πληροφορία, αποκάλυψις, καταγγελία κ.λπ). Η ψευδής είδησις ξεκινά συνήθως από ένα πραγματικό γεγονός το οποίο παραμορφώνεται σκοπίμως, συνδέεται με άσχετα γεγονότα και παίρνει διαφορετική σημασία από εκείνην που έχει. Εχει διαπιστωθεί ότι όσο πιο χοντρό είναι το εξαπολυόμενο ψέμα τόσο περισσότερο «πιάνει». Αιτία αυτού του φαινομένου είναι ότι το αφελές κοινό «σκέπτεται»: «Δεν θα τολμούσαν να πουν ένα τέτοιο βαρύ πράγμα αν δεν ήταν αλήθεια». Η «καπνός χωρίς φωτιά δεν γίνεται». Αλλωστε, για την Προπαγάνδα σημασία έχει κυρίως η πρώτη εντύπωσις που δημιουργείται. Και αυτήν δεν την εξαλείφει καμιά κατοπινή διάψευσις.

Ο Χίτλερ έγραφε: «Το πιο ξεδιάντροπο ψέμα αφήνει πάντοτε ίχνη, ακόμη και αν εκμηδενισθή. Πρόκειται για μια αλήθεια γνωστή σε όλους εκείνους που θεωρούνται ειδικοί στην τέχνη του ψεύδεσθαι και που εξακολουθούν να εργάζονται για την τελειοποίησί της.»

Γεώργιος Γεωργαλάς»

(Υπεύθυνος Προπαγάνδας της χούντας του ’67)

Συνέχεια

Ποιοί πανικοβλήθηκαν από την επιτροπή αλήθειας;


media-620x330Λίγες ημέρες πριν από τη σύσταση της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέουςείχαμε προειδοποιήσει για τις λυσσαλέες αντιδράσεις που θα προκαλούσε σε κύκλους πολιτικών και στα μέσα ενημέρωσης της διαπλοκής.

Και φυσικά επιβεβαιωθήκαμε – ή όπως θα τραγουδούσαν και οι Hives: Hate to say I told you so.

Δεν πρόκειται φυσικά για τις μαντικές μας ικανότητες. Απλώς ο πόλεμος λάσπης ακολουθεί το ίδιο ακριβώς μοτίβο που παρατηρήθηκε σε όλες τις χώρες που επιχειρήθηκε ή λειτούργησε επιτροπή λογιστικού ελέγχου.

Τα παπαγαλάκια των τραπεζών (οι οποίες ελέγχουν τα ΜΜΕ μέσω της διαφημιστικής δαπάνης και της χορήγησης δανείων) αλλά και τα γραφεία Τύπου συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων, ακολουθούν ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο με σαφώς προσδιορισμένα βήματα. Η διαδικασία έχει δοκιμαστεί ήδη στη Βραζιλία, τον Ισημερινό αλλά ακόμη και σε ευρωπαϊκές χώρες.

Συνέχεια

Φυλακές και διαλεκτική: παρελθόν, παρόν και μέλλον…


Προκόπης Κοσμόπουλος – Κωνσταντίνος Τσουκαλής

«Ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από το επίπεδο διαβίωσης των φυλακισμένων της»

F. Dostoyevsky

Τις προηγούμενες δεκαετίες, οι ελληνικές κυβερνήσεις επιτέθηκαν συντονισμένα και οργανωμένα στα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας. Αποκορύφωμα της επίθεσης, ως προς τα πεδία και την ένταση, ήταν τα χρόνια του Μνημονίου. Κατά τη διάρκειά τους, έγινε μεθοδευμένη προσπάθεια για υπονόμευση της Δημοκρατίας και εγκαθίδρυση ενός ‘‘Κράτους έκτακτης ανάγκης’’, εις βάρος των υποτελών τάξεων. Σημαντικό μέρος του σχεδίου αυτού αποτέλεσε η αύξηση της καταστολής, η στοχοποίηση μεγάλων μαζών του πληθυσμού και βέβαια η εκδικητικότητα του λεγόμενου ‘‘σωφρονιστικού συστήματος’’1.

Συνέχεια

Η Χρυσή Αυγή στο εδώλιο…


mixaloliakos2

 

Του Κώστα Καντούνη

Η αντίστροφη μέτρηση για την πολύκροτη δίκη της Χρυσής Αυγής έχει ξεκινήσει. Για τις προοπτικές της δίκης και τον μεγάλο αγώνα, εκτός δικαστικών αιθουσών, του πολύμορφου αντιφασιστικού κινήματος μιλούν στο ΜΕΤΡΟ άνθρωποι που έχουν μελετήσει και ζήσει από κοντά τη φρίκη του φασισμού και έχουν απαντήσει, προ πολλών ετών, στα ερωτήματα που θέτει σήμερα η ελληνική δικαιοσύνη.

Πάνε είκοσι και πλέον χρόνια από τότε που ο όρος «χρυσαυγίτης»βγήκε από το απόλυτο σκοτάδι της δεκαετίας του ‘80 και άρχισε να ηχεί σε παρεϊστικες κουβέντες. Οι τελευταίες γενιές θα θυμούνται τον πιτσιρικά συμμαθητή, κάποιον έφηβο της γειτονιάς με το φλάι μπουφάν ή και τα άρβυλα να δηλώνει ότι ξέρει για τη Χρυσή Αυγή. Πάντα με το ίδιο δυσνόητο ύφος, με χροιά γοητευμένου, παρόμοια με αυτή που χρησιμοποιούσαν για τον φίλο, δήθεν, σατανιστή. Κανείς δεν «ζύγισε» σωστά την απειλή

Συνέχεια

Ιβάν Ίλιτς – Η ανάκτηση του Δικαίου…


Από το τρίτο τεύχος του περιοδικού Πρόταγμα

  • Ο Ιβάν Ίλιτς (1926 – 2002) ήταν φιλόσοφος, θεολόγος, ανθρωπολόγος, κοινωνιολόγος και ιστορικός. Άσκησε έντονη κριτική στη βιομηχανική κοινωνία και τους θεσμούς της, τους οποίους θεωρούσε ότι είχαν αυτονομηθεί από την ίδια την κοινωνία και τις πραγματικές της ανάγκες. Οραματίστηκε μια μεταβιομηχανική κοινωνία που θα υπερβαίνει την ύβρη της απεριόριστης οικονομικής «ανάπτυξης» και τους ειδικούς, που θα είναι ικανή να αμφισβητήσει τις βεβαιότητές της και να δημιουργήσει νέους θεσμούς που θα σέβονται το περιβάλλον και θα υπηρετούν μια φιλική συμβίωση μεταξύ των ανθρώπων.

Συνέχεια