Για την Μνήμη του Εδουάρδο Γκαλεάνο – Ο «ΑΠΛΩΜΕΝΟΣ» ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ


Πέθανε ο σπουδαίος συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο

3 Σεπτεμβρίου 1940 – 13 Απριλίου 2015

«…Για ποιον λόγο γράφει κανείς, αν όχι για να μαζέψει τα κομμάτια του; Αφ’ ότου μπαίνουμε στο σχολείο ή στην εκκλησία, η εκπαίδευση μάς κατατεμαχίζει: μας διδάσκει το διαζύγιο ψυχής και σώματος, νου και καρδιάς…» (Εντουάρντο Γκαλεάνο)

Ένας ουρουγουανός συγγραφέας, στρατευμένος υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελεύθερης έκφρασης. Αγωνιστής υπέρ των δικαιωμάτων των ανθρώπων και κοινοτήτων στον αγώνα τους να προστατεύσουν και να διατηρήσουν τον πολιτισμό και τους τρόπους ζωής τους, που απειλούνται από την παγκόσμια αυτοκρατορία. Στα ελληνικά είναι μεταφρασμένα τα εξής έργα του:«Μνήμη Φωτιάς», «Το βιβλίο των εναγκαλισμών», «Το δικό μας τραγούδι», «Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής», «Μέρες και νύχτες έρωτα και πολέμου», «Οι επόμενες μέρες», «Κίνα 1964: Το χρονικό μίας πρόκλησης», «Ένας κόσμος ανάποδα», κ.ά.

Για τους απόκληρους του δυτικού πολιτισμού και την δαιμονοποίησή τους, ο Γκαλεάνο γράφει:

Συνέχεια

Πέθανε ο Γερμανός νομπελίστας λογοτέχνης Γκύντερ Γκρας…


Πέθανε ο Γερμανός νομπελίστας λογοτέχνης Γκύντερ Γκρας

Πέθανε σήμερα σε ηλικία 87 ετών ο βραβευμένος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1999 Γερμανός συγγραφέας και ποιητής Γκίντερ Γκρας.

Ο συγγραφέας του «Τενεκεδένιου ταμπούρλου» γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1927 στo Ντάντσιχ (το σημερινό Γκντασκ της Πολωνίας) και πολλά από τα έργα του διαδραματίζονται στην πόλη αυτή.

Για πολλούς, ο Γκρας ήταν η φωνή της μεταπολεμικής γενιάς της Γερμανίας που έφερε το βάρος της ενοχής των προγόνων της για τις ακρότητες που διέπραξαν οι Ναζί στην Ευρώπη. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς συγγραφείς της Γερμανίας.

Συνέχεια

Το δικαίωμα της σιωπής…


Γεννημένος κατά την ταυτότητα το 1920, ίσως όμως στα αλήθεια το 1918, πατημένα 95 ή πατημένα 97, αλουμινάς και μάστορας παντός είδους, γύρισε την Ελλάδα και βοήθησε να χτιστεί, ανήκε σε μια εποχή που όλα χτίζονταν, δεξιός, δεξιότατος, τόσο στις πολιτικές αντιλήψεις όσο και στον τρόπο που διοικούσε τα του οίκου του, δυο παιδιά, πέντε εγγόνια, πέντε δισέγγονα, ένα από κάθε εγγόνι, όταν πέθανε η γιαγιά μου είπα ότι θα αντέξει έξι μήνες, άντεξε κοντά δέκα τέσσερα χρόνια, αν ήταν στο δικό του χέρι και μόνο θα άντεχε σαράντα τέσσερα κι ας παραπονιόταν για μοναξιά, αλλά τίποτα δεν είναι στο δικό μας χέρι και μόνο.

Συνέχεια

13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1204-Η Δ’ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ: ΤΟ ΑΛΟΘΙ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ


«Η λεηλασία της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους δεν έχει το αντίστοιχό της στην Ιστορία»

Σερ Στήβεν Ράνσιμαν.“Ιστορία των Σταυροφοριών

Ενώ τονίζεται η 29η Μαϊου 1453 ως το τέλος της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας μας, το κυριότερο γεγονός που κλόνισε την ύπαρξή της ανεπανόρθωτα, και οδήγησε στον οριστικό τερματισμό της υλικής και οικονομικής υπεροχής του κράτους μας σε όλη την Ευρώπη, και τελικά στο 1453, δηλαδή η καταστροφή της Ρωμανίας από τη Δύση, με την Άλωση της Νέας Ρώμης/Κωνσταντινούπολης την 13η Απριλίου 1204 από τους Σταυροφόρους, αποσιωπάται ή δεν του δίνεται η πρέπουσα σημασία. Θα έλεγε κανείς, ότι επειδή ο προσανατολισμός του νεοελληνικού κράτους ήταν προς τη Δύση, οι ηγέτες του σκέφτηκαν ότι αυτός ο προσανατολισμός συνεπάγεται απαραίτητα και τη λήθη της ιστορίας, τη λήθη του γεγονότος ότι εξαιτίας της Άλωσης του 1204 Η Ρωμηοσύνη στάθηκε αδύναμη να αντιμετωπίσει τους Τούρκους. Με άλλα λόγια, η Άλωση του 1204 οδήγησε στα 400-600 χρόνια Τουρκοκρατίας, αλλά αυτό το συμπέρασμα απωθήθηκε, πιθανότατα λόγω του ιδεολογικού προσανατολισμού της ηγετικής τάξης του Ελληνικού κράτους. Είναι σήμερα γενικά παραδεκτό, πως αυτή ήταν η αιτία της επικράτησης των Τούρκων στη Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια. Ένα Ρωμαίικο Κράτος που δεν θα είχε υποστεί την Άλωση του 1204, πιθανότατα θα ανέκαμπτε, όπως είχε κάνει πολλές φορές στο παρελθόν άλλωστε, και θα αντιμετώπιζε τους Τούρκους νικηφόρα, όπως και τους Άραβες. Αλλα αυτή η ευκαιρία δεν δόθηκε στην ρωμηοσύνη

Η ευκαιρία να χτυπηθεί η Ρωμηοσύνη, δεν άργησε να δοθεί στους Φραγκολατίνους. Ήδη από τον 12 αι πολλές δεκάδες χιλιάδες από αυτούς υπήρχαν στην Κωνσταντινούπολη. Απολάμβαναν προνόμια και ήταν προκλητικοί προς τους Ρωμηούς της Κωνσταντινούπολης. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α’ Κομνηνός παραχώρησε το 1082 υπέρμετρα δικαιώματα που τους έκαναν μισητούς στους Ρωμαίους. Ο Ιωάννης ο Β’ έκανε κάποιες προσπάθειες ώστε θα θέσει τέλος στα προνόμια αυτά. Αλλά η ενέργεια του αυτή, είχε ως αποτέλεσμα εχθροπραξίες από μέρους τους τόσο στο Αιγαίο, όσο και στο Ιόνιο και την Αδριατική. Αναγκάστηκε, ο αυτοκράτορας να ξαναδώσει πίσω τα προνόμια, όταν ο στόλος των Βενετών κινήθηκε εχθρικά προς τα εδάφη της Ρωμανίας. Οι Λατίνοι. είχαν αλλοιώσει πολλές πλευρές της δημόσιας ζωής και οικονομικά διείσδυαν στον εμπορικό / επαγγελματικό ιστό συμβάλλοντας στην παρακμή της αυτοκρατορίας. Η Ρωμαϊκή οικονομία, πλέον ήταν υποχείριο της δύσης.

Συνέχεια

Η Ιβηρική στον φαύλο κύκλο της ανεργίας…


portugal-_train_strike

Απεργία στους σιδηροδρόμους στην Πορτογαλία, την περασμένη εβδομάδα

Η ανάκαμψη είναι υπαρκτή και έφτασε πλέον και στην απασχόληση. Αυτό είναι το βασικό σύνθημα του Ισπανού πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι, ο οποίος στην προεκλογική καμπάνια για τις περιφερειακές εκλογές του Μαΐου παραθέτει τις θετικές στατιστικές που καθιστούν το πρώτο τρίμηνο του 2015 το καλύτερο από πλευράς απασχόλησης των τελευταίων ετών.

Τον Μάρτιο ο αριθμός των ανέργων μειώθηκε κατά 60.214 -η μεγαλύτερη μείωση από το 2002, όπως σημείωσε ο Ισπανός πρωθυπουργός.

Αυτό που δεν σημείωσε είναι:

-ότι στην «ανάκαμψη» η ανεργία παραμένει σχεδόν στο 25% αφήνοντας 4.451.939 Ισπανούς χωρίς κανένα εισόδημα από εργασία.

-ότι συμβαδίζει με αύξηση-ρεκόρ του αριθμού των ανέργων που δεν λαμβάνουν κανένα βοήθημα: από 63,25% πριν από δύο χρόνια φέτος μόνο στο 55,7% χορηγείται κάποιο επίδομα, το μικρότερο ποσοστό κάλυψης από το 2001.

Συνέχεια

Ζούμε μια νέα ιστορική εποχή και θα πρέπει να βάλουμε τα ουσιαστικά ερωτήματα…


Του Νίκου Βγέθη (*)


Είναι πάρα πολλές οι πολιτικές θέσεις που διατυπώθηκαν τους τελευταίους δύο αιώνες από το επαναστατικό κίνημα, για τις οποίες ενώ δεν αμφισβητώ την «ιστορική τους αλήθεια», αμφισβητώ όμως την ισχύ τους κατά τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή που διατυπώθηκαν και το συνολικό πλέγμα πολιτικών κι ιδεολογικών αντιλήψεων που κληροδότησαν.

Ισχύει ότι και με τα χαλασμένα ρολόγια. Λένε τη σωστή ώρα δύο φορές τη μέρα.


Υπάρχει σοσιαλισμός χωρίς την οικονομική δυνατότητα της αξιοπρεπούς ζωής;

Ακόμα κι εάν μπορούσε κανείς να σκαρφιστεί το 1917 ένα παγκόσμιο πολιτικό σύστημα που θα έδινε πραγματικά τη δυνατότητα σε όλους τους ανθρώπους να συμμετέχουν ισότιμα στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή, είναι σίγουρο ότι δεν θα μπορούσε να σταθεί.

Συνέχεια

Οι Φινλανδοί ανησυχούν: Ντροπή – Δεν είμαστε ακόμη Ελλάδα αλλά κινδυνεύουμε να γίνουμε


Οι Φινλανδοί ανησυχούν: Ντροπή - Δεν είμαστε ακόμη Ελλάδα αλλά κινδυνεύουμε να γίνουμε


σημ.Αμετανόητου: Επειδή έχω γνωρίσει πολλούς «μιτακούληδες» και «μιτακούλες» (από το » mitä kuuluu? «) πρέπει να καταθέσω ότι είναι οι πιό χαζοί άνθρωποι που γνώρισα. Και δεν το λέω βέβαια με κακία. Απλά περιγράφω την πραγματικότητα που βίωσα.

Το τί εστί καπιταλισμός και το τί εστί ΟΝΕ μάλλον θα το καταλάβουν αργά.Και δεν βλέπω να αντιδράσουν όπως εμείς…και τους έρχεται πολύ γρήγορα…μα πάρα πολύ γρήγορα…


Αντιμέτωπη με μια άνευ προηγουμένου οικονομική κρίση βρίσκεται η Φινλανδία, η χώρα που υιοθετεί «σκληρές» θέσεις αναφορικά με τη δημοσιονομική πειθαρχία και επικρίνει την Ελλάδα σε κάθε ευκαιρία.

Πλέον, η Φινλανδία οδεύει στις εκλογές της 19ης Απριλίου αντιμετωπίζοντας την πιο σοβαρή κρίση εδώ και δεκαετίες: η οικονομία της βρίσκεται σε ύφεση εδώ και τρία χρόνια, η εταιρεία-σύμβολο της χώρας, η Nokia, συρρικνώνεται, τα κόστη της εργασίας αυξάνονται, ο ενεργός πληθυσμός μειώνεται. Η οικονομική κρίση στη Ρωσία, μια μεγάλη αγορά για τις φινλανδικές εξαγωγές, αποτέλεσε άλλο ένα μεγάλο πλήγμα..

Οταν ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης της Φινλανδίας και επικρατέστερος επόμενος πρωθυπουργός της χώρας Γιούχα Σιπίλα προειδοποίησε ότι η Φινλανδία διατρέχει τον κίνδυνο να γίνει η επόμενη Ελλάδα, δεν χρησιμοποιούσε απλά ένα ρητορικό σχήμα για προεκλογικούς σκοπούς: η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια σφοδρή καταιγίδα στο πεδίο της οικονομίας το επόμενο διάστημα.
Δύο ώρες με το αυτοκίνητο από το γραφείο του Σιπίλα στο Ελσίνκι, στην πόλη Κότκα, ήδη υπάρχουν ενδείξεις για το τι εννοούσε. Σχεδόν ο ένας στους πέντε είναι άνεργος. Καθώς η πόλη επλήγη από το κλείσιμο πολλών μονάδων χαρτοποιίας, οι οποίες ξεπεράστηκαν λόγω της ψηφιακής εποχής, απέχει έτη φωτός από την υπόλοιπη Φινλανδία.

«Οταν κλείνει ένα εργοστάσιο χαρτοπολτού, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι 400 άνθρωποι» μένουν άνεργοι, εξήγησε ο Σίρπα Παατέρο, ένας κυβερνητικός υπουργός που μοίραζε προεκλογικά φυλλάδια στην ανεμοδαρμένη πλατεία της πόλης. «Οι νέες επιχειρήσεις που ανοίγουν απασχολούν έναν, δύο ή τρεις. Αυτό απλά δεν αρκεί».

Συνέχεια