Ο αδελφός Ιησούς…(Τάσος Λειβαδίτης)


jesus1

Rembrandt, Το κεφάλι του Χριστού (μέσα 17ου αι)


…Πιστεύω στα διστακτικά αδέξια βήματα των ταπεινών και στο Χριστό που διασχίζει την Ιστορία…

​Ed. Burne Jones, Ο Ευαγγελισμός (1879)

​Ed. Burne Jones, Ο Ευαγγελισμός (1879)


Ευαγγελισμός
Ήταν βέβαια πάντα λίγο παράξενος, έμενε στο διπλανό δωμάτιο, όμως εκείνη τη νύχτα βγήκε στο δρόμο κρατώντας μια λάμπα, «τι γυρεύεις;» του λέω, «τη Θεοτόκο» μού λέει – στην ακατάληπτη γλώσσα εκείνων  που δίνουν νόημα σε μια εποχή.

Paul Gauguin, Η γέννηση του Χριστού (1896)

Paul Gauguin, Η γέννηση του Χριστού (1896)


Η γέννηση
Έν’ άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου’ δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. «Είδες, μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία.» Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ, γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα’ χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.

​Sandro Botticceli, Θρήνος για το νεκρό Χριστό (1495)

​Sandro Botticceli, Θρήνος για το νεκρό Χριστό (1495)


Η ταφή
Πέθανε ύστερα από λίγες μέρες. Τον θάψαμε στην άκρη ενός παλιού κοιμητηρίου, δυο άνθρωποι όλοι κι όλοι κι ένα περαστικό αδέσποτο σκυλί που είχε σταθεί και μας κοιτούσε. Έβρεχε.
Έτσι, κάθε που βλέπω τώρα ένα σκυλί, ξέρω κατά πού πέφτει ο Παράδεισος.

Νικόλαος Κουνελάκης, Η Ανάληψη (1868)

Νικόλαος Κουνελάκης, Η Ανάληψη (1868)


Η ανάληψη
Πέρασαν μήνες. Το δωμάτιο δίπλα έμενε άδειο. Ώσπου ήρθε ένας νέος ενοικιαστής. Δεν είχα δει ποτέ το πρόσωπό του, άκουγα μόνο, μέρα νύχτα, αδιάκοπα τα βήματά του στην κάμαρα. «Αυτός θα πηγαίνει πολύ μακριά», σκεφτόμουν. Τέλος, ένα βράδυ τα βήματα σταμάτησαν. «Επιτέλους, έφτασε», είπα μέσα μου με ανακούφιση.
Το άλλο πρωί έμαθα ότι έφυγε – γιατί, βέβαια, Θεέ μου, κάπου θα υπάρχει ένας κόσμος καλύτερος…

(Τάσος Λειβαδίτης, Ποιήματα, τόμος 3, Κέδρος, Αθήνα 2003, 6η έκδοση)

Επιμέλεια: ofisofi


Από: http://atexnos.gr/

Ιούδα, αδερφέ μου…


apneagr.blogspot.com

Δεν μου αρέσει να θεολογώ, η Πίστη βιώνεται, εξάλλου, είναι καθημερινότητα, είναι τριβή, είναι σχέση. Ώρες – ώρες, όμως, νοιώθω πως έχω υπάρξει σε όλα τα κομμάτια του Ευαγγελίου. Άλλοτε ο τελώνης, φορές ο φαρισαίος, κάποτε ο τυφλός στην κολυμπήθρα ή η γυναίκα που ήθελε να αγγίξει ένα κομματάκι απ’ το πανοφώρι του Χριστού, μονάχα, για να σωθεί. Μια άλλη αυτός που έπιασε την πέτρα, να την πετάξει «ως αναμάρτητος» κι αλλού, παντού. Πρόδωσα, σαν τον Πέτρο και το κλάμα μου (ίσως) με λύτρωσε, μα και «αργύρια» πήρα και κατέδωσα και «κρεμάστηκα», μετά… πολλές φορές, γιατί δεν με συν-χώρεσα, άδειος ένοιωσα.Απ’ όλες τις μορφές των Γραφών, μόνο μία γνώρισα στο πρόσωπο άλλου ανθρώπου. Αυτός, απ’ τους «τελευταίους» της κοινωνίας, τους «χωρίς μοίρα», διωγμένος απ’ τα μικροεγκλήματα των παθών του, χαμένος απ’ τις εξαρτήσεις χρόνων μπορούσε να μην με θυμηθεί, όταν βρεθήκαμε τυχαία, μα δεν το έκανε. Θυμήθηκε, γονάτισε μπροστά μου. Εγώ ντράπηκα και αυτός λυτρώθηκε… Γονάτισε μπροστά μου δημόσια και είπε: «Συγνώμη για το κακό που σου ‘κανα.» και μου ήρθε στο νου ο «ληστής του σταυρού», ο «κλέφτης του παραδείσου» και αντιθέτως, μου ‘κανε μεγάλο καλό αυτός ο Άνθρωπος, με το μάθημα που μου έδωσε.Σε λίγες μέρες, στις 17 Απρίλη, συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια που ο «καρντάσης» ο Παπάζογλου άφησε τον κόσμο τούτο. «Πραίτορες, βράχοι, πάνω μου, σωρό, μα εγώ θ’ αναστηθώ…», τραγούδησε, ανάμεσα στα τόσα και έδωσε σπρωξιά στην πίστη μου. Κάτι τέτοιες μέρες, όμως, κάθε χρόνο, μου ‘ρχονται στο νου και άλλοι στίχοι που τραγούδησε και που με κάνουν να αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα ποτέ να κάνω αυτό που έπραξε αυτός ο γνωστός – άγνωστος, που ήρθε κι έφυγε, σα φάντασμα στη ζωή μου και μέσα απ’ τα δάκρυα της συγνώμης, λυτρωθώ: «Δίπλα ο Ιούδας κλαίει, σκυφτός κι είμ’ αδερφός του».Υ.Γ. Στο μεσημέρι εκείνου του Οκτώβρη, παρέα με τον Κώστα, στον σταθμό τρένων της Θεσσαλονίκης και στον Άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται, στον Νίκο!

«Με ένα φιλί προδίδεις τον Δάσκαλό σου», τον αδερφό σου… εαυτέ και τον εαυτό σου… αδερφέ;

Υπό τους ήχους…

____________________________________

Εθνικισμός και αντιεθνικισμός…


Εθνικισμός και αντιεθνικισμός

Το κείμενο βασίζεται σε ομιλία που έγινε σε εκδήλωση με θέμα τον εθνοκεντρισμό στην Αριστερά, στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός, στου Ψυρρή, στα πλαίσια του Αντιφασιστικού Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών, στις 26 Μαρτίου 2015

 _________________________________________

Ο εθνικισμός είναι μια «αρρώστια», μία σοβαρή πάθηση, πολιτική, ιδεολογική, οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική και βαθιά ψυχολογική, συχνά ανίατη και επιδημική, ατομική και μαζική. Τα συμπτώματά της είναι κόμπλεξ ανωτερότητας, ρατσισμός, μίσος, ανασφάλεια, άγνοια, αλαζονεία, επιθετικότητα. Αλλά και με την ιδιαιτερότητα, την παραδοξότητα, να εκλαμβάνεται από τους «πάσχοντες» ως έκφραση υπέρτατης υγείας. Συνήθως εκδηλώνεται με την υποτίμηση των ξένων πολιτισμών, φυλών, εθνών και κρατών. Και κατά κανόνα αξιοποιείται για τη διεξαγωγή πολέμων και εν γένει βάρβαρων ενεργειών σε βάρος τρίτων, άλλου χρώματος, θρησκείας, γλώσσας, υπηκοότητας και κάθε άλλου χαρακτηριστικού που διαφοροποιεί τους ανθρώπους ιστορικά, πολιτισμικά, κοινωνικά, εμφανισιακά κ.λπ. Και πάντα κρύβεται πίσω από υπαρκτά ή τεχνητά προβλήματα στις σχέσεις των ανθρώπων, των λαών και των κρατών ή πίσω από ιστορικές και ψευδοϊστορικές εκκρεμότητες ή πίσω από θέσεις περί ανωτερότητας και κατωτερότητας με βάση αναπόδεικτες θεωρίες και ανυπόστατα ευρήματα ανθρωπολογικά, βιολογικά κ.λπ.

Συνέχεια

Στη Γαύδο ανάστα ο Άνθρωπος…


Οι εξαπατημένοι προσφυγες και μετανάστες που νόμιζαν πως έφτασαν στην αληθινή Ευρώπη ξεβράστηκαν στη Γαύδο. Άρρωστοι, νεόι και παιδιά,  άλλοι χαμογελαστοί άλλοι δακρυσμένοι στις φωτογραφίες που έρχονται και με συγκινούν οι κάτοικοι που φτάνουν στην παραλία για να βοηθήσουν.

Αυτοί μόνο δίνουν φέτος το συμβολικό ‘φιλί της αγάπης’, αγαπητοί Χριστιανοί, κι όχι εσείς που παζαρεύετε τα γίδια αδιαφορώντας για τον ανθρώπινο πόνο διότι έτσι ανασταίνεται ο Κύριος, έτσι ξεπηδά η ελπίδα κι ο άνθρωπος εξυψώνεται και γίνεται θεός.

Μην τους ξεχάσουμε εμείς: Το ακριτικό νησί με τους 200 κατοίκους του αγκάλιασε τους 140 μα παρά τη βοήθεια που φτάνει από τα Σφακιά υπάρχουν  μεγάλες ανάγκες.

Σας μεταφέρω την είδηση με ρεπορτάζ, την έκκληση και σχόλια:

Συνέχεια

Το ποδόσφαιρο, οι ναζί και ο αδιάφθορος Ματίας Σίντελαρ…


Η σκοτεινή και η φωτεινή πλευρά τού πιο δημοφιλούς αθλήματος στον κόσμο

fascism

Επιμέλεια-Μετάφραση: Αλέξανδρος Στεργιόπουλος


O Mαρξ είχε χαρακτηρίσει τη θρησκεία “όπιο του λαού”. Δεν το έλεγε υποτιμητικά, ούτε χλευαστικά. Ήθελε να τονίσει τη δύναμη και τον αποπροσανατολιστικό ρόλο της στο κίνημα. Ένα άλλο «σκληρό ναρκωτικό» στον 20ο αιώνα αποδείχθηκε το ποδόσφαιρο, το οποίο έγινε “όπλο” σε όσους θέλησαν να χειραγωγήσουν τις μάζες. Λίγο πριν την έναρξη του Β” Παγκοσμίου Πολέμου, εντάχθηκε στην προπαγάνδα των φασιστών. Όλοι υπάκουσαν. Εκτός από τον Ματίας Σίντελαρ. Ο Jonathan Duffy από το BBC, μας αποκαλύπτει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία -ή μάλλον δύο: μία ιστορία υπακοής και μία ιστορία ανυπακοής… 

Συνέχεια

Μια συνομιλία με την Μάρτα Άργκεριχ, τη σημαντικότερη πιανίστρια στον κόσμο.


Συνέντευξη στον Αντώνη Μποσκοίτη για το LIFO, 3/4/2015

Στη Μάρτα Άργκεριχ δεν αρέσουν οι χαρακτηρισμοί »μεγαλύτερη πιανίστρια του κόσμου» κλπ., όσο κι αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής πριν από 73 χρόνια και άρχισε να μελετάει πιάνο στην ηλικία των τριών ετών κοντά στον περίφημο Σκαραμούτσα. Αργότερα, σπούδασε πιάνο σε προεφηβική ηλικία κοντά στον Αυστριακό πιανίστα και συνθέτη, Φρίντριχ Γκούλντα.

Το 1955 ο τότε Πρόεδρος της Αργεντινής, Χουάν Περόν, είχε μεταθέσει τους γονείς της Μάρτα στη Βιέννη ως διπλωματικούς εκπροσώπους. Για 18 μήνες μαθήτευσε κοντά στον Γκούλντα, ο οποίος αποτέλεσε τη μεγαλύτερη επιρροή της στο πιάνο. Έκτοτε, η Μάρτα Άργκεριχ μέχρι σήμερα ακολουθεί μία λαμπρότατη καριέρα που περιλαμβάνει τις βραβεύσεις και διακρίσεις της στα μεγαλύτερα φεστιβάλ και διαγωνισμούς κλασικής μουσικής τα πρώτα χρόνια, τις ηχογραφήσεις έργων των μεγαλύτερων μουσουργών (Μπραμς, Λιστ, Σοπέν, Ραβέλ) και συνθετών του 20ου αι. (Προκόφιεφ, Ραχμάνινοφ) και τα τελευταία χρόνια τη διεύθυνση της Διεθνούς Ακαδημίας Πιάνου της Λίμνης Como στη Λομβαρδία, καθώς και την ίδρυση του Φεστιβάλ Μουσικής με το όνομα της στην πόλη Beppu της Ιαπωνίας.

Aπό κοντά η Μάρτα Άργκεριχ είναι μία γυναίκα με γκριζόμαυρα μακριά μαλλιά και αέρινη φορεσιά. Μας περίμενε μαζί με τη φίλη και συνάδελφο της, τη Ντόρα Μπακοπούλου, να γευματίσουμε οι τρεις μας με το μαγνητοφωνάκι ανάμεσα μας. Εννοείται πως τις προηγούμενες μέρες είχα φροντίσει να τη »μελετήσω», ακούγοντας τις ηχογραφήσεις της και παρακολουθώντας τα δεκάδες βίντεο της στο youtube:

Συνέχεια

«Χρυσή» δημοσιογραφία #skouries


CB2QsYwW8AAUU5k

Aπό kakia.gr. Το άρθρο γράφτηκε τη μέρα των επεισοδίων, 5 Απριλίου, αλλά η εμετική «χρυσή» δημοσιογραφία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.


Είναι παιχνίδι, χοντρό παιχνίδι, ύποπτο, σάπιο, καταστροφικό, ανήθικο και βρωμερό. Με μπόλικο χρήμα αραδιασμένο πάνω στο τραπέζι. Μόνο ψέμα, λάσπη και αρκετές δόσεις εκβιασμών, ηθικών και οικονομικών.

Δημοσιογράφοι, κειμενογράφοι – νταλαβερτζήδες επί της ουσίας, πληρωμένοι για να παρουσιάσουν μια άλλη αλήθεια από αυτήν που ξέρουμε και βιώνουμε.

Παπαγαλάκια κάθε είδους που έχουν μοναδικότητα στο να διαστρεβλώνουν την αλήθεια και να λειτουργούν σαν άψογα πλυντήρια για τις πομπές και τα εγκλήματα των εργοδοτών τους.

Συνέχεια