Η σπουδαία ανακάλυψη των ημερών…


by Sotos

Κόκινα ΑυγάΗ Ευρωπαϊκή Επιτροπή καλωσορίζει, λέει, τις επενδυτικές συμφωνίες που γέννησε το ταξίδι του Έλληνα Πρωθυπουργού στο Κρεμλίνο, αρκεί, λέει, να είναι συμβατές με το Κοινοτικό Δίκαιο. Μάλιστα!

Πρόκειται, φυσικά, για το ίδιο Κοινοτικό Δίκαιο που ήταν μια χαρά ευανάγνωστο, αλλά, αν και ευανάγνωστο και σε πλήρη ισχύ, παραβιάζονταν κατάφωρα και με ατάραχη περιφρόνηση, όταν επιβάλλονταν τα μέτρα της Τρόικας κατά του ελληνικού λαού. Τότε, όμως, ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Τρόικα, δηλαδή η μία από τις τρεις μουτσούνες που βλέπαμε κάθε τόσο στην τηλεόραση να μας έρχονται κατά ‘δω αρμένικη βίζιτα, δεν ανησυχούσε καθόλου για το Κοινοτικό Δίκαιο. Ίσα-ίσα που, αν κι εκ της θέσεώς του είχε ως αποκλειστικό καθήκον να επιβλέπει ακριβώς κατά πόσο τα μέτρα κατά του ελληνικού λαού ήταν συμβατά με το Κοινοτικό Δίκαιο, εκείνος, αντίθετα, είχε προτιμήσει να γράψει το Κοινοτικό Δίκαιο στα παλιά ταυ τα παπούτσια και να κάνει τον Αλέκο. Έτσι κι αλλιώς τα καινούργια του παπούτσια τα γυάλιζαν γονατιστοί ο Αντωνάκης, ο Βαγγελάκης και τα λουστράκια τους. Κι έτσι, το Κοινοτικό Δίκαιο έγινε τρύπιο παπούτσι σε τρύπια σκουπιδοσακούλα.

Τώρα που ο Αλέξης Τσίπρας το ‘κοψε μέχρι Κρεμλίνο μεριά, είπε και ο Αλέκος να χωθεί ολόκληρος μέσα στο σκουπιδοτενεκέ. Και τι νομίζετε ότι βρήκε στον πάτο του; Το Κοινοτικό Δίκαιο! Σπουδαία ανακάλυψη! Για πολλά συγχαρητήρια!

Αυτά τα ολίγα, φίλοι μου, χρονιάρες μέρες. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά επειδή πέρασε πολύ καιρός που έχω να γράψω και δεν κάνει. Θέλω να πω, δεν κάνει να μην σας ευχηθώ. Καλή Ανάσταση!

Από την »αριστερά του τίποτα».


Της Λόλας Χρυσούλη (κάτοικος Σκουριών)

Αγαπητέ μου κύριε Υπουργέ, προσπάθησα να δω από την δική σας ματιά τα γεγονότα των Σκουριών την Κυριακή στις 4 Απριλίου. Είπα να μπω για λίγο στην θέση σας…τι θα έκανα εγώ. Άδικος κόπος, δεν κατάφερα να παραμείνω στην ζεστή καρέκλα ούτε λεπτό. Σκέφτηκα να πάω από την άλλη πλευρά, να ακυρώσω ότι συναίσθημα έχω μέσα μου και να δω το θέμα με τη ματιά ενός σκληρού »τεχνοκράτη» και εκεί τα ίδια σκατά.

Συνέχεια

ΒPETANIA: Ηγέτες, γονείς, κλπ ιστορίες…Υγείας!


Διαβαζα τις αλλες ενα αρθρο για τη Σαμανθα Καμερον, τη συζυγο του πρωθυπουργου της Βρετανιας. Το αρθρο αναφερεται στην απώλεια του πρωτοτοκου παιδιού τους, του μικρου Ιvan, που υπεφερε απο βαθιά αναπηρία και τον οποιο εχασαν περιπου 6 χρονια πριν. Μετα τη γεννηση του Ιvan απεκτησαν δυο ακομη παιδια.

Ηταν μια συνεντευξη οπου η συζυγος του πρωθυπουργου μιλουσε για πρωτη φορα για το τραγικο γεγονος, οπως λεει η εφημεριδα, οπως και γι αλλα σχετικα με τη περιπτωση γεγονοτα.

Διαβαζοντας το αναμφισβητητα σοβαρο οικογενειακο γεγονος της οικογενειας αναλογιζεται κανεις τη τραγικοτητα της περιστασης και τις  δυσκολιες ολων των γονιων που εχουν παιδια με αναπηριες, ποσο μαλλον οσων δεν εχουν ουτε καν τα απαραιτητα μεσα, (οπως ο ..πρωθυπουργος της Βρετανιας), για να παρεχουν την τοσο απαιτητικη φροντιδα, για να μη μιλησουμε καν για τη …ψυχικη δυναμη που χρειαζονται οι γονεις  παιδιων με ειδικες αναγκες-αναπηριες, οπως η περιπτωση των Καμερον, που οπως καταλαβαινουμε ειχαν τη καλυτερη μεριμνα για το παιδι τους, κατι που δυστυχως δεν ισχυει για ολους τους γονεις παιδιων με ειδικες αναγκες. Αρκει κανεις να διαβασει τι εκαναν στη περιπτωση αυτη οι Καμερον για τον μικρο Ιvan:

Συνέχεια

Επί ξύλου κρεμάμενοι όλοι μας…


Η γλώσσα μας έχει πάρει πολλά στοιχεία από την εκκλησιαστική φρασεολογία: τύπους και λέξεις αρχαϊκές, φράσεις παροιμιώδεις και έννοιες μεταφορικές, που μπήκαν στη γλώσσα τους προηγούμενους αιώνες όταν η συμμετοχή στις τελετές της εκκλησίας ήταν σχεδόν υποχρεωτική, πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι στις μέρες μας. Πολλές από τις φράσεις αυτές, μάλιστα, επειδή δεν ήταν η σημασία τους κατανοητή, παρερμηνεύτηκαν και τελικά απέκτησαν νέα σημασία’ για παράδειγμα, το «εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος» του δοξαστικού τροπαρίου της Ανάστασης έδωσε την κοινότατη παροιμιώδη φράση «περνάει ζωή χαρισάμενη» που την είχαμε συζητήσει πρόπερσι το Πάσχα. Μιαν άλλη φράση που έχει μεγαλοβδομαδιάτικη προέλευση θα δούμε σημερα.

Για κάποιον που έχει μείνει φτωχός, μόνος και αβοήθητος, λέμε ότι έμεινε «επί ξύλου κρεμάμενος». Η φράση προέρχεται από τον ύμνο της Μεγάλης Πέμπτης «Επί ξύλου, βλέπουσα, κρεμάμενον, Χριστέ, (…) η σέ ασπόρως τεκούσα εβόα πικρώς». Ξύλο βέβαια είναι ο σταυρός, και στην εδραίωση της φράσης συνέβαλε και ο πασίγνωστός ύμνος «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας». Ασφαλώς η εικόνα του εσταυρωμένου Ιησού, βασανισμένου, σχεδόν γυμνού, εγκαταλειμμένου, έρχεται στο νου πολλών όταν χρησιμοποιούν την έκφραση

Συνέχεια

Γελοιοποιούνται και διαψεύδονται…


Γράφει ο mitsos175.

Γελοιοποιούνται και διαψεύδονται. Το πρώτο που παρατηρεί κανείς είναι πόσο γρήγορα θάβονται οι ειδήσεις, όταν δεν συμφέρει τους δανειστές και τη θέση τους παίρνουν τα ψέματα και οι φαντασίες, που στόχο έχουν τη δημιουργία κλίματος.

«Ο επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ θα εξετασθεί στο ολλανδικό Κοινοβούλιο για τους χειρισμούς που έκανε στην κρατική τράπεζα ABN Amro Group, αναφέρει δημοσίευμα του πρακτορείου Bloomberg. Η αντιπολίτευση τον εγκαλεί για τις αυξήσεις αποδοχών ανώτατων στελεχών της ABN Amro, η οποία ανάγκασε την κυβέρνηση να καθυστερήσει την πρώτη δημόσια εγγραφή για διάθεση μετοχών των τράπεζας. Έξι μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της τράπεζας έλαβαν επιπλέον 100.000 ευρώ αμοιβή το 2014. Αρκετοί βουλευτές δήλωσαν ότι ο Ντάισελμπλουμ δεν τους είχε ενημερώσει ποτέ για την αύξηση των αμοιβών και τον επέκριναν ότι δεν λαμβάνει υπόψη την αντίδραση των Ολλανδών ψηφοφόρων…»

Αντί αυτής της είδησης ακούσαμε περί «τελεσιγράφου της ΕΕ» προς την Ελληνική κυβέρνηση από τις γνωστές φυλλάδες – φερέφωνα για να διαψευστεί τελικά και αυτή η ιστορία. Χωρίς κανείς να λογοδοτήσει στο κοινό που τον διαβάζει, για τα παραμύθια που πουλά, να ζητήσει έστω μια συγνώμη ο επαγγελματίας -υποτίθεται- δημοσιογράφος. Μάλλον επαγγελματίες παπαγάλοι.

Συνέχεια

Ναζιστικό σόου στην επέτειο του οχυρού της Νυμφαίας…


3333Μια ακόμη εθνικιστική παράσταση έδωσαν οι νοσταλγοί του Χίτλερ, οι απόγονοι των γερμανοντυμένων ταγματασφαλιτών, τα δολοφονικά τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Θεωρώντας τις εκδηλώσεις που συνδέονται με συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα προνομιακό χώρο παρέμβασης και αναζητώντας την εκ νέου νομιμοποίηση εν όψει της δίκης της δολοφονικής συμμορίας στις 20 Απριλίου, εκμεταλλεύτηκαν την ανοχή των τοπικών πολιτικών παραγόντων και της στρατιωτικής ηγεσίας, ενώ απόλαυσαν και τη προβολή των τοπικών ΜΜΕ, για να διαδώσουν τις σιχαμένες αντιλήψεις τους.

Συνέχεια

Το κακό στον χαρακτήρα…


Μια κυρίαρχη διάσταση των κωδίκων παραγωγής, και συνακόλουθα πρόσληψης, των σύγχρονων αφηγήσεων, είναι η μανιχαϊστική διάκριση των χαρακτήρων σε καλούς και κακούς: ο καλός ντετέκτιβ, ο κακός δολοφόνος, ο τίμιος αστυνομικός, ο διεφθαρμένος πολιτικός, η αθώα κοπέλα, ο ακόλαστος διαφθορέας της, κ.λπ.

Η διάκριση αυτή καλύπτει μια ψυχολογική ανάγκη του αναγνώστη/δέκτη, δημιουργώντας του την ψευδαίσθηση ότι ο κακός τιμωρείται τελικά και η δικαιοσύνη θριαμβεύει. Μπορεί οι κακοί να επικρατούν προσωρινά, όμως η τελική τους συντριβή είναι βέβαιη. Ένα ολόκληρο λογοτεχνικό είδος, το αστυνομικό μυθιστόρημα, στηρίζεται πάνω σ’ αυτή τη διάκριση καλών και κακών ηρώων.

Η ταύτιση με τους καλούς ήρωες είναι ένας αυτόματος ψυχολογικός μηχανισμός

Συμπάσχουμε με τις δυστυχίες τους, χαιρόμαστε με τις χαρές τους. Επίσης, μέσω της ταύτισης, οι άνθρωποι καλύπτουν μια ακόμη ψυχολογική τους ανάγκη: τη βίωση καταστάσεων που δεν μπορούν να βιώσουν στην πραγματική τους ζωή, όπως η περιπέτεια, το ρομάντζο, κ.λπ.

Πάνω στο μηχανισμό της ταύτισης στηρίχτηκε και η θεωρία του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, με τον θετικό ήρωα να αποτελεί πρότυπο προς μίμηση για τον αναγνώστη και τον «κακό» ήρωα παράδειγμα προς αποφυγή.

Συνέχεια