The Last Internationale: Έρωτας, Επανάσταση & η τελευταία Διεθνής!


Όταν το Rock ‘n Roll συνάντησε το Θωρηκτό Ποτέμκιν μες την καρδιά του θηρίου!

The-Last-Internationale-7053

Γράφει: Μιχάλης Παπαμακάριος – Ήχοι Ανήσυχοι, Μουσική – 18/02/2015

«Οι The Last  Internationale είναι από τους αγαπημένους μου στο νέο κύμα των επαναστατημένων ρόκερς. Είναι ωμοί και αληθινοί και συνδυάζουν την αισθητική του ροκ του East Village με τη δύναμη του θωρηκτού Ποτέμκιν».Όταν δηλώνει κάτι τέτοιο ο Tom Morello αντικειμενικά σε καλεί να ψάξεις ποιο είναι αυτό το συγκρότημα των νέων επαναστατημένων ρόκερς..

TLI_art1Επαναστατημένων σίγουρα, αλλά νέων μόνο κατά τα 2/3 καθώς ο άνθρωπος που κάθεται πίσω από τα τύμπανα, μας είναι πολύ γνώριμος και έχει συνδέσει το όνομα του με τον ορισμό του επαναστατημένου συγκροτήματος των 90’ς, συνεργάτης τότε του ανθρώπου, που σήμερα τον επευφημεί, στους Rage Against The Machine. Μιλάμε βέβαια για τονBrad Wilk, ντράμερ των RATM και Audioslave και συνοδοιπόρο του Morello στο Axis of Justice Project.

Ωστόσο οι The Last Internationale δεν είναι το γκρουπ του Brad Wilk, κάθε άλλο, ο Brad τους βρήκε στη πορεία, είναι γέννημα της Delila Paz και του Edgey Pires. Ξεκίνησαν στη Νέα Υόρκη το 2009 σαν φολκ ντουέτο, κινούμενοι στα πλαίσια της αναβίωσης του εργατικού τραγουδιού διαμαρτυρίας (protest songs) της παράδοσης του Woody Guthrie και του Pete Seeger, μιας αναβίωσης στην οποία δίχως άλλο πρωταγωνίστησε ο Morello με τη καλλιτεχνική φιγούρα του Nightwatchman.

Συνέχεια

Αυτά είναι τα αποτελέσματα τις λιτότητας…


Οι αναφορές μας συστηματικά τα τελευταία 3 χρόνια αναδείκνυαν τις συνέπειες των απάνθρωπων πολιτικών λιτότητας που εφαρμόζονταν στον πληθυσμό, όπως τις διαπιστώναμε καθημερινά με τους ασθενείς μας, τόσο στο τομέα της υγείας αλλά και σε τομείς όπως της διατροφής, της θέρμανσης, της ηλεκτροδότησης ή της ύδρευσης.

Ειδικά στο τομέα της υγείας που υπηρετούμε ως κοινωνικό ιατρείο, έχουμε παλέψει πολύ σκληρά, όλα αυτά τα χρόνια, όχι μόνο για να επιλύσουμε προβλήματα υγείας ασθενών αλλά και για να αναδείξουμε τις ελλείψεις στην αντιμετώπισή τους από την επίσημη πολιτεία. Τεράστιο ήταν το σοκ -από τις πρώτες ημέρες λειτουργίας του ιατρείου- όταν οι παιδίατροι εξέταζαν βρέφη εμφανώς υποσιτισμένα, κάποια από τα οποία υπολείπονταν ακόμα και κατά ¼ του συνολικού τους βάρους. Βλέπαμε δηλαδή στην χώρα μας, μια Ευρωπαϊκή χώρα του 2012 (τότε), παιδιά που θύμιζαν απάνθρωπες συνθήκες ζωής σε πληθυσμούς της Αφρικής. Υποχρεωθήκαμε επομένως να παράσχουμε, εκτός από πρωτοβάθμια ιατροφαρμακευτική φροντίδα στους ασθενείς μας, και παιδικές τροφές και πάνες για τα βρέφη που παρακολουθούνταν στο ιατρείο. Το 2013 ο αριθμός αυτός ξεπερνούσε τα 300 βρέφη/παιδιά.

Συνέχεια

Η λούπα μιας χαρμολύπης…


«Και δεν θα συλλογιέμαι παρά ένα κομμάτι από τον πατέρα κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα -αυτά που μ’ άφησαν- και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.»

Κ. Γώγου

 

Καύσωνας εκείνον το χειμώνα. Πολύ ζέστη. Πρώτα βέβαια πάγος, κρύο και χιονοστιβάδα ανελέητη. Όλοι καταριόντουσαν τον ουρανό και πολύ περισσότερο τους μετεωρολόγους που έως τότε ελάχιστες φορές έκαναν λάθη σε αυτά τα θέματα. Σπάνια. Μια φορά πριν εικοσικάτι χρόνια. Τώρα κύκλος. Κύκλος του χιονιού και της φωτιάς. Σταμάτησε για λίγο το κεφάκι με τρόπο κάπως ξαφνικό που όλοι ψαρώσαμε. Μάλλον θα ήμαστε χρόνια ψαρωμένοι διότι τόση οικειότητα με τα λέπια που φυτρώσαν στο κεφάλι μας δε συμβαίνει έτσι, στο πιτς φυτίλι. Μάλλον θα ήμαστε από χρόνια σε τούτη την κατάσταση (κι αυτό φάνηκε).

Συνέχεια

σκόρδα, πάθη, σκρατς…


1.

Καθώς βγάζω το σκύλο βόλτα περνάμε μέσα από τη λαϊκή. Είναι πρωί, ο κόσμος ακόμη δεν είναι πολύς. Στη γωνία ακριβώς απέναντι απ’ την αρχή της λαϊκής, ένας μάλλον μικρός πάγκος. Σκόρδα καλά τακτοποιημένα σε μικρά διχτάκια και χαρτιά κουζίνας. Ένας πιτσιρικάς, 12 με 14 χρονών ανεβάζει το τελευταίο ρολό στο καθορισμένο σημείο. Δίπλα του ένας κύριος, μάλλον ο πατέρας του. Του λέει, «πετάγομαι μια στιγμή μέχρι το αυτοκίνητο να το πάρω κι έρχομαι. Θα ‘σαι οκ;». Ναι λέει το πιτσιρίκι και κάνει ο πατέρας να φύγει αλλά κοντοστέκεται. Γυρνάει, το πλησιάζει και του κουμπώνει το μπουφάν μέχρι πάνω. «Κάνει κρύο» λέει κι απομακρύνεται. Το πιτσιρίκι με το μπουφάν τέλεια κλεισμένο και ανεβασμένη την κουκούλα στέκεται πίσω από τον πάγκο και περιμένει πελάτες.

Συνέχεια

Οικονομική κρίση και αρνητικά στερεότυπα. Μια ιστορική υπόμνηση


Οικονομική κρίση και αρνητικά στερεότυπα. Μια ιστορική υπόμνηση

Της Μαργαρίτας Δρίτσα*

Μετά την κρίση του 2012 και μέχρι σήμερα οι αρνητικές αναφορές στον ξένο Τύπο για την Ελλάδα έχουν ενταθεί. Οι προσβλητικές αναφορές της Βild, σήμερα, συμπληρώνονται με την απειλή αναγκαστικής εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη εντείνοντας τον επαναλαμβανόμενο διασυρμό. Η παραγωγή αρνητικών στερεοτύπων δεν είναι πρόσφατη αλλά έρχεται από παλιά. Χαλκεύτηκαν πριν από 130 χρόνια από ευρωπαϊκές δυνάμεις με συγκεκριμένα γεωστρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα με την ανοχή ή και συμμετοχή ενδοτικών ελληνικών κυβερνήσεων. Λειτούργησαν και εξακολουθούν να λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο σήμερα.

Όταν οι οικονομικές κυρίως σχέσεις της Ελλάδας με τους δανειστές κάθε λογής διακυβεύονταν, το άνισο σύστημα πατρωνίας μεταξύ κυρίαρχων δανειστριών χωρών από τη μια και δανειζόμενων από την άλλη εφαρμοζόταν ώστε να επιτευχθεί  «συναίνεση» και να γίνουν ανεκτοί οι επαχθείς όροι τους. Αν η προσπάθεια αποτύγχανε, επιστρατεύονταν μηχανισμοί χειραγώγησης της κοινής γνώμης που ήταν απλούστεροι και αποτελεσματικότεροι. Εχρησιμοποιείτο ο τύπος που εξασφάλιζε συμμάχους και σε άλλες χώρες. Αρνητικά εθνικά στερεότυπα διαχέονταν ώστε να υποβαθμιστεί όχι απλώς το κύρος των έτσι κι αλλιώς συνήθως ψοφοδεών κυβερνήσεων ή διαπραγματευτών, αλλά συνολικά των δανειζομένων λαών, που παραδίδονταν στη διεθνή χλεύη.

Συνέχεια

Η ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΙΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙ Η ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ…



Ξαγρύπνησα λόγω υπερέντασης σήμερα, 

Και πώς να μη ξαγρυπνήσεις όταν από τις 12:00  τα μεσάνυχτα μέχρι τις 2:30 το πρωί παρακολουθείς  ντοκιμαντέρ στο κανάλι της Βουλής για την Μακρόνησο;

Πώς να ησυχάσεις όταν στα αυτιά σου ηχούν κραυγές,  φωνές και διηγήσεις εκατοντάδων Μακρονησιωτών από τα ανείπωτα βασανίστρια που υπέστησαν και η ιστορία τα έθαψε;

Συνέχεια

Eπιχείρηση Πανδώρα – Υo tambien soy anarquista


cartel-mural

Η κατάσταση στην Ισπανία δε διαφέρει σημαντικά από αυτή που εξελίσσεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Με την ανεργία να κυμαίνεται τον περασμένο Ιανουάριο στο 23,7% του εργατικού δυναμικού, που σημαίνει 4,5 εκατομμύρια άνεργες/ους, και τον κατώτερο μισθό στα 485 ευρώ, το κράτος βγάζει κάθε όπλο απ’ τη φαρέτρα του ώστε να αντιμετωπίσει τις διεκδικήσεις και τους ριζοσπαστικούς αγώνες που αναδύονται μέσα απ’ την όξυνση των κοινωνικών και οικονομικών αντιθέσεων.

Συνέχεια