Κάρολος Κουν Δάσκαλος, δημιουργός και «τροφοδότης του θεάτρου»


koyn

Δάσκαλος για πολλούς, δημιουργός μιας ολόκληρης εποχής στο νεοελληνικό θέατρο, τροφοδότης γνώσης και ανθρώπινου δυναμικού στη θεατρική τέχνη. Το παρακάτω βίντεο, με καταπληκτικές εικόνες, από μια παλιότερη εκπομπή της ΕΡΤ, παρουσιάζει τη μορφή του Καρόλου Κουν μέσα από τον φακό του πολύ στενού του συνεργάτη στο Θέατρο Τέχνης, Μίμη Κουγιουμτζή, με στιγμιότυπα από τη δημιουργική ζωή του, αποσπάσματα συνεντεύξεων και προβών, μαρτυρίες του Χατζηδάκι (ο οποίος παραδέχεται ότι ο Κουν ήταν αυτός που τον έσπρωξε στη μουσική δημιουργία), του Τσαρούχη κ.α.

Πλήθος ανθρώπων παρελαύνουν μπροστά στην κάμερα και στοιχειοθετούν τη μοναδική συνεισφορά του μεγάλου θεατρανθρώπου, ο οποίος, παρά τις σπουδές και τις δυνατότητες που είχε να διαπρέψει στο εξωτερικό, επέλεξε συνειδητά να μείνει στην Ελλάδα και να μας φέρει σε επαφή με τους Μπρεχτ, Αραμπάλ, Ιονέσκο, Μπέκετ, Ίψεν, Πίντερ, Φο, Πιραντέλο, Σω, Ουίλιαμς, Λόρκα αλλά και με το σύγχρονο ελληνικό θέατρο: Σεβαστίκογλου, Καμπανέλη, Κεχαΐδη, Σκούρτη, Αναγνωστάκη, μαζί με τα έργα των αρχαίων τραγικών και του Αριστοφάνη, μέσω των οποίων δημιούργησε μια ανατρεπτική ματιά στο θέατρο της εποχής του.

«Το Θέατρο Τέχνης κι εγώ μαζί ψάχνουμε να βρούμε ό,τι καλύτερο υπάρχει και να το δώσουμε στον τόπο μας» λέει μέσα στο ντοκιμαντέρ, ανάμεσα σε άλλα πολύ σπουδαία λόγια για το θέατρο, την τέχνη, την επαναστατικότητα και τον τρόπο να αντιστέκεσαι μέσα από αυτά. Και ήταν αλήθεια αυτό που είπε. Το καταλάβαμε και τον ευχαριστούμε. Μέσα από το «υπόγειο», στο οποίο «αισθανόταν ασφαλής«, μας έδωσε πράγματι ό,τι καλύτερο υπήρχε στο παγκόσμιο θέατρο και την παγκόσμια σκέψη.

__________________________________________
Advertisements

Καλαβρία: εκεί όπου οι αναρχικοί μεγαλουργούν στην τοπική αυτοδιοίκηση…


 Ένα σύγχρονο παράδειγμα πρακτικής αναρχικής παρέμβασης στην τοπική αυτοδιοίκηση (Άπατρις #26)

Σπετσάνο Αλμπανέζε στην ιταλική περιφέρεια της Καλαβρίας: Ένα σύγχρονο παράδειγμα πρακτικής ελευθεριακής παρέμβασης στην τοπική αυτοδιοίκηση. Εκείγεννήθηκε η Δημοτική Ομοσπονδία Βάσης: ως μια δομή αντιεξουσίας, μια αυτοδιαχειριζόμενη εναλλακτική, οριζόντιο όργανο αυτοκυβέρνησης απέναντι στην κάθετη θεσμική διαχείριση σε επίπεδο τοπικό και κοινωνικό.

1. Σπετσάνο Αλμπανέζε

1.1 Ο τόπος

Όψη του Σπετζάνο

Το Σπετσάνο Αλμπανέζε δεν είναι μεγάλη πόλη: έχει 10.000 κατοίκους. Βρίσκεται στη (νότια) ιταλική περιφέρεια της Καλαβρίας,  μια περιοχή πρώτιστα αγροτική, όπου όσοι κατέχουν κάποιο κομμάτι γης ζουν μετά δυσκολίας από την περιουσία τους καλλιεργώντας οπωροφόρα, ροδακινιές και ελιές, ενώ όσοι είναι ακτήμονες δουλεύουν στην πλειοψηφία τους ως «μαύροι» αγρεργάτες για μεγάλους γαιοκτήμονες ή στις μικρές μονάδες μεταποίησης και εμπορίας των αγροτικών προϊόντων. Πολλοί δουλεύουν και στον τομέα της οικοδομής.

Ο τριτογενής τομέας είναι αρκετά αναπτυγμένος, ενώ δεν υπάρχει βιομηχανική παραγωγή. Τα τελευταία χρόνια δε, η ανεργία βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα.

Συνέχεια

Μπορεί να λειτουργήσει η δημοκρατία χωρίς δημοκρατικά μέσα ενημέρωσης;


image002Στέλιος Ελληνιάδης

Τα εμπόδια για να εφαρμόσεις μια πολιτική εναλλακτική, προοδευτική και λαϊκή, δεν πέφτουν αυτομάτως με το που κερδίζεις τις εκλογές και σχηματίζεις κυβέρνηση. Πρώτα-πρώτα, γιατί η κυβέρνηση δεν ταυτίζεται με την εξουσία, αφού η εξουσία είναι κάτι πολυπλόκαμο, πολύ πιο βαθιά ριζωμένο στην κοινωνία. Αναλαμβάνοντας την κυβέρνηση, ένα σημαντικό μέρος της εξουσίας περνάει σε σένα, αλλά μόνο ένα μέρος. Το υπόλοιπο, του οποίου η έκταση και η βαρύτητα εξαρτάται από πολλούς εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες, παραμένει εν μέρει ή εξ ολοκλήρου σε άλλους, άτομα, ομάδες, φορείς και μηχανισμούς.

Συνέχεια

Οι 50 αποχρώσεις της διαπραγμάτευσης…


φξνξδνξφν

Είναι μεγάλο πράγμα να ξέρεις να διαπραγματεύεσαι. Να έχεις δηλαδή τον τρόπο για να παίρνεις αυτό που θέλεις, έστω κι αν θα πρέπει στην πορεία να κάνεις άλλοτε υποχωρήσεις κι άλλοτε υπερβάσεις από την αρχική σου θέση. Γι’ αυτό άλλωστε τη βαφτίσανε έτσι, με το όνομα “διαπραγμάτευση”, αλλιώς θα τη λέγανε “επικράτηση” ή “εκβιασμό” ή “επιβολή”. Είναι όλα αυτά μαζί και τίποτε από όλα αυτά, είναι το φαινόμενο εκείνο που το συναντάς σε διάφορες παραλλαγές από την πρώτη στιγμή που έρχεσαι σε τούτο τον κόσμο ή ακόμα και πριν έρθεις εδώ, όταν, για παράδειγμα, οι μελλοντικοί σου γονείς συζητάνε μεταξύ τους και τα βάζουν όλα κάτω, τα θετικά κι αρνητικά, για να διαπραγματευτούν και να διαλέξουν οριστικά τον τόπο εκείνο, στον οποίο τελικά θα ζήσουν μόνιμα, για να μπορέσουν να κάνουν όνειρα και να ακολουθήσουν μια ζωή ονειρεμένη για να διαμορφωθούν οι γόνιμες εκείνες προϋποθέσεις, έτσι ώστε κατόπιν αυτής της γονιμότητας να γεννηθείς κι εσύ.

Συνέχεια

Η πολιτική ιστορία της εκπαίδευσης…


Στόχος μας στο άρθρο αυτό είναι να εντοπίσουμε, με αμεσότητα, τις ρίζες που θεμελίωσαν το αλλοτριωτικό καθεστώς της εκπαίδευσης.

Η ιστορία της εκπαίδευσης ξεκινά από την πρωτόγονη οικογένεια, όπου το παιδί γίνεται μιμητής των γονέων του – μη συνειδητός μιμητής. Η μίμηση αυτή το μαγνητίζει στις εμπειρίες των γονέων του. Είναι δύσκολο να αντλήσουμε περισσότερες  πληροφορίες από τις σκοτεινές αρχές της παιδαγωγικής, που είναι θαμμένες στη σκουριά του υποσυνείδητου της ανθρωπότητας. Αν θεωρήσουμε τον άνθρωπο σαν μιμητή, πρέπει, πρώτα, να τον θεωρήσουμε σαν παρατηρητή και μετά σαν μιμητή και δημιουργό.

Αρχικά, το θέμα της Εκπαίδευσης είναι πώς θα μεγιστοποιηθεί η ωφέλεια και η εξέλιξη από το γεγονός της  ύπαρξης του Παρατηρητή, με τη διαμόρφωση τελειότερου μηχανισμού αντίληψης, με διεισδυτικότερες αισθήσεις, καλύτερη οργάνωση του ενδιάμεσου της γνώσης (αυτό  είναι  και το κύριο θέμα της πειραματικής μεθόδου στην επιστημονική έρευνα) και, τελικά, με την απόκτηση γνώσης ως μια πράξη σύνθεσης ανάμεσα στον παρατηρητή, το πεδίο παρατήρησης και την πράξη γνώσης∙ μια εξελισσόμενη, δηλαδή, σύνθεση ανάμεσα σε αυτά που αρκετά ανεύθυνα νοηματοδοτούμε ως υποκειμενικό και αντικειμενικό, ως παρατηρητή και αντικείμενο γνώσης,  και που έρχονται σε μια διαλεκτική αποκαλυπτική μέθεξη.

Συνέχεια