Κραυγή απόγνωσης 37χρονου πατέρα: «Βοηθήστε με να μη στείλω τα μωρά μου σε ίδρυμα – Θέλω μόνο μια δουλειά»! Κι οι Παπανδρέου-Σαμαράς-Βενιζέλος… κυκλοφορούν ακόμη ελεύθεροι!


Δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στην εργασία, στο φαγητό, τη στέγη, στο μεγάλωμα των παιδιών του, δικαίωμα στην ίδια τη ζωή, ζητά ένας άνεργος 37χρονος στην Αμαλιάδα, που διαπιστώνει καθημερινά το σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας και βυθίζεται στην απελπισία.
«Δεν θέλω να στείλω τα παιδιά μου στο ίδρυμα» είναι η κραυγή αγωνίας του 37χρονου, που βλέπει να τον εγκαταλείπουν οι δυνάμεις του, όσο διαπιστώνει αδιαφορία απέναντι στον ίδιο και την οικογένειά του.
 Μεροκάματο και για 5 ευρώ!
Πέντε χρόνια άνεργος, αναζητεί το μεροκάματο και δεν διστάζει να δουλέψει ακόμη και για 5 ευρώ, προκειμένου να εξασφαλίσει ένα πιάτο φαγητό για τον ίδιο, τη γυναίκα του και τα δύο πιτσιρίκια του, το κοριτσάκι του που είναι 18 μηνών και το αγοράκι του που είναι…

8 μηνών.

Πνευματικός λήθαργος


Αν με ρωτούσαν τι είναι αυτό που με παραξενεύει περισσότερο στην καθημερινότητά μας, θα απαντούσα ανενδοίαστα: ο πνευματικός λήθαργος της κοινωνίας μας. Σε μια εποχή όπου η υπερπληθώρα πληροφοριών (κυρίως μέσω διαδικτύου) δημιουργεί πονοκεφάλους, ο απλός πολίτης δείχνει αδύναμος να τις επεξεργαστεί και -πολύ περισσότερο- να τις κατανοήσει. Με το μυαλό του σε νάρκη, είναι εμφανές ότι προτιμά να αφήνει τα μέσα ενημέρωσης να σκέφτονται για λογαριασμό του ενώ αυτός περιορίζεται στο να καταπίνει αμάσητο ό,τι του σερβίρουν. Συχνά, μάλιστα, ούτε καν το καταπίνει. Το προσλαμβάνει ενδονοητικά με ορρό.

Κατά την τριήμερη συζήτηση που έγινε στην βουλή επί των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, απολαύσαμε κάτι πρωτόγνωρο: όλα τα κόμματα (πλην του συνήθως ύποπτου ΚΚΕ) δήλωσαν απερίφραστα (το καθένα, βεβαίως, με τις δικές του προϋποθέσεις) ότι θα στηρίξουν την «εθνική προσπάθεια» της κυβέρνησης για το καλό της πατρίδας. Μέχρι κι ο Σαμαράς, ως αρχηγός τής μείζονος αντιπολίτευσης, δήλωσε ότι θα στηρίξει τον πρωθυπουργό στην σύνοδο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (κάτι που φαίνεται πως όντως έκανε), για το καλό της πατρίδας. Μέχρι κι ο Βενιζέλος προσφέρθηκε να βοηθήσει την εθνική προσπάθεια, θυσιάζοντας όσο κόμμα τού έχει απομείνει, για το καλό της πατρίδας. Μέχρι κι ο Θεοδωράκης στενοχωρήθηκε επειδή ο Τσίπρας δεν τον φώναξε κι αυτόν στην παρέα που παλεύει για το καλό της πατρίδας. Μέχρι κι η φασιστική Χρυσή Αυγή στάθηκε στο πλευρό τής κυβέρνησης, για το καλό της πατρίδας. Όλοι στον ίδιο ρυθμό: νυν υπέρ πάντων ο αγών για το καλό της πατρίδας. Όλοι πατριώτες! Και δεν βρέθηκε κανείς να ρωτήσει έναν από δαύτους τι στον διάβολο έχουν κάνει όλοι αυτοί ίσαμε σήμερα για το καλό αυτής της δόλιας πατρίδας.
Συνέχεια

«Θωρηκτό Ποτέμκιν» H Γκουέρνικα του κινηματογράφου…


potemkin5
Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας
_________________________

Το 1948, 11 Φεβρουαρίου, πεθαίνει ο  Σεργκέι Αϊζενστάιν από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία πενήντα ετών. Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την τριλογία του για τον Ιβάν τον Τρομερό, πρόλαβε όμως να αφήσει ανεξίτηλα το αποτύπωμά του στην κινηματογραφική τέχνη, μέσα από τις ταινίες που ολοκλήρωσε. Κι ενώ η «Απεργία» δεν θεωρήθηκε από τους κριτικούς ως αριστούργημα, στο «Θωρηκτό Ποτέμκιν» (1925) υποκλίνεται όλος ο κινηματογραφικός –και μη- κόσμος, θεωρώντας το μέχρι σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα –αν όχι το μέγιστο- καλλιτεχνικά παραδείγματα της μεγάλης οθόνης.

Συνέχεια

Μνημόνιο 70%; (πουστιά στην πουστιά τους)


Ποιος με έχρισε εκπρόσωπο τύπου ενός ανθρώπου που δεν εμπιστεύομαι καν; Η ανάγκη μου να υπηρετώ τον λαό μου. Το καθήκον μου να τον προστατεύω από τις επιβουλές. Με άλλα λόγια η ιδιότητα μου ως έλληνα πολίτη και συγγραφέα.

Μνημόνιο 70% κύριε Αργυρίου; Light, χωρίς λιπαρά; Για αυτό παλέψαμε κύριε Αργυρίου;

Αυτό θα φάμε στη μάπα;

Ποτέ καμία χώρα δε ρίσκαρε τόσα πολλά για να κερδίσει τόσα λίγα. Δικαίως  το νιώθουν αυτό οι αγανακτισμένοι Έλληνες.

Αποτελεί κωλοτούμπα;

Όχι.

Αποτελεί φοβερή προσβολή στον Έλληνα ψηφοφόρο, ναι, τεράστια. Αλλά κωλοτούμπα όχι.

Γιατί κύριε Αργυρίου; Γιατί δεν πάμε με τις απαιτήσεις μας ακέραιες να τα διεκδικήσουμε όλα τώρα;

Γιατί θα πάρουμε τα αρχίδια μας. Η υποχώρηση των Γερμανών δεν πρέπει να φανεί άτακτη. Πρέπει να πείθονται ότι την κάθε φορά έχουν κερδίσει κάτι και να θεωρούν ότι έχουν καταφέρει να χάσουν πολύ λιγότερα από ότι αν δεν υποχωρούσαν.

Συνέχεια

Ευρωπαϊκά πλυντήρια για δικτάτορες…


20130819-122425

«Η Μητέρα Τερέζα δεν είχε ανάγκη τις υπηρεσίες μας και δεν αναμέναμε να την έχουμε ποτέ πελάτη» έλεγε πριν από μερικά χρόνια ο Ίβο Ίλιτς Γκαμπάρα, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας δημοσίων σχέσεων BGR Gabara. Η αλήθεια είναι ότι αρκετοί πελάτες του Γκαμπάρα, όχι μόνο δεν οδεύουν προς την αγιοποίηση, όπως συμβαίνει με την διάσημη καλόγρια, αλλά κατηγορούνται για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Η BGR Gabara είναι μια από τις δεκάδες εταιρείες λόμπι που δραστηριοποιούνται στην Ευρώπη και κυρίως στις Βρυξέλλες αναλαμβάνοντας να «ξεπλύνουν» δικτάτορες αλλά και ολόκληρες χώρες στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης. Εκμεταλλευόμενες το διάτρητο νομικό πλαίσιο σχετικά με τις ομάδες που ασκούν πίεση στα θεσμικά όργανα της ΕΕ, οι εταιρείες αυτές μετατρέπονται σε άτυπους διπλωμάτες των πιο αυταρχικών και αιμοσταγών κυβερνήσεων. Από τους περίπου 15-20.000 λομπίστες που δραστηριοποιούνται στην καρδιά της Ε.Ε, οι περισσότεροι προωθούν συμφέροντα ιδιωτικών εταιρειών, αρκετοί όμως περνούν σταδιακά και στην υπηρεσία πολιτικών προσώπων.

Συνέχεια

Ένα «Καθημερινό» καταφύγιο ρατσιστών…


robotx

από τον Πολύφημο

_________________

Στα 1000 και πλέον κείμενα αυτού του μπλογκ, είναι ελάχιστες οι φορές που ασχολήθηκα με την άποψη που κάποιο μη πολιτικό ή θεσμικό πρόσωπο εκφράζει δημόσια (νομίζω λιγότερες από πέντε). Θεωρώ ότι όποιος επιλέγει να εκφράσει τις απόψεις του δημόσια, έχει το δικαίωμα να το κάνει κι είναι προσωπική μου επιλογή να μην τρώω τον χρόνο μου για να του απαντήσω μέσα από εκατοντάδες λέξεις ενός ανούσιου –πρακτικά- κειμένου. Η περίπτωση, όμως, του κειμένου «Προς ένα νέο ΕΑΜ» του τακτικού αρθρογράφου της Καθημερινής, Στέφανου Κασιμάτη, είναι αυτό που λέμε «σταγόνα» σε ένα ποτήρι γεμάτο ρατσισμό, ομοφοβία και φιλοναζισμό που η ίδια η εφημερίδα εκτρέφει μέσα από τις σελίδες της.

Συνέχεια

Μπαλτάκος-Σαμαράς: ο θάνατος μιας αδελφικής φιλίας…


Μια ανθρώπινη τραγωδία εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας από την πρώτη ημέρα ανάληψης κυβερνητικών καθηκόντων εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ.
Και αυτή δεν είναι άλλη από τη ρήξη στις αδελφικές σχέσεις μεταξύ Σαμαρά και Μπαλτάκου. Η πάλαι ποτέ ισχυρά (ακρο)δεξιά χειρ του συστήματος Σαμαρά, ο συνομιλητής των χρυσών αβγών και καθοδηγητής τους σε φιλοκυβερνητικές ψηφοφορίες, έχει σαφώς τις τελευταίες μέρες διαχωρίσει τη θέση του από τη στάση του πρώην πρωθυπουργού.
Η τακτική του ηττημένου, απαξιωμένου και χολερικού Σαμαρά να υπονομεύει εντός, εκτός και επί τα αυτά τις προσπάθειες της χώρας του για την προώθηση των διαπραγματευτικών της όπλων, βρίσκει αντίθετο τον πρώην γραμματέα της ακροδεξιάς συγκυβέρνησης Τάκη Μπαλτάκο.

Συνέχεια