H ΕΓΚΑΡΔΙΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ (ΚΑΙ ΤΟ ΕΜΦΡΑΓΜΑ)


ΣτάθηςΣτάθης

Οι αποζημιώσεις και τα «πολεμικά πρόστιμα» που επιβλήθηκαν στη Γερμανία το 1919, μετά το τέλος του Μεγάλου Πολέμου ήταν αδύνατον να πληρωθούν. Δεν θυμάμαι τώρα ποιός, αλλά ένας από τους κορυφαίους πρωταγωνιστές της διαμόρφωσης του μεταπολεμικού στάτους απ’ την πλευρά της Αντάτ είχε πει ότι όλο αυτό «δεν είναι συνθήκη ειρήνης, αλλά ο επόμενος πόλεμος». Κι έτσι έγινε. Χρειάσθηκαν μόνον είκοσι χρόνια, απ’ το 1919 έως το 1939, με ενδιάμεσο σταθμό την κρίση του 1929, για να οδηγηθεί η Ευρώπη κυρίως αλλά και πλήθος άλλων χωρών εκ νέου στο μεγάλο σφαγείο.

Το 1945 η ναζιστική αυτήν τη φορά Γερμανία συνετρίβη εκ νέου. Αυτήν τη φορά δεν της επεβλήθησαν τιτάνιες επανορθώσεις, αλλά αντιθέτως, αφού την έκοψαν στα δύο, οι Σύμμαχοι φρόντισαν να αναπτυχθεί το μέρος που έλαβε ο καθένας, δυτικό και ανατολικό. Γρήγορα, λόγω του Ψυχρού Πολέμου, η Γερμανία απέκτησε κρατικές οντότητες, της χαρίσθηκαν χρέη το 1953, έλαβε αφειδώς βοήθεια με το σχέδιο Μαρσαλ, εντάχθηκε οργανικά στη Δυτική Συμμαχία και τέλος επανενώθηκε. Περιέργως και οι δυο διαδικασίες, η δυσμενής αντιμετώπιση της Γερμανίας μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η ευμενής μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οδήγησαν αυτή τη χώρα σε έναν εκ νέου πόλεμο, τον οικονομικό πόλεμο που διεξάγει τώρα.

Παρ’ ότι υπεργολάβος των ΗΠΑ η χώρα του Γκαίτε, έχει και πάλι υψώσει το ανάστημά της στο ύψος της Τρέλας και απ’ το Κίεβο μιλάει στη Μόσχα τη γλώσσα του Χίτλερ, ενώ απ’ τη Φρανκφούρτη μιλάει στην υπόλοιπη Ευρώπη τη γλώσσα του Καϊζερ.

Συνέχεια

Δύναμης…


Οι  προγραμματικές δηλώσεις ήταν ένα ακόμη σημείο αναφοράς στις ούτως ή άλλως ιστορικές μέρες που ζούμε. Προσωπικά είμαι αισιόδοξος πως αυτή ακριβώς η στάση -και μόνον αυτή- είναι δυνατόν να οδηγήσει σε έναν έντιμο συμβιβασμό, προσωπικά είμαι πεπεισμένος πως οποιαδήποτε άλλη στάση θα ήταν διαπραγματευτικά καταστροφική. Αλλά εκείνο για το οποίο είμαι ακόμη περισσότερο πεπεισμένος, είναι πως εκείνοι που αποδεικνύονται στην πράξη αντάξιοι της ιστορικής τους ευθύνης και συνεπείς σε όσα έλεγαν, καταφέρνουν να επανεισάγουν στο -τόσο απαξιωμένο από δεκαετίες μικροδιαχείρισης, ευτέλειας και μικρότητας- πολιτικό πεδίο τη συγκίνηση, την έμπνευση, την αξιοπιστία, καταφέρνουν να σε κάνουν να αισθάνεσαι πως δεν είναι όλα εξ ορισμού αλλοτριωμένα και μάταια, καταφέρνουν να σε κάνουν να νιώθεις για μια φορά κι εσύ πως ως πολίτης δεν είσαι πιόνι, αλλά δυνάμει φορέας εξελίξεων, αλλαγών, ελπίδας, δύναμης.
__________________________________

Το σκοτεινό πρόσωπο του Ιανού…


IanosΗ αλυσίδα των βιβλιοπωλείων Ιανός τείνει να μονοπωλήσει την αγορά του βιβλίου, κυρίως στη Θεσσαλονίκη απ’ όπου ξεκίνησε. Οι εκδότες διαγκωνίζονται να καταλάβουν μερικές προνομιούχες θέσεις, πληρώνοντας αδρά, όπως ακούγεται, στις βιτρίνες και στις περίοπτες προθήκες των βιβλιοπωλείων του και οι λογοτέχνες μπαίνουν σε λίστα αναμονής παρακαλώντας για μια βιβλιοπαρουσίαση στους χώρους του Ιανού. Επίσης, οι περισσότεροι καλλιτέχνες δίνουν γη και ύδωρ για μια μουσική βραδιά στην πολυσύχναστη αίθουσα εκδηλώσεων του Ιανού στην Αθήνα.

Συνέχεια

Η Ευρώπη των στραβών…


graffiti-artists-turned-the-new-european-central-bank-hqs-construction-site-into-an-amazing-instillation

Το πραγματικό της πρόσωπο δείχνει εντονότερα τις τελευταίες μέρες η ευρωπαϊκή ένωση των υποτιθέμενων λαών που αποφασίζουν δημοκρατικά για το μέλλον τους, αλλά στο ταμείο γίνεται αυτό που θέλει μια κάστα τραπεζιτών που συγκροτούν τη λεγόμενη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Πριν λίγες μέρες αυτοί οι τραπεζίτες αποφάσισαν να ρίξουν την Ελλάδα στην αγκαλιά των γερμανικών συμφερόντων, λέγοντάς της πολύ απλά πως αν τυχόν αποφασίσει να κάνει αυτό το οποίο επέλεξε στις –κατά τα άλλα δημοκρατικές- κάλπες της, τότε το χρήμα το ξεχνάει για πάντα.

Βέβαια, η κίνηση αυτή έχει κάλυψη, αλλά η κάλυψη αυτή είναι διαρκώςπρος αμφισβήτηση. Άλλωστε, τα ίδια τα κέντρα αποφάσεων της Φρανκφούρτης έβγαλαν την είδηση ότι μια μερίδα τραπεζιτών ζητούσαν εδώ και τώρα την εγκατάλειψη του -χιλιοδιασωμένου από τα χρήματα φορολογουμένων- ελληνικού τραπεζικού συστήματος στην τύχη του.

Μια εξέλιξη η οποία –δυστυχώς- για τον πραγματικό λαό δεν θα γίνει ποτέ, καθώς είναι δύσκολο να πιστέψει κάποιος ότι υπάρχουν τραπεζίτες οι οποίοι θα αφήσουν τα 240 φρέσκα δισεκατομμύρια δανείων να πάνε χαμένα επειδή βρέθηκε μια χούφτα ανθρώπων που μπορεί να κάνει την ευρωζώνη Κούγκι.

Συνέχεια

Πελατειακό κράτος και κυβέρνηση – διάλογος και προοπτικές…


34-35a-thumb-large

Του Γιώργου Κουτσαντώνη, μέσω Art Version

Έχει ειπωθεί κατά καιρούς από εκπροσώπους όλων των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης πως είναι τεχνικά δύσκολο ή και αδύνατο να εντοπιστεί, να ελεγχθεί για παραβάσεις και να φορολογηθεί η – αριθμητικά ελαχιστότατη – ελληνική οικονομική ολιγαρχία. Η οικονομική ελίτ δηλαδή που σε στενή συνεργασία με την πολιτική εξουσία εδραίωσε το «στενό» πελατειακό κράτος. Ακούγεται μάλιστα πως αφού δεκαετίες τώρα δεν έγινε κάτι ουσιαστικό επ’αυτού, σήμερα είναι ακόμη πιο δύσκολο να γίνει σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον ανεξέλεγκτων χρηματοροών. Πλέον ο στενός πυρήνας των διαχρονικών (αριστοκρατικής καταβολής) εθνικών προμηθευτών και απομυζητών του δημόσιου χρήματος έχει διευρυνθεί και ισχυροποιηθεί, εμποτίζοντας όλες τις πτυχές της εγχώριας και εξωχώριας οικονομικής δραστηριότητας.

Συνέχεια

Στον τόπο μας οι Άνδρες όταν μιλάνε για την πατρίδα βουρκώνουν…


Στον τόπο μας οι Άνδρες όταν μιλάνε για την πατρίδα βουρκώνουν…

Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, στις προγραμματικές του δηλώσεις, ήταν άξια ενός ηγέτη της μεγάλης μας δημοκρατικής παράταξης. Της μακραίωνης πατριωτικής δημοκρατικής παράταξης.

Την Κυριακή το βράδυ ο Αλέξης Τσίπρας στάθηκε στο βήμα της Βουλής ως εθνικός ηγέτης. Και έθεσε τα ζητήματα με θάρρος, ειλικρίνεια και λογική.

Ολοκλήρωσε την ομιλία του βουρκωμένος. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι κακός ηθοποιός για να βουρκώνει παίζοντας ρόλο. Η συγκίνησή του ήταν αληθινή, πηγαία, το άκουγες στην αγωνία της φωνής του που έβγαζε εκεί προς το τέλος έναν καταπιεσμένο λυγμό…

Συνέχεια

Συνεχίζετε να ακούτε αυτόν τον θόρυβο;


Μια Ωδή προς την 12η του Φλεβάρη του 2015

Πίσω στο 1848. Ο ευρωπαικός καπιταλισμός αντιμετωπίζει την Άνοιξη των Λαών.

Η Ευρώπη φλέγεται από τα Βαλκάνια ως τον Ατλαντικό. Το Συνέδριο της Βιέννης όπου το 1815 θεμελίωσε την φυσιογνωμία της “Αυτοκρατορικής Ευρώπης” και γέννησε την “Ιερά

Συμμαχία” ως μοχλό επιβολής της, είναι πλέον νεκρό γράμμα. Οι λαοί βρίσκονται σε κίνηση. Σε όλη την Ευρώπη και ειδικά στις περιοχές του πυρήνα της, λαϊκές εξεγέρσεις και κινητοποιήσεις ξεσπούν και γιγαντώνονται. Βασιλιάδες ξηλώνονται, καθεστώτα ανατρέπονται, τα παλιά σύμβολα τρίζουν.

Συνέχεια