Στείλε μας πρώτα τον Χριστοφοράκο!


Ο κ. Σόιμπλε δεν δικαιούται να ομιλεί για ευθύνες της επιχειρηματικής και πολιτικής ελίτ της Ελλάδας στην αποτυχία του προγράμματος διάσωσης. Όχι γιατί έχει λάθος στην διαπίστωσή του, ότι υπάρχει μία άθλια επιχειρηματική και πολιτική ελίτ, αλλά είναι ο τελευταίος που θα μπορούσε να πει κάτι τέτοιο! Αυτή την σαθρή επιχειρηματική ελίτ, η οποία με την σειρά της στήριξε ό,τι πιο σαθρό υπήρξε στο πολιτικό σύστημα, ήταν  δικό τους δημιούργημα! Όταν θα στείλει  πίσω στην Ελλάδα σιδηροδέσμιο τον Χριστοφοράκο, τότε τα λόγια του θα έχουν άλλο βάρος.

Στις άλλες χώρες υπάρχει μεγαλοαστική τάξη που έχει τα χρήματά της και τις επενδύσεις της στην πατρίδα της και ανησυχεί, όπως είναι φυσικό, για την εξέλιξη της Οικονομίας και την τύχη της περιουσίας της. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει μεγαλοαστική τάξη με αυτά τα χαρακτηριστικά. Στην χώρα αυτή ευδοκίμησαν επιχειρηματικές οικογένειες που ευνοήθηκαν υπερβολικά από το ίδιο το κράτος. Μεταπράτες και έμποροι που έγιναν ζάμπλουτοι απομυζώντας το κράτος. Οι Γερμανοί έχουν πλήρη εικόνα για το τι έχει συμβεί. Αυτοί λάδωναν τους Έλληνες πολιτικούς για να παίρνουν οι γερμανικές εταιρείες τις δουλειές. Αυτοί γιγάντωσαν τους μεταπράτες που έπνιξαν με την δράση τους κάθε υγιή επιχειρηματική προσπάθεια. Τι μας λένε, λοιπόν, τώρα;

Οι πέντε – δέκα αυτές οικογένειες που λεηλάτησαν το ελληνικό κράτος με τρόπο χειρότερο από εκείνο που το έκαναν στο παρελθόν κατακτητές, έκαναν κι ένα ακόμη μεγαλύτερο κακό: Διέλυσαν κάθε έννοια επιχειρηματικότητας! Ισοπέδωσαν τον όποιον ανταγωνισμό. Κι αυτό διότι δεν άντεχαν στον ανταγωνισμό. Πουλούσαν σε τιμές τριπλάσιες και πενταπλάσιες από άλλες εταιρείες στο εξωτερικό. Αν υπήρχε ανταγωνισμός θα κινδύνευαν να χάσουν την κότα που τους έκανε τα χρυσά αυγά.
Συνέχεια

Το ΚΚΕ με το μάτι τού…απέξω


skiado

ΑΡΗΣ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΣΑΡΗΣ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Όποιες σκέψεις ακολουθούν ανήκουν σ έναν πολίτη, που εδώ και εξήντα χρόνια ψηφίζει το ΚΚΕ από τότε που ήταν ΕΔΑ. Τότε, τον Αύγουστο του 1958, που έφτασε να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, για να ακολουθήσει η διάσπαση και η κατρακύλα. Είναι σκέψεις ενός που δεν είναι μέλος του Κόμματος και συνεπώς δεν δεσμεύεται από τις υποχρεώσεις που απορρέουν απ´ αυτήν την ιδιότητα κι ούτε απολαμβάνει της προστασίας του Κόμματος. Ωστόσο τιμήθηκε από σχέση αμφίπλευρης εκτίμησης τόσο από τον ιστορικό ηγέτη Χαρίλαο Φλωράκη, όσο κι από την Αλέκα Παπαρήγα.

Οι σκέψεις τώρα: Το ΚΚΕ είναι ένα ιστορικό Κόμμα που το διακρίνει η γενναιότητα ν΄ αναγνωρίζει τα λάθη του αλλά και η κατάρα να τα διαπράττει. Ανέδειξε το Ζαχαριάδη, αποκαθήλωσε το Ζαχαριάδη και τον έστειλε στό Σουργκούτ…δασάρχη, για να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Ανέδειξε μια λαμπερή προσωπικότητα, τον Πλουμπίδη, για να τον στείλει ως χαφιέ στό απόσπασμα και να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Αποκήρυξε το Βελουχιώτη, που σκοτώθηκε ατιμασμένος, για να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Είναι και μια σειρά άλλων, περισσότερο σημαντικών η ολιγότερο, δεν είναι όμως αυτό το θέμα. Απλά, μέσα απ´ αυτή την πολιτική διαχείριση, το Κόμμα στερήθηκε των υπηρεσιών πολύτιμων προσωπικοτήτων κι έχασε πολιτικό χρόνο.

Συνέχεια

Περί έρωτος…


γράφει η Mary Kouerini

Kαι μια μέρα έρχεται ο έρωτας..
Κι είναι δίπλα σου,ο σκοροφαγωμένος «ρεαλιστής» που απ ολόκληρο τον κόσμο,βλέπει μόνο ένα κομμάτι ,ως μονόφθαλμος…
Κι αρχίζει τις «συμβουλές»…
-Πρόσεχε.Σου λέει ψέμματα
-Πρόσεχε θα σε καταστρέψει
-Πρόσεχε θα απογοητευτείς.
-Πρόσεχε,πρόσεχε,πρόσεχε..
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΩ!
ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΣΩ,ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ,ΔΕΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΩ..
ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΣΩ???
(στο κουτάκι της δικής σου ζωής ,της μίζερης και ρημαγμένης,που για να την αντέξεις,ονειρεύεσαι το Παρίσι,που δεν θα πας ποτέ,γιατί δεν θέλεις!!)


Oι καλλιεργημένοι άνθρωποι…


kaliergimenoi

Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι σέβονται την ανθρώπινη ατομικότητα και γι’ αυτό είναι πάντοτε συγκαταβατικοί, γελαστοί, ευγενικοί, υποχρεωτικοί. Δεν χαλούν τον κόσμο για το σφυρί ή για τη γομολάστιχα που χάθηκαν. Δεν αγανακτούν για τους θορύβους ή το κρύο.

Δέχονται με καλοσύνη τα χωρατά και την παρουσία ξένων ανθρώπων στο σπιτικό τους. Δεν συμπονούν μονάχα τους κατώτερους, τους αδύναμους και τις γάτες. Πονάει η ψυχή τους και για κείνο που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι.

Συνέχεια

Προοπτικές ανανέωσης και διεύρυνσης του Δημοκρατικού Εγχειρήματος…


121226777]

Toυ Γιώργου Κουτσαντώνη, μέσω Art Version

Το παρόν κείμενο αποτελεί μια προσπάθεια* προσέγγισης των προοπτικών για ανανέωση και διεύρυνση του αιτήματος των πολιτών για άμεση συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων, τη θέσπιση και την εφαρμογή των νόμων. Η εμπειρία του πρόσφατου παρελθόντος – όπως αυτή διαμορφώθηκε και μέσα από της πλατείες των αγανακτισμένων του 2011 – είναι πολύτιμη και μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο σύμβουλο για την αποφυγή ατομικών/συλλογικών σφαλμάτων και παραλείψεων.

Πολλοί υπήρξαν οι παράγοντες που καθόρισαν την μετέπειτα πορεία του αιτήματος για άμεση Δημοκρατία, οι οποίοι και απέτρεψαν τη δημιουργία ενός ισχυρού και αυτόνομου Πολιτικού Σώματος…

Συνέχεια

Η Στάση του Σωκράτη στον Επερχόμενο Θάνατο…


Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης

«Εμένα δε με ενδιαφέρει ο θάνατος. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να μη διαπράξω κάτι άδικο κι ανόσιο.»[1]σελ.67

«Δεν υπάρχει για τον καλό άνθρωπο κανένα κακό, ούτε όταν ζει ούτε όταν πεθάνει.»[1]σελ.91

Ο Σωκράτης ίσως έγινε πιο γνωστός για αυτά που έκανε, παρά για αυτά που έλεγε. Η θανάτωσή του συχνά θεωρείται σαν ένα μεγάλο έγκλημα των Αθηναίων κατά της ελευθερίας του λόγου και μία από τις μεγαλύτερες ειρωνείες της Ιστορίας. Γιατί ακόμα και να εντάξουμε την δίκη και την εκτέλεσή του στο ιστορικό πλαίσιο μιας δημοκρατίας που προσπαθούσε να επανακαθοριστεί, έχοντας μόλις βγει από την άκρως απολυταρχική κυριαρχία των Τριάντα Τυράννων, και που γι’ αυτό ήθελε να εξαφανίσει κάθε ίχνος του τραγικού πρόσφατου παρελθόντος της με την εξόντωση κάθε ύποπτου για αντι-δημοκρατικά πιστεύω πνευματικού ανθρώπου (ο Σωκράτης είχε κακές παρέες), πώς μπορούμε να δικαιολογήσουμε ένα τόσο αχρείαστο θάνατο, ενός φιλοσόφου που θα κατέληγε να θεωρείται ο πατέρας της δυτικής φιλοσοφίας;

Συνέχεια

Μισό λεπτό να κοιτάξω το χαρτοφυλάκιο μου…


Πηγή: mitsos175

Οκ έπεσαν οι μετοχές, θα αγοράσω. Αγόραζε φθηνά – πούλα ακριβά είναι ο χρυσός κανόνας, που κάνει τον πολυεκατομμυριούχο δισεκατομμυριούχο. Μπορεί να είμαστε άνεργοι, τα μόνα λεφτά που έχουμε να είναι αυτά της Monopoly, αλλά αν πέσει ο ναός του Καπιταλισμού, θα κλαίμε από τα γέλια.

Αν θες να δεις αγάπη μου, πως σκέφτεται ο καπιταλιστής δες πως συμπεριφέρεται το Χρηματιστήριο. Πέφτουν οι μισθοί; Οπ να ο δείκτης ανεβαίνει, σου λέει «έχουμε σκλάβους να δουλεύουν τζάμπα, άρα μεγαλύτερα κέρδη, επομένως πάμε όλοι να πάρουμε μετοχές». Αντίθετα πετυχαίνει μια απεργία και δίνουν κάνα ψίχουλο; Χαμός! Τα κέρδη μειώνονται «έτσι όπως πάνε θα μας ζητήσουν κι ένα πιάτο φαί την ημέρα οι κομμουνιστές». Και τσουπ! κατρακυλά ο δείκτης. Εντάξει υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες αλλά η βάση της σκέψης αυτή είναι.

Συνέχεια