ΕΚΤ: Ποσοτική νομισματική χαλάρωση και ποιοτικό …σφίξιμο της λιτότητας σε ευρωζώνη και Ελλάδα


???????????

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ  (Πριν, 24/1/2015)

Ως καρότο για τον ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε το ειδησεογραφικό πρακτορείο Μπλούμπεργκ τους όρους που περιλαμβάνονται στις ανακοινώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, λόγω των κινήτρων που περιέχει ώστε η επόμενη κυβέρνηση να αποδεχθεί τους όρους των πιστωτών στις διαπραγματεύσεις που θα ξεκινήσουν για την τύχη του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Το παράξενο είναι ότι έτσι ακριβώς, σαν καρότο κι όχι σαν μαστίγιο όπως στην πραγματικότητα είναι, αντιμετώπισε κι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τους όρους του Ντράγκι που σε ό,τι αφορά την Ελλάδα είναι δύο κι επικεντρώνονται: Πρώτο, στην αυστηρή προϋπόθεση ολοκλήρωσης της αξιολόγησης από την Τρόικα ώστε να ενταχθούν και τα ελληνικά ομόλογα στις ευνοϊκές ρυθμίσεις της ποσοτικής χαλάρωσης, όπως αποκαλείται το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων, και δεύτερο στην αποπληρωμή των ομολόγων που ήδη διακρατά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και λήγουν τους επόμενους μήνες, βάσει του όρου ότι η Φρανκφούρτη δεν μπορεί να κατέχει πάνω από το 33,3% του χρέους κάθε χώρας.

Για να αγοραστούν νέα ομόλογα επομένως πρέπει να πληρωθούν τα υπάρχοντα, διαμηνύει η ΕΚΤ, ακυρώνοντας οποιαδήποτε σκέψη πιθανά υπήρχε για εφαρμογή της απόφασης του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ και παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους∙ ενδεχόμενο που είχε αποκλείσει καθαρά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας σε πρόσφατή συνέντευξή του στην Real News, δηλώνοντας ότι το ομόλογο που λήγει τον Μάρτιο θα πληρωθεί.

Συνεχίζοντας ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή την γραμμή πλήρους υποταγής στους πιστωτές, που αποτελεί και προάγγελο για την στάση που θα τηρήσει τους επόμενους μήνες στις διαπραγματεύσεις για το χρέος, αντί να αποδοκιμάσει τους όρους του Ντράγκι δηλώνοντας ότι αποτελούν θηλιά στον λαιμό της επόμενης κυβέρνησης και ακυρώνουν την ελεύθερη βούληση των εκλογέων πριν καν αυτή εκφραστεί στις κάλπες στον βαθμό που εκβιάζουν και επιβάλλουν την συνέχιση της σημερινής πολιτικής, έσπευσε να χαιρετήσει τις ανακοινώσεις με ανακοίνωση του γραφείου Τύπου όπου αναφέρεται κατά λέξη πως «πρόκειται για μια σημαντική απόφαση, την οποία και θα αξιοποιήσει η επόμενη ελληνική κυβέρνηση προς όφελος της χώρας»…

Αυτή όμως η «σημαντική απόφαση», που πρωτίστως αποτελεί ράπισμα στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου δεδομένου ότι πέντε χρόνια μετά την υπαγωγή στα Μνημόνια και ένα χρόνο μετά το success story τα ελληνικά ομόλογα παραμένουν στο επίπεδο των σκουπιδιών την κατώτερη δηλαδή διαβάθμιση, υπονοεί την πλήρη αποδοχή των 19 όρων της Τρόικας που είχε θέσει ως προαπαιτούμενους για να ολοκληρωθεί επιτυχώς η τρέχουσα αξιολόγηση. Μεταθέτοντας ο Ντράγκι την υλοποίηση του προγράμματος αγοράς κρατικών τίτλων μετά το πράσινο φως της Τρόικας, σημαίνει ότι δίπλα στην εκταμίευση των δόσεων οι πιστωτές παρατάσσουν ένα ακόμη όπλο με το οποίο απειλούν την κυβέρνηση. Κι αν για τον δούλο Σαμαρά αποτελεί δικαίωση της πολιτικής πλήρους υποταγής και παράδοσής του στους δανειστές, για τον ΣΥΡΙΖΑ πώς αποτελεί «σημαντική απόφαση» στον βαθμό που ακυρώνει τις εξαγγελίες του και διαμορφώνει ένα πολύ χειρότερο έδαφος διαπραγματεύσεων;

Θηλιά στον λαιμό της επόμενης ελληνικής κυβέρνησης οι όροι συμμετοχής στο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων ύψους 1,1 τρισ. ευρώ

Παρότι η αγορά ελληνικών τίτλων αποτελεί αμελητέα ποσότητα, μόλις 23 δις. ευρώ, η αντιμετώπιση που επιφυλάχθηκε όχι μόνο για τη χώρα μας αλλά και για όλες τις άλλες που τελούν υπό Μνημονιακή κατοχή, αποκάλυψε ότι τα μέτρα ποσοτικής χαλάρωσης που περιλαμβάνουν την αγορά κρατικών άλλα όχι εταιρικών τίτλων ύψους 60 δισ. ευρώ μηνιαίως από τον Μάρτιο του 2015 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2016 (συνολικής αξίας 1,1 τρισ. ευρώ) δεν ισοδυναμούν με μια στροφή στην οικονομική πολιτική της Ευρώπης ή πολύ περισσότερο χαλάρωση της πολιτικής της λιτότητας.

Οι περίφημες μεταρρυθμίσεις δεν αναστέλλονται, αλλά επιταχύνονται όσο η ΕΚΤ θα συσσωρεύει κρατικά ομόλογα. Ενδεικτική είναι η τελευταία παράγραφος της επίσημης ανακοίνωσης της ΕΚΤ, υποδεικνύοντας έναν ακόμη λόγο για τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ όφειλε να αποδοκιμάσει τις αποφάσεις της ΕΚΤ, αντί να τις χαρακτηρίσει «σημαντικές»: «Προκειμένου να αυξηθεί η επενδυτική δραστηριότητα, η δημιουργία θέσεων εργασίας και η παραγωγικότητα χρειάζεται να συμβάλλουν αποφασιστικά άλλες περιοχές πολιτικής. Συγκεκριμένα, η προσδιορισμένη εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων στις αγορές εργασίας και προϊόντων, όπως επίσης και δράσεις βελτίωσης του επιχειρηματικού περιβάλλοντος για τις εταιρείες απαιτείται να αποκτήσουν ώθηση σε αρκετές χώρες. Είναι σημαντικό οι δομικές μεταρρυθμίσεις να εφαρμοστούν ταχέως, αξιόπιστα και αποτελεσματικά…

Οι δημοσιονομικές πολιτικές πρέπει να υποστηρίξουν την οικονομική ανάκαμψη, ενώ θα επιβεβαιώνουν την βιωσιμότητα του χρέους σε συμμόρφωση με το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης που παραμένει σημείο αναφοράς», αναφέρεται κατά λέξη στη «σημαντική απόφαση»!

Τα μέτρα του Ντράγκι (που αποτελούν μια πιο συντηρητική εκδοχή αντίστοιχων μέτρων αύξησης της ρευστότητας που εφαρμόστηκαν στις ΗΠΑ, όπου περιλαμβανόταν επιπλέον κι η αγορά εταιρικών ομολόγων, χωρίς όμως να καταφέρουν να αποτρέψουν την χρεοκοπία του Ντιτρόιτ) παρότι δεν αναιρούν την πολιτική λιτότητας σηματοδοτούν μια στροφή στη νομισματική πολιτική, μέσω της αναίρεσης καταστροφικών κι ανεπιθύμητων δυναμικών που είχαν αναπτυχθεί στο έδαφος της κρίσης. Όπως για παράδειγμα ο αποπληθωρισμός (στο -0,2% κινήθηκε σε ετήσια βάση τον Δεκέμβριο το επίπεδο τιμών στην ευρωζώνη).

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι στο επίπεδο των τιμών ήταν αναμφισβήτητα η ραγδαία (κι εξόχως ευεργετική για νοικοκυριά κι επιχειρήσεις, σε όποιες χώρες έγινε τουλάχιστον αισθητή) πτώση των τιμών του πετρελαίου. Η προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας έγκειται στην επαναφορά του πληθωρισμού στο επίπεδο – στόχο του 2%, μέσω της αύξησης της ρευστότητας. Το πρόβλημα ωστόσο του αποπληθωρισμού δεν λύνεται με την αγορά κρατικών ομολόγων που ως κατ’ εξοχήν ευνοημένους θα έχει τις τράπεζες οι οποίες θα ξεφορτώσουν στην ΕΚΤ ομόλογα που διαθέτουν κι έτσι – με βάση το σκεπτικό της Φρανκφούρτης – θα αρχίσουν να δανείζουν νοικοκυριά (η δανειακή επέκταση στα οποία το Νοέμβριο ήταν μόλις 0,7% σε ετήσια βάση) και επιχειρήσεις (-1,3%) και στη συνέχεια το ΑΕΠ θα αυξηθεί από το επίπεδο του 0,2% που κυμάνθηκε το τρίτο τρίμηνο του 2014, ενώ σε σχέση με το επίπεδο του 2008 καταγράφει πτώση της τάξης των 3 μονάδων!

Το πραγματικό πρόβλημα της ευρωζώνης είναι ότι η άνοδος των κερδών που έχουν προκαλέσει οι αντεργατικές μεταρρυθμίσεις (μέσω της μείωσης των μισθών, της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, κ.α.) δεν έχει καταφέρει να αντισταθμίσει την πτώση των κερδών από την μείωση της συνολικής ζήτησης τα τελευταία χρόνια εξ αιτίας της λιτότητας. (Η πτώση του πραγματικού ΑΕΠ και της πραγματικής ζήτησης στην ευρωζώνη από το 2008 μέχρι το 2014 φαίνεται παραστατικά στο διάγραμμα). Έτσι το επίπεδο της συνολικής κερδοφορίας, που διαρκώς «υπονομεύεται» και ωθείται προς τα κάτω από την τεχνολογική πρόοδο και την αυξημένη οργανική σύνθεση της παραγωγής, παραμένει καθηλωμένο.

Την δική της συμβολή στο στόχο ανόδου της καπιταλιστικής κερδοφορίας φιλοδοξεί να έχει η πτώση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ευρώ έναντι των κυριοτέρων ξένων νομισμάτων στο επίπεδα που βρισκόταν πριν 11 χρόνια, πχ προς το δολάριο στο 1,16, που είναι άμεσο αποτέλεσμα της ποσοτικής χαλάρωσης. Η ώθηση που θα δώσει στις εξαγωγές (εκείνων εννοείται των χωρών που παράγουν διεθνώς ανταγωνιστικά προϊόντα, όπως η Γερμανία) υπόσχεται αυξημένες πωλήσεις και κέρδη. Ροές που στην περίπτωση εκείνη στην οποία η Γερμανία είχε δικό της νόμισμα, δεν υπήρχε δηλαδή ευρώ, ουδέποτε θα πραγματοποιούνταν λόγω του ότι η συναλλαγματική ισοτιμία του μάρκου θα βρισκόταν στα ουράνια και τα εξαγωγικά κέρδη σημαντικά περιορισμένα, οπότε η πολιτική μείωσης του εργατικού κόστους στο εσωτερικό θα προκαλούσε ανυπέρβλητα εμπόδια στην πραγμοποίηση της υπεραξίας.

Η ποσοτική χαλάρωση, που προκάλεσε ράλυ στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, έρχεται να διαχειριστεί και να αντιμετωπίσει αυτές τις αντινομίες. Ταυτόχρονα όμως γεννά νέες, όπως οι φούσκες που θα δημιουργήσει η αυξημένη ρευστότητα στον βαθμό που η διευκόλυνση προς τις τράπεζες δεν πρόκειται να αυξήσει τις χορηγήσεις τους. Πρώτο μέλημα των τραπεζών θα συνεχίσει να είναι η βελτίωση των προβληματικών ισολογισμών τους κι η εξυγίανση των τοξικών χαρτοφυλακίων τους. Μάρτυρας άλλωστε των περιορισμένων ορίων που έχει η αύξηση της νομισματικής κυκλοφορίας στην επίλυση της κρίσης είναι κι οι ΗΠΑ, όπου τα αντίστοιχα μέτρα απλώς μετέθεσαν την κρίση, διευκολύνοντας εν τω μεταξύ τις αναδιαρθρώσεις του κεφαλαίου και την παραπέρα υποτίμηση της εργατικής δύναμης. Τίποτε καλύτερο…

https://leonidasvatikiotis.wordpress.com/

7 comments on “ΕΚΤ: Ποσοτική νομισματική χαλάρωση και ποιοτικό …σφίξιμο της λιτότητας σε ευρωζώνη και Ελλάδα

  1. Ο/Η Φυσιοκρατούμενος λέει:

    Η αυξημένη νομισματική κυκλοφορία, οφείλει να είναι απολύτως στοχευμένη.
    Οι τραπεζικές χρηματοδοτήσεις (εγγυημένες στην ουσία από τον δημόσιο κορβανά) πρέπει να σκοπεύουν σε αύξηση επενδύσεων ανταγωνιστικών των εισαγωγών.
    Δεν νοείται να χρηματοδοτούνται βιτρίνες έκθεσης εισαγομένων, αυτά από την τσέπη των ιδιωτών επιχειρηματιών, όχι από επιδοτούμενα επιτόκια.
    Το αυτό επιβάλλεται και με την φορολογική πολιτική.
    Τα κίνητρα δεν μπορεί να είναι οριζόντια, δια πάσαν δραστηριότητα…
    Άλλο πράγμα φερ’ ειπείν οι εμπορικές δραστηριότητες και άλλο οι βιοτεχνικές-βιομηχανικές.
    Κάθε μείωση φορολογικών συντελεστών για να επιστρέψουν οι δραστηριότητες της βαλκανικής εντός (και επανεπένδυση κερδών), αποτελεί εμπνευσμένο σχέδιο επανάταξης της εγχώριας παραγωγής.
    Όλα αυτά θα μπορούσαν να περάσουν και από μια νέα τράπεζα επενδύσεων (πρώην ΕΤΒΑ πχ) σε ένα προδιαγεγραμμένο σχέδιο που θα συμπίπτει με τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας.
    Όλα αυτά όμως, καθώς και άλλα (επιδότηση πχ εργασίας σε συγκεκριμένους τομείς), κινούνται στα όρια του λυκόφωτος των επιτρεπόμενων από τις ευρωπαϊκές συνθήκες, που απαγορεύουν κάθε υπόνοια «προστατευτισμού».
    Εκεί ευρίσκεται το μεγάλο… πόκερ που πρέπει να διαδραματισθή στις όποιες διαπραγματεύσεις που πρόκειται να ακολουθήσουν, καθώς και η αποκάλυψη των ορίων στοιχειώδους ανεξάρτητης οικονομικής πολιτικής, εφ’ όσον το όλον σε αντιλαμβάνεται μόνον ως πελάτη και οφειλέτη.

    • Ο/Η Kimwn λέει:

      Η αυξημένη νομισματική κυκλοφορία, οφείλει να είναι απολύτως στοχευμένη.

      Για σκέψου λίγο, ΑΑΑΑΑΑΝΝΝΝΝ αντί να στηριχθούν οι τοκογλύφοι με 230 δις (ΕΑΝ ΤΑ ΔΕΙΣ !!) είχε επιλεγεί να στηριχθεί ο κοσμάκης….

      Πες ότι μοιραζόνταν έστω 100 δις σε ομόλογα, μετρητά, εγγυήσεις, κουπόνια τσίχλες, χαρτί υγείας στα 10 μύρια του πόπολου (δέκα χιλιαρικάκια ανά κεφαλή)…

      Θα υπήρχαν 30% μη εξυπηρετούμενα δάνεια ????, θα υπήρχε 30% μπάνκ ράν με απόσυρση καταθέσεων ????, θα μειωνόταν το ΑΕΠ κατά -25% λόγω μείωσης των ιδιωτικών επενδύσεων και της κατανάλωσης (ΠΟΥ ΟΝΤΩΣ ΗΛΙΘΙΩΔΩΣ είναι – ήταν πάνω από το 70% του αεπ) ????? θα υπήρχε ανεργία της τάξης του 27% ?????

      ‘ΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ

      ο κοσμάκης δεν θα απέσυρε το κομποδεματάκι του από τις τράπεζες αλλά αντίθετα θα το αυγάτιζε κατά ένα δεκαχίλιαρο που του ήρθε ουρανοκατέβατο ανά ιθαγενή ????? ή μήπως κάποιοι θα αναλάμβαναν να ανακαινίσουν το σπιτάκι τους με το δωράκι που τους έλαχε δίνοντας δουλειά σε δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες ???? ή θα ενισχυόταν η κατανάλωση (ΣΕ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΕ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ προϊόντα) και δεν θα γινόντουσαν απολύσεις από τα μαγαζιά αλλά αντίθετα προσλήψεις, ή κάποιοι θα εξοφλούσαν κάνα μικροδάνειο που έχουν αντί να πάψουν να πληρώνουν τις δόσεις ???

      Αλλά είπαμε τα φραγκοδίφραγκα ΔΕΕΝ πάνε ελβετίες και φρανκφούρτες και σινγκαπούρες και λιβερίες και και και…

    • Ο/Η Φυσιοκρατούμενος λέει:

      Αγαπητέ Κίμων.
      Ως προς την στήριξη των τραπεζών (50 δις ρευστό και πολύ περισσότερα σε εγγυήσεις του δημοσίου), θα πρέπει να διαχωρισθούν οι «υποχρεώσεις» του ελληνικού δημοσίου στο μέρος που αφορά την διαχρονική πώληση ομολόγων στις τράπεζες για να αποκτήσει αυτό ρευστότητα και στην μή… υποχρέωσή του για τις εμπορικές των δραστηριότητες, καθώς και στα υπερκέρδη που απεκόμισαν, από την εποχή που έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα (αμοιβές… γκόλντεν για ονομαστικά συμβόλαια κλπ).
      Άλλος τομέας ο ένας, διαφορετικός ο έτερος.
      Εν πάση περιπτώσει, το δημόσιο «κατάφερε» να έχει την πλειονοψηφία του μετοχικού πακέτου, το πως θα το χειρισθή είναι δικό του θέμα (και θέμα διοικητικής αυτοπεποίθησης θα έλεγα).
      Τώρα με το ζήτημα της ρευστότητας.
      Όπως φαντάζομαι αντιλαμβάνεσαι, δεν μπορεί εκ του μηδενός να υπάρξει fiat Money, τα δε δάνεια, εάν πέσουν στην κατανάλωση άνευ όρων, δεν παραμένουν εντός της χώρας αφού το μεγαλύτερο μέρος των εξάγεται σε ξένα προιόντα όπως καταντήσαμε.
      Είναι θέμα κάποιων κύκλων για να εξατμισθούν.
      Τώρα, το κυκλοφορούν χρήμα (σε όλες τις μορφές του), οφείλει να αντισταθμίζεται από την αξία κάθε χώρας (πάγια, υπόγεια, προβλέψεις κλπ), καθώς και από την παραγωγική της ικανότητα.
      Και όλα αυτά γιατί ομιλούμε για ανταλλάξιμο χρήμα, όχι απλώς ένα μέσον εσωτερικής αποκλειστικά συναλλαγής… οπότε το πράγμα αποκτά καθαρά οικονομικοπολιτική εσωτερική διάσταση και χειρισμό.
      Επομένως, εφ’ όσον περιγράφουμε ανοικτό σύστημα συναλλαγών, οι εκδοτικοί περιορισμοί είναι δεδομένοι για να υπάρχουν ανεκτές συναλλαγματικές ισορροπίες.
      Αυτές μας επεβλήθησαν έξωθεν (υποτίμηση των πάντων και δολίως ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ), προκειμένου να έχουμε ευρωμάρκο (… κάποιοι δηλαδή) και εμείς (με πολλά εισαγωγικά) τις «δεχθήκαμε» για την αιώνια χρηματοδότηση έναντι της… αιώνιας εκχώρησης, κάπως έτσι νομίζω έχει το πράγμα.
      Υπάρχει όμως ένα θέμα που κακώς κατά την γνώμη μου δεν έχει διακινηθή στα εσωτερικά επιστημονικά φόρα.
      Αυτό αφορά την έκδοση ειδικού ομολόγου εσωτερικής στόχευσης, για λελογισμένη αύξηση της ρευστότητας μέσω πληρωμών μέρους των υποχρεώσεων του δημοσίου στο εσωτερικό, που δεν θα επεβάρυναν έτσι τον τακτικό προυπολογισμό με δανεικά ευρώ και που θα ήταν ένας έμμεσος τρόπος χρηματοδότησης της εσωστρεφούς οικονομίας (made in greece) με τελικό αποδέκτη την επιστροφή του στο δημόσιο για αποπληρωμή φορολογικών υποχρεώσεων (zero balancing).
      Θα μπορούσε να «παίξει» και σε δευτερογενή αγορά, αλλά θα έπεφτε πολύ η τιμή του καθιστάμενο έτσι ένα κοινό χρηματοπιστωτικό μέσον-ασανσέρ.
      Δεν γνωρίζω εάν θα ήταν ανεκτό από τις συμβάσεις κάτι τέτοιο, έστω και πρόσκαιρα, δεδομένου πως νοθεύει τον ανταγωνισμό των ανοικτών αγορών… τα προβλήματα.
      Στην ουσία, αντί πχ για 50 δις προυπολογισμό, θα είχαμε 60 (συν 10 δις ομόλογα) και αυτά θα εγύριζαν στην βάση τους χωρίς να αυξήσουν την ζήτηση εκεί που δεν πρέπει, αλλά θα ανακούφιζαν εκ των ενόντων την εσωτερική παραγωγή-κατανάλωση και την φοροδοτική ικανότητα, ένα χρηματοδοτικό μπαι πας.
      Εάν κατάλαβα καλά κάτι τέτοιο υπονοείς, χωρίς να το εξειδικεύεις απολύτως, με το σχόλιό σου.

      • Ο/Η Φυσιοκρατούμενος λέει:

        Παρεμπιπτόντως, χρόνια πολλά και εμπνευστικά στο ιστολόγιο!

      • Ο/Η Kimwn λέει:

        Εάν κατάλαβα καλά κάτι τέτοιο υπονοείς, χωρίς να το εξειδικεύεις απολύτως, με το σχόλιό σου.

        Εννοώ και αυτό, αλλά όχι μόνο…
        Περισσότερα ψάξε για το δηνάριο του Woergl…

        Όπως φαντάζομαι αντιλαμβάνεσαι, δεν μπορεί εκ του μηδενός να υπάρξει fiat Money
        ΜΗΗΗΗΝ είσαι σίγουρος…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s