Στο δρόμο προς τις εκλογές (σημείωμα δεύτερο και τελευταίο).


της Μαριλένας Καρρά

Σε προηγούμενο κείμενο προσπάθησα να μιλήσω για μια πολιτική των δυνατοτήτων. Ξέχασα, όμως, μια διευκρίνιση: μια πολιτική των δυνατοτήτων «από τα κάτω». Έτσι, οι παρακάτω γραμμές λαμβάνουν μια σαφέστερη στόχευση. Απευθύνονται σε εκείνους που η πολιτική των «από κάτω» δεν είναι παρά το μοναδικό πεδίο που παραμένει ανοιχτό στην εργασία, την παραγωγή νέων σχέσεων και την πολιτισμική κριτική, αυτού του πράγματος που μάθαμε να αποκαλούμε «Μεταπολίτευση». Μία ακόμη, όμως, διευκρίνιση εδώ επιβάλλεται. Αυτή η δυνατότητα επιλογής δεν έχει ανεξάντλητα χρονικά περιθώρια, ούτε ανεξάντλητα άλλοθι για διατυπώσεις περί «πολιτικών σφαλμάτων του παρελθόντος», αναγνωρισμένων εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς. Δεν έχει, ακόμη, το περιθώριο της επίφασης του συμμετέχειν στην πολιτική. Επίφασης από την άποψη της αποσπασματικής, ιδιοτελούς ή και άκρως προβλέψιμης πολιτικής σε μια εποχή που η πληροφορία για όσα μας κυκλώνουν δεν έχει τίποτα το προβλέψιμο και τίποτε το ιδανικά αναγόμενο σε άλλες- «γνωστές»- εποχές. Μιας επίφασης που εύκολα ξεχνά πως πατάει πάνω σε δολοφονίες, ρημαγμένες εργασιακές σχέσεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών. Μίας επίφασης που κατά κανόνα διατηρεί το προσωπείο είτε της διανοητικής νομενκλατούρας είτε της αριστερής ηγεμονικής ορθοδοξίας.

Η τοποθέτηση αυτή προέρχεται από τη θέση εκείνου που βλέπει δύο αναγκαιότητες. Τον εξοβελισμό κάθε μεταφυσικής από την πολιτική και την άρνηση της παρακαταθήκης της μεταπολίτευσης. Γιατί όσο κι αν είμαστε κομμάτια αυτής της παρακαταθήκης, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός πως σαν πολιτισμική συνθήκη συνιστά την αφετηρία μιας γενεαλογίας όλων εκείνων των προβληματικών για τη διαχείριση ή και ανατροπή των οποίων δεν αρκεί καμία προκατασκευασμένη απάντηση, καμία προκατασκευασμένη κουλτούρα. Ενδεχομένως, η μόνη δυνατή συνθήκη κριτικής της μεταπολίτευσης, δηλαδή η μόνη δυνατή συνθήκη όλων των σύγχρονων μας δυσχερειών είναι η εκ θεμελίων ανατροπή κάθε ηγεμονικού λόγου, η άρνηση των ηρώων, η αμφισβήτηση κάθε αυθεντίας, η οριστική άρνηση ακόμα και του ίδιου μας του «εγώ». Κανένα σχήμα δεν μπορεί να εξηγήσει εξ ορισμού τίποτα. Καμία ερώτηση δεν επιδέχεται μία απάντηση.

Έτσι, λίγες ώρες πριν τ’ αποτελέσματα των εκλογών, κάποιοι από τη θέση εκείνων που θα συμμετάσχουμε στην εκλογική διαδικασία, χωρίς να δίνουμε όμως συμβουλές περί ορθών πολιτικών επιλογών και φυλάσσοντας όσο μπορούμε πιο προσεχτικά τα σημεία των τελευταίων χρόνων, έχουμε στραμμένη την προσοχή σ’ αυτήν την πολιτική των δυνατοτήτων των «από κάτω». Αυτό αν και είναι ένα κριτήριο που δεν σε κοιμίζει γλυκά στην θαλπωρή των βεβαιοτήτων σου, αν μη τι άλλο, δεν εξυπηρετεί τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες «προσκοπικών ομάδων» (έτσι, για να θυμηθούμε και τον Β. Ραφαηλίδη). Η πολιτική αυτή που δεν χωράει ακόμη στην apriori συμμετοχή ή αποχή από τις εκλογές δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά μια διευρυμένη δομή διαλόγου και αυτοκαθορισμού. Ως εκ τούτου μια δομή αυτοδιαχείρισης και οριζοντιότητας. Όπου η σύγκρουση δεν είναι τυποποιημένη εξίσωση, ούτε προγραμμένες δηλώσεις. Είναι σύγκρουση λόγων και θέσεων. Πέρα από κάθε ασφάλεια.


Από: http://www.hitandrun.gr/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s