«Το καθήκον τους είναι να πληρώνουν και να υπακούν όποιον και αν τους διοικεί.»


[…] Ποιός ήταν ο λόγος ύπαρξης του απλού λαού εκτός από την αύξηση της ευχαρίστησης των κυβερνητών του ?
Βεβαίως όχι η ικανοποίηση των δικών του επιθυμιών.Η πείρα του λαού της περιοχής του Μπαλχ (Κεντρική Ασία-Βακτριανή, βόρειο Αφγανιστάν) είναι πολύ χαρακτηριστική.
Κάποτε που ο κυβερνήτης του βρισκόταν μακριά πολεμώντας τους Ινδούς, ένας νομαδικός λαός που βρισκόταν κοντά, επωφελούμενος από την απουσία του, κυρίευσε την πόλη. Οι κάτοικοι πολέμησαν γενναία υπερασπίζοντας όχι μόνο τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους, αλλά και το σπίτι και την οικογένεια του απόντος κυβερνήτη. Έχασαν όμως τη μάχη. Όταν ο κυβερνήτης επέστρεψε, ανακατέλαβε την πόλη. Και όταν έμαθε πόση ανδρεία επέδειξαν οι υπήκοοί του, τους επέπληξε. Ο πόλεμος, τους είπε, δεν είναι δική τους υπόθεση. Το καθήκον τους είναι να πληρώνουν και να υπακούν όποιον και αν τους διοικεί. Οι ηγέτες του λαού ζήτησαν δεόντως συγγνώμη και υποσχέθηκαν ότι δεν θα επαναλάβουν αυτό το έγκλημα καθοσιώσεως.[…]

«Ο πλούτος και η φτώχεια των Εθνών», David S. Landes, σελ. 72

Κυνήγια…


 

kin

 

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος


Γράμμα στους κυνηγούς της εκλογικής μου περιφέρειας

 

Φίλε κυνηγέ σου προτείνω αντί να κάνεις πόλεμο και να γυαλίζεις όπλα να καθίσεις σπίτι σου και να γαμήσεις. Κι αν σου είναι δύσκολο το γαμήσι μπορείς να τον παίξεις. Δόξα το γιου πόρν η τεχνολογία μπορεί να σου δώσει ιδέες και θάρρος. Αυτή την αισχρή μαλακία που έχεις ονομάσει σπορ, κάνοντας τη σφαγή καρναβάλι και διασκέδαση, νομίζω πως πρέπει να την κόψεις. Δεν είμαι οικολόγος και δεν ξέρω τι σημαίνει να είσαι οικολόγος. Ξέρω βεβαίως διάφορους μαλάκες που βάζουν πέτρες στο καζανάκι και δουλεύουν στο φουλ τα κλιματιστικά στη Σόλωνος γράφοντας οικολογικά άρθρα για την πράσινη ανάπτυξη και την πράσινη σκατούλα τους. Ξέρω επίσης κι αυτούς που σας ανέχονται και δεν νιώθουν αηδία με την τόση αγριότητά σας. Αλλά είπαμε, είναι ο ασύνειδος ρομαντισμός των μικροαστών που τους κάνει να μην αηδιάζουν με τίποτε

Συνέχεια

ΨΕΜΑΤΑ, ΜΠΟΥΡΔΕΣ ΚΑΙ ΚΑΥΤΕΣ ΚΟΤΣΑΝΕΣ


 ΣτάθηςΣτάθης

Απολύθηκε απ’ το «Εθνος» ο δημοσιογράφος κ. Παναγιώτης Παναγιώτου (Παν-Παν) διότι δεν κατάφερε να επηρεάσει τον κ. Κουβέλη να ψηφίσει υπέρ του κ. Δήμα, καθώς ο κ. Παναγιώτου διαβεβαίωνε τον κ. Γ. Μπόμπολα ότι θα το κατορθώσει, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε εκλογές (το «Ποντίκι» και άλλα μέσα ενημέρωσης). Δηλαδή, ένας δημοσιογράφος-οργανέτο του εκδότη του (και) για άλλες δουλειές, ένας πολιτικός που είχε δώσει την εντύπωση ότι μπορεί να επηρεάζεται από ένα οργανέτο -ή που είχε άλλοτε επηρεασθεί από δαύτο- και ένας εκδότης που ταυτοχρόνως λαμβάνει εργολαβίες απ’ το Δημόσιο. Δεν νομίζω ότι ο Μιχαήλ Αγγελος θα μπορούσε να έχει ζωγραφίσει καλύτερα το σύμπλεγμα της Διαπλοκής.

Κάθομαι και γραδάρω το πράγμα όσο πιο νηφάλια και ψύχραιμα μπορώ. Και από παντού είναι ορατό ότι η χώρα βρίσκεται στην πιο βαθειά παρακμή απ’ τη Μεταπολίτευση και μετά. Η κρίση έχει βγάλει στον αφρό όλη τη λάσπη που τη δημιούργησε. Για πρώτη φορά τέτοιο χάλι, τέτοιος κατιμάς! Ο κ. Βασίλης Οικονόμου, ΠΑΣΟΚ, ύστερα ΔΗΜΑΡ, ύστερα ανεξάρτητος, ύστερα παρ’ όλίγον ΕΛΙΑ, ύστερα παρόχθιος στο Ποτάμι – τσουπ! στο Επικρατείας της Ν.Δ.! Η κυρία Γκερέκου. Ή, όταν ο κ. Θεοχάρης συναντήθηκε με την κυρία Δρέττα στα ψηφοδέλτια του ανανεωτή της πολιτικής ζωής, Σταύρου και κυρ Mega και άμα λάχει Ν.Δ., άμα λάχει ΣΥΡΙΖΑ…!!!

Και πάνω απ’ όλους ο ίδιος ο κ. Πρωθυπουργός ! Να το παίζει ο ίδιος ηθοποιός στα προεκλογικά σποτάκια του κόμματός του – κακός ηθοποιός, θλιβερός, να μιλά σαν να διαφημίζει πρίτι κολάν κι από πάνω η κυρία Σπυράκη να μέμφεται τον κ. Λαζόπουλο σαν μαινόμενη ιεροεξεταστής για τη σάτιρα που κάνει ο καλλιτέχνης στη Ν.Δ. Μα αν ένας σατιρικός δεν σατιρίσει τη Ν.Δ., τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ κι όλο το πολιτικό φάσμα, τι θα σατιρίσει; το μανικιούρ της Μαρίας της Μαγδαληνής; Βεβαίως η κυρία Σπυράκη, όπως άλλωστε και ο κ. Σαμαράς, είναι Charlie Hebdo, αρκεί τα σκίτσα να ’ναι για τη συνιστώσα Ρόζα.

Συνέχεια

Στους δέκα ψηφοφόρους, ο μισός να ψηφίσει (Benny) Πασόκ.


Τη σημαντικότητα της κατάληψης της τρίτης προνομιούχας θέσης από το Πασόκ υπογράμμισε ο Ευάγγελος Βενιζέλος από τη Χαλκίδα όπου συνάντησε τους τοπικούς πανελλήνιους σοσιαλιστές που επιμένουν να τον στηρίζουν. Γιατί όπως έχει πει άπειρες φορές τον τελευταίο καιρό, το Πασόκ στην τρίτη θέση θα αποτελέσει τον ισορροπιστή και τον εγγυητή του ελληνικού λαού. Σε αντίθεση με το ΚΚΕ, το Ποτάμι και τους χρυσαυγίτες που αν βρεθούν στην τρίτη θέση δεν θα αποτελέσουν τον ισορροπιστή και τον εγγυητή του ελληνικού λαού. Γιατί αυτοί δεν ξέρουν από τρίτες θέσεις, εγγυήσεις και ισορροπίες. Σε αντίθεση με τον Ευάγγελο Βενιζέλο που τα τελευταία χρόνια έμαθε να παίζει καλά την τρίτη θέση οπότε η τέταρτη ή η πέμπτη θα του κακοφανεί. Έτσι μπορεί το Πασόκ να μην αποτελεί το σούπερ κόμμα που θα λύσει τα προβλήματα, αλλά τουλάχιστον μια τρίτη θέση μπορεί να τη διαχειριστεί αξιοπρεπώς.

Συνέχεια

Λουίς ντε Γκίντος: Ποιός μιλάει…


guidos lehman 2ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

(Επίκαιρα, 8-14 Ιανουαρίου 2015)

Κανονικά, θα έπρεπε να σαπίζει στη φυλακή. Καταδικασμένος πολλές φορές σε ισόβια κάθειρξη, με δημευμένη την προσωπική του περιουσία κι ενίοτε περιφερόμενος από πόλη σε πόλη εκτεθειμένος στη δημόσια αποδοκιμασία και ύβρη μόνο και μόνο για να αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα προς αποφυγή, ο ισπανός υπουργός Οικονομικών Λουίς ντε Γκίντος όφειλε να λογοδοτήσει και φυσικά να τιμωρηθεί αυστηρότατα για την μεγαλύτερη χρεοκοπία των μεταπολεμικών δεκαετιών, την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς το 2008, που λειτούργησε σαν θρυαλλίδα προκαλώντας την μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων 100 χρόνων.

Αξίζει να ανατρέξουμε στο βιογραφικό του δεύτερου ισχυρότερου πολιτικού της Ισπανίας, όπου φαίνονται με μια γρήγορη ματιά τα κατά συρροή εγκλήματα του, απλώς και μόνο για να αξιολογήσουμε και την σοβαρότητά του, ως οικονομολόγου και πολιτικού. Κι επομένως πόσο σοβαρά πρέπει να λαβαίνουμε τα λόγια του. Η σταδιοδρομία του μεγαλύτερου οικονομικού δολοφόνου που ανέδειξε η Ισπανία ξεκίνησε επί θητείας του δεξιού πρωθυπουργού Χοσέ Μαρία Αθνάρ (1996-2004) καθώς την συγκεκριμένη οκταετία υπηρέτησε στις πιο νευραλγικές θέσεις: γενικός διευθυντής Οικονομικής Πολιτικής, στη διοίκηση της κρατικής εταιρείας σιδηροδρόμων, στο Ινστιτούτο Επίσημων Πιστώσεων, στην δημόσια εταιρεία κρατικών βιομηχανικών μετοχών και τέλος, από το 2002 ως το 2004, υπουργός Οικονομίας. Είναι η εποχή που δημιουργήθηκε η φούσκα ακινήτων στην Ισπανία, η οποία το 2012 αποτέλεσε την ειδική μορφή με την οποία εμφανίστηκε στην μεγαλύτερη χώρα της Ιβηρικής χερσονήσου η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Στο διάγραμμα που παραθέτουμε φαίνεται πεντακάθαρα πως ο υπέρμετρος και αλόγιστος τραπεζικός δανεισμός που οδήγησε στην υπερεπέκταση του κατασκευαστικού τομέα δεν συνέβη επί κυβέρνησης Θαπατέρο (Απρίλιος 2004 – Δεκέμβριος 2011), όσο κι αν στα χρόνια του αυξήθηκε σημαντικά…

Συνέχεια

Μανιφέστο του «Δημοκρατικού» Ολοκληρωτισμού…


Μανιφέστο του «Δημοκρατικού» Ολοκληρωτισμού

Του Φώτη Τερζάκη

Κυκλοφορούσε καιρό στο διαδίκτυο· τώρα, μεταφρασμένο για πρώτη φορά στα ελληνικά (και σχολιασμένο) από τον Γιάννη Δ. Ιωαννίδη, δημοσιεύεται στο Πανοπτικόν 19. Πρόκειται για το περίφημο κείμενο του στελέχους τού ΟΟΣΑ Christian Morrisson, γραμμένο το 1996, με τίτλο «Οι δυνατότητες πολιτικής πραγματοποίησης των διαρθρωτικών αναπροσαρμογών». «Μαθήματα κυριαρχίας από τους επιγόνους του Μακιαβέλι», υποτιτλίζει δηκτικά ο μεταφραστής.

Είναι μια σειρά οδηγίες προς κυβερνήσεις, αποκαλυπτικές μέσα στον κυνισμό τους, για το πώς να επιβάλλουν τις «διαρθρωτικές αλλαγές» που απαιτούσε το Σύμφωνο της Ουάσινγκτον – στις «αναπτυσσόμενες χώρες», τότε· σήμερα, σε ολόκληρο τον κόσμο. Πράγμα που μαρτυρεί εύγλωττα, πέραν των άλλων, ότι η «κρίση» του 2008 είναι η κορύφωση μιας κανονικής διαδικασίας η οποία αναπτύσσεται απρόσκοπτα και βάσει κεντρικού σχεδίου από τη δεκαετία του 1980, από την περιφέρεια προς τα κέντρα του πλανήτη. Η διαδικασία για την οποία πρόκειται είναι «απλώς» η αλλαγή μοντέλου τού καπιταλισμού (με έξοδα, εννοείται, των λαών του κόσμου) που εκδιπλώνεται σταθερά στις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα.

Συνέχεια

Οι λόγοι και οι δρόμοι: Στο δρόμο προς τις εκλογές (σημείωμα πρώτο)…


της Μαριλένας Καρρά

Μ’ αυτές τις γραμμές λέμε να ξε- φύγουμε. Λέμε να μην αναπαράξουμε τον κυκεώνα λόγων υπέρ ή κατά του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε τον κυκεώνα λόγων υπέρ ή κατά της διαδικασίας των εκλογών. Εδώ, λέμε να πετάξουμε την πολιτική ανάλυση που δουλεύει με δίπολα για λίγο στην άκρη. Μπας και αποφασίσουμε για τι είδους πολιτική θέλουμε να μιλήσουμε. Όχι πως αδυνατούμε εντελώς να διαβάσουμε τα σημαινόμενα των προεκλογικών πολιτικών αντιπαραθέσεων. Δεν αδυνατούμε, γιατί τα υποκείμενα των αναπαραγόμενων κριτικών προς πάση κατεύθυνση είναι γνωστά- όχι με την έννοια πως διαθέτουν ονοματεπώνυμο- αλλά πως έχουν μια θέση στο δημόσιο χώρο. Αυτά τα υποκείμενα τα βρίσκουμε δίπλα μας στο δρόμο, λόγου χάρη, ή δήθεν δίπλα μας, τα βρίσκουμε δίπλα μας στην εκ των βαθέων κριτική των θεσμών ή στη δήθεν κριτική των θεσμών. Δήθεν; Ναι, δήθεν. Όχι ηθικά, αλλά πολιτικά. Να μια πρώτη απόπειρα να διαλευκανθεί έστω και λίγο για τι είδους πολιτική θέλουμε να μιλήσουμε.

Συνέχεια