Εξαιρετικά συμπυκνωμένος χρόνος…


Αυτή είναι ίσως η πιο σύντομη προεκλογική περίοδος που έχουμε ζήσει τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά ταυτόχρονα και η πιο κρίσιμη, βαρύνουσας σημασίας εκλογική αναμέτρηση που έρχεται στις 25 Ιανουαρίου του σωτήριου έτους 2015. Όλα τα βλέμματα και όλη η ενέργεια είναι στραμμένα σ’ εκείνη τη βραδιά. Τα υπόλοιπα χάνουν σιγά σιγά το νόημά τους όσο πλησιάζουν οι ώρες, μόλις εννιά μερούλες πριν την επόμενη Κυριακή.
Κανείς δεν δίνει μεγάλη σημασία στα καθιερωμένα σποτάκια των κομμάτων που είναι, έτσι κι αλλιώς, βιαστικά καμωμένα και όχι και ιδιαίτερα επιτυχημένα, εξάλλου και οι θεατές τους δεν έχουν πια και τόσο όρεξη για πανηγυράκια. Να ψηφίσουμε να ξεκουμπιστούν, να τελειώνουμε, να ανασάνουμε, να πάρει πάλι μπρος η ζωή μας, αυτό είναι όλο. Από τις επτά το πρωί μέχρι τις επτά το βράδυ, όλο κι όλο 12 ώρες και θα κριθεί αν θα έχουμε μέλλον, τόσο απλά.

Πάνελ με εκπροσώπους κομμάτων διαδέχονται το ένα το άλλο αλλά μοιάζει ο καθένας να έχει πάρει τις πιο σοβαρές αποφάσεις του εδώ και καιρό. Πλησιάζοντας στη στιγμή της κάλπης, ο χρόνος συμπυκνώνεται όλο και πιο γρήγορα, τα πρόσωπα διαλύονται εκεί μέσα, η σκόνη του τα σκεπάζει και μένει μόνο ένα περίγραμμα σκιάς που δείχνει μια χοντρική κατεύθυνση: από εδώ, από εκεί. Οι αποχρώσεις θα χαθούν, θα ξεχωρίσουν τα βασικά χρώματα. Τώρα δεν είναι ώρα για αποχρώσεις, για τέτοιες πολυτέλειες. Ο καθένας θέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία της ζωής του, ή του θανάτου του.
Κάτω από τις πολλές συζητήσεις και αντεγκλήσεις, κάτω από τις πολύβουες φωνές μας, σέρνεται υποβόσκον το πένθος των περασμένων χρόνων και φόνων που διαδραματίστηκαν σε αυτόν εδώ τον τόπο: δεν ξεχνάμε: Χριστούλας, Φύσσας, Καναούτης, Σάρα, οι φοιτητές στη Λάρισα… Δεν ξεχνάμε, και αν εμείς ξεχνάμε, από ένστικτο επιβίωσης, δεν ξεχνά η ψυχή μας, πάνω σε τούτο το χώμα είναι τα αποτυπώματά τους.
Όσο κι αν συνεχίσαμε να ζούμε, να γελάμε και να ελπίζουμε, εκείνοι είναι εδώ.
Όταν ζεις μέσα στο παρόν, δεν συνειδητοποιείς πως ζεις την ιστορία, αλλά αυτή η εποχή κάνει μια εξαίρεση και διαρκώς μας στέλνει κρυφά μηνύματα πως ναι, αυτή η εποχή είναι ιστορική. Λίγο συνειδητά και λίγο ασυνείδητα, όλοι το νιώθουμε. Άλλοι μένουν πιο σιωπηλοί απ’ οτι συνήθως, άλλοι μιλάνε λίγο πιο πολιτικά απ’ ότι πριν, άλλοι αγωνιούν κρυφά μέσα τους: Tι θα γίνει; Τι θα ξημερώσει; Τώρα κάτι έχουμε στα χέρια μας, κάτι χειροπιαστό, μια ψήφο σε μια κάλπη και αυτό είναι όλο.
Όλη η Ευρώπη μιλάει για μας, όλος ο πλανήτης κοιτάζει προς τα εδώ, τόσο μεγάλη τιμή! Είμαστε κάθε μέρα πρωτοσέλιδο!
Έχουμε επίγνωση; Ή θα κλείσουμε μια μεγάλη σελίδα και θα ανοίξουμε μια εντελώς διαφορετική, ή …
Λίγες φορές έχεις την τύχη να κρατάς στα χέρια σου το βιβλίο της Ιστορίας και να το γράφεις. Η ζωή μας έκανε αυτή τη μεγάλη τιμή και εναπόθεσε στα χέρια μας την πένα της.
Γυρίζω το κεφάλι πίσω και κοιτάζω αυτά τα πέντε σημαίνοντα, γεμάτα, βαριά χρόνια και μοιάζουν με χρόνια σκλαβιάς. Σαν μια βαριά σκιά να μας πλάκωσε, ύπουλα και σιγά και σα να τη συνηθίσαμε. Τη συνηθίσαμε άραγε τόσο που δεν μας ενοχλεί πια; Γίναμε σκαιοί άνθρωποι;
Θυμάσαι τότε που συγκλονιστήκαμε με τον Χριστούλα και τρέξαμε στην πλατεία να εναποθέσουμε ένα λουλούδι; Θυμάσαι που λέγαμε «να μη συνηθίσουμε το θάνατο»; Tον συνηθίσαμε άραγε; Θα ξημερώσει άραγε;
____________________________________________–

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s