Διαβολικόν ιντερμέδιον…


Wasnatch_Front-To-Back

Ο διάβολος έχει μόνον εξακόσια εξήντα έξι δόντια ενώ ο θεός δύο χιλιάδες δέκα πέντε. Ο θεός κάθε χρόνο αποκτά ένα δόντι ενώ ο διάολος έχει σταθερή οδοντοστοιχία. Μέσα στο σπίτι του στην κουφάλα ενός δέντρου ο διάολος βρίζει και κλαίει. Γράφει προκηρύξεις μαθαίνει τα όπλα. Αναρωτιέται ποιος τον γέννησε και γιατί. Γράφει μιαν εμπνευσμένη επιστολή και την αφήνει πάνω απ’ το κεφάλι του θεού. Πάνω απ’ το εχθρικό στρατόπεδο. Πάνω στο σβέρκο του Πατριάρχη. Αρκετοί πιστοί συγκινούνται και ψάχνουν να τον βρουν. Αλλάζουν πίστη και περνάνε στις γραμμές του. Γίνονται διαβολικοί και κάνουν διαβολικά πράγματα.

Συνέχεια

Εκπαιδεύοντας την……Ρίτα…


Graffiti art Tel-Aviv  Banksy Tel-Aviv

Ζούμε στην χώρα της ευτυχίας.

Η Νέα Ελλάδα™ του κ. Σαμαρά μόλις και ανατέλλει.

Η μόνη χώρα στον πλανήτη χωρίς προβλήματα.

Οι ανεπάγγελτοι Ιταλοί φταίνε για την τραγωδία του Norman Atlantic.

Στις ΗΠΑ πνίγηκαν από μια κουταλιά χιόνι, στην Τουρκία παρακαλούν γονατιστοί τον Αλλάχ να καλυτερέψει ο καιρός!

Αλλά εδώ; Εδώ είναι η γη της Επαγγελίας.

Εδώ έχουμε Ηγέτες. Όχι σαν κάπου αλλού που τους γύριζε ο άλλος για 40 χρόνια στην έρημο για να καταλήξουν στο μόνο μέρος της Μέσης Ανατολής χωρίς πετρέλαιο.

Εδώ είναι η Γη της Επαγγελίας.

Συνέχεια

Το μεσσιανικό βασίλειο και η προλεταριακή επανάσταση…


Σημειώσεις σχετικά με την υλιστική-θεολογική αντίληψη του Walter Benjamin για την ιστορία

μπεν
«Γράφει ο Δημήτρης Κεχρής»

Εν έτει 1940 και λίγο καιρό πριν αυτοκτονήσει στα γαλλοϊσπανικά σύνορα για να αποφύγει τη σύλληψη από τους ναζί, ο Walter Benjamin ολοκληρώνει το τελευταίο και πιο αινιγματικό του έργο «Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας». Υπό το πρίσμα ιδιαίτερα φορτισμένων κοινωνικών συμφραζομένων, αξιοποιεί την ευκαιρία να θέσει ερωτήματα που απευθύνονται στο σύνολο της ιστορίας της νεωτερικότητας με ένα ρομαντικό ύφος που είναι φορέας προκαπιταλιστικών πολιτισμικών παραδειγμάτων και αξιών. Η νοσταλγία του παρελθόντος που χαρακτηρίζει το έργο, όμως, δεν επιθυμεί την οπισθοδρόμηση, αλλά χρησιμεύει ως μέθοδος κριτικής του παρόντος και οδηγός στην αλλαγή πορείας προς ένα ουτοπικό μέλλον.

Συνέχεια

Το «κοινωνικό πείραμα» του Charlie Hebdo…


coran-merde-charlie-hebdo-karim-achoui-balles

Η εκτέλεση των σκιτσογράφων του γαλλικού περιοδικού Charlie Hebdo προκάλεσε έντονες αντιδράσεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Η δολοφονική επίθεση ενάντια σε ανθρώπους οι οποίοι κρατούσαν μολύβια και πληκτρολόγια ήταν μια επίθεση ενάντια στην ελευθερία της άποψης, τη σάτιρα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αντίθεση στον φανατισμό και τη μισαλλοδοξία.

Ήταν επίθεση κατά κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου, ακριβώς όπως είναι οποιαδήποτε δολοφονία αμάχων που αγωνίζονται για την ελευθερία τους, το μέλλον των παιδιών τους και την υπεράσπιση των κοινωνικών τους κεκτημένων. Από το Παρίσι ως τη Λωρίδα της Γάζας κι από τα κινεζικά εργοστάσια της Σενζέν ως το Μιζούρι των Ηνωμένων Πολιτειών.

Συνέχεια

Είναι σκληρό να σε αγαπούν μαλάκες…


Η σφαγή στο Charlie Ηebdo άρχισε ήδη να γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης και για εκλογικές σκοπιμότητες αλλά και από τους υποστηρικτές τής ελεύθερης οπλοφορίας, τόσο στην Γαλλία όσο και στο εξωτερικό.

«Είναι σκληρό να σε υποστηρίζουν μαλάκες» θα μπορούσε να φωνάξει το Charlie Ηebdo βλέποντας κάποιες αντιδράσεις στην Γαλλία και αλλού στον κόσμο. Χωρίς καμμιά έκπληξη, το δράμα τού Charlie Ηebdo έχει προκαλέσει αμφίβολες αντιδράσεις ή απόπειρες πολιτικής εκμετάλλευσης.

Ο έλληνας πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, στην εκστρατεία του για τις βουλευτικές εκλογές, χρησιμοποίησε την τραγωδία ενάντια στον πολιτικό αντίπαλό του, τον ΣυΡιζΑ, ο οποίος φαίνεται να προηγείται στις σφυγμομετρήσεις. «Σήμερα στο Παρίσι, πραγματοποιήθηκε μια σφαγή με τουλάχιστον δώδεκα θάνατους. Και εδώ μερικοί ενθαρρύνουν ακόμη περισσότερο την παράνομη μετανάστευση και υπόσχονται την πολιτογράφηση», δήλωσε ο επί κεφαλής τής συντηρητικής Νέας Δημοκρατίας.

Συνέχεια

Ο Σωκράτης για τον Θάνατο…


Ο Σωκράτης στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών

Ο Σωκράτης στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών


Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης

«Εκείνο που στο βάθος όλοι θέλουμε δεν είναι να κάνουμε κάτι, αλλά να είμαστε κάτι.»A.E. Taylor, Πλάτων – Ο Άνθρωπος Και Το Έργο Του

Όταν πια η εκτέλεση του Σωκράτη ήταν σίγουρη και επικείμενη, και αφού αποχαιρέτησε την οικογένειά του, τον επισκέφτηκαν μια τελευταία φορά οι φίλοι του, που εξέφρασαν ξανά τον θαυμασμό τους για την ψύχραιμη στάση του Σωκράτη κατά τη διάρκεια της δίκης του και της αναμονής του θανάτου. Ο δάσκαλός τους εξηγεί πώς ένας φιλόσοφος οφείλει να σκέφτεται για τον θάνατο και γιατί δεν πρέπει να τον φοβάται, αλλά να τον βλέπει σαν ευκαιρία για την ολοκλήρωση του έργου του. Το περιστατικό εξιστορείται από τον Πλάτωνα στον διάλογο Φαίδων.

Για τον Σωκράτη η αυτοκτονία ήταν ανεπίτρεπτη. Γι’ αυτόν, o άνθρωπος είναι ιδιοκτησία του θεού, και μόνο ο θεός έχει το δικαίωμα να τον θανατώσει ή να του ζητήσει να πεθάνει. Όπως λοιπόν στην περίπτωση που ένας είλωτας αυτοκτονούσε χωρίς την άδεια ή την επιθυμία του ιδιοκτήτη του να πεθάνει, ο ιδιοκτήτης θα οργιζόταν και, αν μπορούσε, θα τιμωρούσε τον δούλο, «ίσως λοιπόν υπό αυτήν την έννοια δεν είναι παράλογο που δεν πρέπει κανείς να αυτοκτονεί πριν στείλει ο θεός κάποιαν ανάγκη, όπως αυτή σε μένα τώρα»[1]σελ.77.

Συνέχεια