Να πάνε στο διάβολο όλοι και όλα


Πέτρος Κατσάκος

Να πάνε στο διάβολο όλοι και όλα όταν ένα παιδί κολλάει πάνω στο άψυχο κορμί του πατέρα του για να κρατηθεί στη ζωή.

Δεν με νοιάζει που θα βρουν τα λεφτά. Δεν με νοιάζει αν θα είναι ευρώ ή δραχμές. Δεν με νοιάζουν ούτε καν αυτά τα e mail τους. Δεν με νοιάζει πώς θα τους λένε και σε ποια περιφέρεια θα κατέβουν. Δεν με νοιάζουν οι καταθέσεις τους και οι επενδύσεις τους. Τίποτα δεν με νοιάζει. ΤΙΠΟΤΑ. Απολύτως τίποτα δεν με νοιάζει και εντός και εκτός της ευρωζώνης. Το μυαλό μου, η ψυχή μου, οι φόβοι μου, οι αγωνίες μου και η οργή μου βρίσκονται στον Έβρο.

Δεν μπορώ να δω τίποτε άλλο εκτός από αυτήν. Εκεί είμαι και ξεπαγιάζω δίπλα στην Τάλα. Να πάνε στο διάβολο όλοι και όλα όταν ένα παιδί κολλάει πάνω στο άψυχο κορμί του πατέρα του για να κρατηθεί στη ζωή. Έχω θυμό. Μεγάλο θυμό. Κι ακόμα μεγαλύτερος ο θυμός μου με όλους αυτούς που θα φορέσουν το πρωτοχρονιάτικο κοστούμι του ανθρωπισμού και θα της κάνουν τη χάρη να μην της κολλήσουν ένα «λάθρο» δίπλα στο δισύλλαβο όνομά της χρονιάρες μέρες που είναι. Τρέμω στην ιδέα της εορταστικής συμπόνοιας τους. Χάρη θα της κάνουν να μην κακίσουν τον άμυαλο πατέρα της που βρήκε εποχή να την πάρει αγκαλιά για να περάσουν το ποτάμι μέσα στο καταχείμωνο. Μέσα στην άψυχη αγκαλιά του την βρήκε χτες το πρωί ένας αγρότης κοντά στο χωριό Θούριο δίπλα στα σύνορα. Οι γιατροί είπαν πως είχε μείνει κουρνιασμένη πάνω στο σώμα του τουλάχιστον δέκα ώρες. Ακόμα και νεκρός της έδινε ζωή μέχρι το σώμα του να παγώσει. Δεν είχε και κανέναν άλλον δίπλα της στον ξένο τόπο. Ούτε και ξέρει που βρίσκεται.

Συνέχεια

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μεταμορφώσει την ΕΕ, αν τον αφήσει η Ευρώπη …


ΛαπαβίτσαςΚώστας Λαπαβίτσας

Παραθέτω την ελληνική μετάφραση άρθρου μου στην Γκάρντιαν σήμερα, 29 Δεκεμβρίου 2014.

Την μετάφραση έκανε το ThePressProject, το οποίο και ευχαριστώ. Ο τίτλος που χρησιμοποίησε το ThePressProject ήταν «Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κερδίσει» που δεν απέχει από την κεντρική ιδέα του άρθρου μου. Αρκεί βέβαια να έχει κανείς πλήρη επίγνωση του τι μέλλεται να αντιμετωπίσει μια κυβέρνηση που θα επιχειρήσει να υλοποιήσει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.


Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ είναι αποτέλεσμα του προγράμματος προσαρμογής που επιβλήθηκε στην Ελλάδα το 2010 από την Τρόικα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), η οποία διέθεσε τεράστια δάνεια στο πλαίσιο του προγράμματος, ζητώντας όμως άνευ προηγουμένου περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, αυξήσεις φόρων και κατάρρευση μισθών. Ήταν ένα κλασικό, αν και ακραίο, πακέτο λιτότητας με μια διαφορά ζωτικής σημασίας: Αυτή τη φορά δεν ήταν δυνατό να περιοριστούν οι επιπτώσεις της λιτότητας μέσω της υποτίμησης του νομίσματος όπως, για παράδειγμα, συνέβη στην Ασιατική κρίση του 1997-98. Η συμμετοχή της Ελλάδας στην Eυρωζώνη είχε κλείσει όλες τις εξόδους διαφυγής.

Η βίαιη λιτότητα κατάφερε να σταθεροποιήσει την Ελλάδα και να την κρατήσει εντός της ONE -καταστρέφοντας την οικονομία και την κοινωνία της. Το δημοσιονομικό έλλειμα έχει μειωθεί δραστικά, το έλλειμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών έχει μετατραπεί σε πλεόνασμα και η προοπτική αθέτησης της εξυπηρέτησης του εξωτερικού χρέους έχει υποχωρήσει. Αλλά το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 25%, η ανεργία εκτοξεύτηκε πάνω από το 25%, οι πραγματικοί μισθοί έχουν μειωθεί κατά 30% και η βιομηχανική παραγωγή έχει μειωθεί κατά 35%. Το ανθρώπινο κόστος των πολιτικών της τρόικας είναι ανυπολόγιστο και προσομοιάζει σε μια σιωπηλή ανθρωπιστική κρίση: Ο αριθμός των αστέγων έχει εκτοξευτεί , η πρωτοβάθμια υγειονομική περίθαλψη έχει καταρρεύσει, τα συσσίτια έχουν πολλαπλασιαστεί και η παιδική θνησιμότητα έχει αυξηθεί.

ΩΡΑ ΝΑ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ: Ο ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ, Ο ΜΠΑΛΜΠΟΑ, ΤΟ ΤΖΑΚΟΥΖΙ, Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΚΑΦΚΑ…


Νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να σοβαρευτούμε και να ασχοληθούμε με τα πραγματικά σοβαρά και φλέγοντα ζητήματα, φτάνει πια με τους περισπασμούς και τις λοξοδρομήσεις.
Συνέχεια

Για ένα κομμάτι ψωμί…


Για ένα κομμάτι ψωμί,
δε φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
πρέπει να δώσεις πολλά.

Δεν φτάνει μόνο το μυαλό σου,
δε φτάνει μόνο το κορμί σου.
Το πιο σπουδαίο είν’ η ψυχή σου, δικέ μου.
Έχει τους νόμους τους αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Θα σου κρεμάσουνε μια μπάλα
και θα τραβιέσαι μ’ αυτήν μέρα – νύχτα.
Έχεις κανάλι πολύ να τραβήξεις,
μέχρι να πάψεις να λες -«μα τι τρέχει;»
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Για ένα κομμάτι ψωμί,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα πιεις φαρμάκια πολλά.

Θα σε πετάνε από δω κι από κει
θα λαχανιάζει η ψυχή σου.
Θα φτύσεις αίμα απ’ το στόμα, δικέ μου.
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα ‘χεις ξεχάσει πολλά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα ‘χεις πληρώσει ακριβά.

Και κάποια μέρα θα σε λύσουν,
μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις.
Θα σε κλωτσάνε και θα σ’ αρέσει, δικέ μου.
Σαν το σκυλί τους θα σ’ έχουν, δικέ μου,
μα δε θα έχεις ψυχή να το νοιώσεις,
θα είναι για σένα αργά.


στίχοι, μουσική: Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας

Ντραμς:Χρύσανθος Κορμπάκης
Μπάσο:Μπάμπης Μπουτσελάκης
Πιάνο:Στάθης Θεοχαράκης
Σαξόφωνο:Βαγγέλης Σβάρνας
Κιθάρα:Άγγελος Σκορδίλης

Εσείς οι θλιβεροί να μείνετε εδώ, εμείς θα συνεχίσουμε…


Απέκτησα, το νέο βιβλιοδετημένο ημερολόγιό μου για το 2015. Παχουλό σημειωματάριο, με λαστιχάκι στην άκρη των φύλλων, στο μπλε χρώμα και αυτό όπως το περσινό.

Συνέχεια

Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας – Λουκιανός Κηλαηδόνης…


mpe
Γραφει ο Παναγιώτης Κοτσώνης

Ο σκοπός του παρόντος άρθρου δεν είναι μια ανασκόπηση στα πολιτικά τραγούδια της δεκαετίας του ’70, ούτε πολιτική καταγραφή γεγονότων.

Το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ‘70, η πτώση της χούντας, εκτός από  τις υψηλές πολιτικές ζυμώσεις, ανακατατάξεις και ιδέες, ανύψωσε και την απήχηση του πολιτικού τραγουδιού. Στα μεγάλα πολιτικά φεστιβάλ, τις λαϊκές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και διεκδίκησης, ο λαός τραγουδούσε με πάθος τα πολιτικά τραγούδια που προϋπήρχαν της δικτατορίας αλλά και όσα γεννήθηκαν στα χρόνια της απαγόρευσης, της παρανομίας ή αυτοεξορίας των δημιουργών τους, όπου μέσα από αντίξοες συνθήκες κατόρθωναν ορισμένα να φτάσουν στο κοινό. Επιτέλους, ο λαός μπορούσε ελεύθερα και παντού να τραγουδάει Θεοδωράκη, Λεοντή, Λοΐζο, Μαρκόπουλο και όλους τους κλασσικούς πλέον συνθέτες του έντεχνου και λαϊκού τραγουδιού χωρίς το φόβο του χαφιέ ή της απαγόρευσης.

Συνέχεια

2010-2014: Πέντε χρόνια συλλογικής καθυπόταξης και φοβικής εξουσίας…


του Μάνου Σαββάκη

gap3

Από την αποφράδα εκείνην ημέρα που ο τότε πρωθυπουργός Παπανδρέου ο Γ΄ ανακοίνωσε «και καλά» θλιμμένος από το όμορφο Καστελόριζο την υπαγωγή της χώρας των απατεώνων -σύμφωνα με τα δικά του λόγια, της οποίας παρεμπιπτόντως υπήρξε εκλεγμένος με υψηλότατο ποσοστό πρωθυπουργός- σε διάφορους μηχανισμούς «τεχνητής» στήριξης, πέρασαν πέντε χρόνια. Μεσολάβησαν πέντε χρόνια μέσα στα οποία οι περισσότερες υποσχέσεις των κυβερνητικών σχημάτων, με τις ποικίλες μορφές και με τους ανά δυο ή ανά τρεις συνδυασμούς τους που εναλλάχτηκαν στην εξουσία αποδείχτηκαν έωλες, κίβδηλες και εντελώς απατηλές.

Συνέχεια