Ευρωπαϊκό Καρτέλ Άνθρακα Χάλυβα (ΕΚΑΧ) — A. Lacroix-Riz


Βάλτερ Χάλσταϊν, πρώτος Πρόεδρος τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ο κ. «Gleichberechtigung»)

Η εποχή τής οικονομίας: Το Παρίσι ανάμεσα στο ευρωπαϊκό καρτέλ και σε μια ευρωπαϊκή αγορά ανοικτή προς τις ΗΠΑAux origines du carcan européen (1900-1960) (Κεφ. 6, σελ.133-174) [pdf]

Το κλίμα προπαρασκευής για την έναρξη εφαρμογής τού σχεδίου Σουμάν

Παρά την στάση δουλοπρέπειας που επιδείχθηκε από γαλλικής πλευράς με την αποδοχή τής προσάρτησης τής γαλλικής ζώνης κατοχής στη διζωνία — γεγονός που συνέπεσε με την ίδρυση τής ACUE [Αμερικανικής Επιτροπής για την Ενωμένη Ευρώπη] —, η γαλλική κυβέρνηση επιδιδόταν επίμονα στη τακτική τού «window dressing»:[1] επιδίωξή της ήταν να δημιουργήσει την εντύπωση στους αμερικάνους ότι το μόνο της όνειρο ήταν η ευρωπαϊκή ένωση, ενώ την ίδια στιγμή έβαζε φρένο στη διαδικασία ενσωμάτωσης των δυτικών ζωνών τής Γερμανίας απαλλαγμένων πλέον από το βάρος τής ήττας τού Μαΐου τού 1945.[2] Σύμφωνα, άλλωστε, με τον Ζορζ Μπονέ, ο λυρικός ενθουσιασμός για την «Ευρώπη» και η εξύμνηση των «τελωνειακών ενώσεων» δεν έπαψαν ποτέ να είναι, όσον αφορά τους αμερικάνους δανειστές, το πολυτιμότερο «ατού μας», το οποίο δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να αφεθεί «αναξιοποίητο».[3]

Τα πρακτικά μέτρα που λαμβάνονταν συνέχιζαν να έχουν διακοσμητικό χαρακτήρα. Έτσι, για παράδειγμα, γίνονταν εξαγγελίες μείωσης των τελωνειακών δασμών και των ποσοστώσεων συνοδευόμενες όμως από συγκεκριμένα μέτρα με αντίθετο περιεχόμενο[4] ενώ τον Αύγουστο τού 1949 προετοιμάστηκε και ένα παραπλανητικό σχέδιο «οικονομικής ένωσης» μεταξύ τής Γαλλίας, τής Ιταλίας και τού Μπενελούξ, που μάλιστα παρουσιάστηκε ως «ένα πρώτο βήμα για τη δημιουργία μιας περιφερειακής βάσης στο εσωτερικό τής δυτικής Ευρώπης».[5] Ωστόσο, βάσει των δεσμεύσεων των συμφωνιών τού Μπρέτον Γουντς, «η Ευρώπη» όφειλε να συναλλάσσεται σε δολάρια, χωρίς όμως να μπορεί να διαθέτει την παραγωγή της στις ΗΠΑ, οι οποίες ασκούσαν πολιτική υπερπροστατευτισμού. Συνέπεια τούτου ήταν ότι η δολαριακή έλλειψη που προέκυψε κατ’ αυτόν τον τρόπο (το λεγόμενο «dollar gap») τροφοδοτούσε ή και αύξανε την ανάγκη δανεισμού σε δολάρια των ευρωπαίων εταίρων.

Οι ασφυκτικές πιέσεις των ΗΠΑ για την «απελευθέρωση των συναλλαγών» και την ενσωμάτωση τής δυτικής Γερμανίας στην Ευρώπη των «χωρών τού σχεδίου Μάρσαλ»[6] κέρδιζαν λοιπόν σε αποτελεσματικότητα. Ο εκβιασμός αυτός ασκείτο επί τόπου από το επιτελείο τής αμερικανικής πρεσβείας, επικεφαλής τής οποίας ήταν από το 1948 έως το 1953 ο Ντέιβιντ Μπρους, πρώην διευθυντής τού OSS[i] για την Ευρώπη, απ’ όπου μεταπήδησε στη CIA, διαγράφοντας πορεία παρόμοια με αυτή τού στενού φίλου και συνομήλικού του Άλεν Ντιούλς.[7]

Συνέχεια

Πάλι για τις χρηματοδοτικές ανάγκες του 2015.


Στον Πίνακα 1 παρουσιάζονται οι χρηματοδοτικές ανάγκες και οι πηγές της ελληνικής γενικής κυβέρνησης όπως αυτές διαμορφώνονταν την περίοδο πριν από τις τελευταίες εξελίξεις (μη συμφωνία με την τρόικα στην τελευταία αξιολόγηση, την προκήρυξη πρόωρης εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας, αλλά και τις συζητήσεις για τις δύο προληπτικές γραμμές στήριξης από την ΕΕ και το ΔΝΤ).

Το μεσο-μακροχρόνιο χρέος αποτελείται από ομόλογα 4,5 δις ευρώ (ΕΚΤ) και τα υπόλοιπα 3,4 δις ευρώ είναι δάνεια (διακρατικά δάνεια).

Σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις έχουν επέλθει διαφοροποιήσεις ως προς τις υπάρχουσες πηγές χρηματοδότησης των αναγκών. Παρότι ακόμη δεν γνωρίζουμε το αποτέλεσμα της εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας αλλά και το αποτέλεσμα , σε περίπτωση προκήρυξης βουλευτικών εκλογών, μπορούμε να υπολογίσουμε τις υπάρχουσες πηγές χρηματοδότησης στην πιθανή περίπτωση που η σημερινή αντιπολίτευση κερδίσει τις εκλογές και θελήσει να προχωρήσει σε «συνολική διαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης». Συγκεκριμένα:

Συνέχεια

Φώς στο τούνελ…


«Φως στο τούνελ», γελοιογραφεί ο Βαγγέλης Παπαβασιλείου!
Καθισμένος στη σκοτεινή γωνιά σου, στην άκρη του καναπέ, μπροστά από την τηλεόραση που παίζει, όλο το ίδιο και το ίδιο σκέφτεσαι! Ακριβώς αυτό που σχεδίασε τόσο ευρηματικά ο Βάγγος. Μόνο από την οπή της κάλπης μπαίνει μια ηλιαχτίδα ελπίδας στο σκοτάδι της ζωής σου, πια. Κι είσαι έτοιμος να το πάρεις το ρίσκο γιατί τι σου έχει μείνει πια να χάσεις, έτσι δεν είναι;
Σου είχαν πει ότι αν έρθουν οι κομμουνιστές, θα σου πάρουν το σπίτι σου, αλλά ο Βύρωνας και ο Τάκης, αν δεν αλλάξει κάτι δραστικά εν τω μεταξύ, θα το χάσουν το σπίτι τους, εξ αιτίας των επιλογών αυτών που ψήφισες την περασμένη φορά, αυτών των ίδιων που ήθελαν να σε προφυλάξουν από τους κομμουνιστές!

Συνέχεια

Μικρά καθεστώτα που πρέπει να πέσουν: Το καθεστώς του άστεγου…


Φωτογραφία: Από το ιστολόγιο της Marta Kopiec


Τις ημέρες των Χριστουγέννων πληθαίνουν τα ρεπορτάζ για τους άστεγους. Πώς τα βγάζουν πέρα, πώς τα βρίσκουν μεταξύ τους, πώς βρίσκουν βοήθεια, τι τους προσφέρει ο Δήμος και όλα τα σχετικά που συνθέτουν μια παράλληλη και παράπλευρη κανονικότητα.

Συνέχεια

Οι δύο τακτικές του αστικού μπλοκ…


Οι δύο τακτικές του αστικού μπλοκ

από Γιάννης Κιμπουρόπουλος

Απόπειρα συνθετικής ανάγνωσης όσων διαδραματίζονται μεταξύ Αθηνών και Βρυξελλών, πολιτικών και οικονομικών τζακιών, αστικών και λαϊκών σαλονιών, με φόντο την προεδρική εκλογή

Τελικά, αποδεικνύεται ότι το timing της προεδρικής εκλογής δεν είναι διόλου τυχαίο. Όχι μόνο για τους λόγους που έχουν ήδη αναδειχθεί -η δέσμευση της χώρας και της επόμενης κυβέρνησης στην παράταση του μνημονίου και στον «οδικό χάρτη» της προληπτικής γραμμής ECCL-, αλλά και για λόγους πολύ πιο γήινους. Αυτές τις μέρες, εκατομμύρια Έλληνες ψηφοφόροι, μαζεμένοι σε γιορτινά οικογενειακά και φιλικά τραπέζια, ασχολούνται με το παρασκήνιο της προεδρικής εκλογής και τα μετεκλογικά σενάρια με την ίδια ελαφρότητα (ή βαρύτητα) που συζητούν τα κουτσομπολιά της γειτονιάς, τις εξελίξεις στα σόγια, τα παντρολογήματα, τους χωρισμούς, τους έρωτες, τις αγωνίες των παιδιών που μεγαλώνουν διαψεύδοντας ή επιβεβαιώνοντας τις προσδοκίες των γονιών τους. Μεταξύ χοιρινού, οινοποσίας και τηλεοπτικής αποχαύνωσης.

Συνέχεια

Η NSA είχε 12 άτομα να παρακολουθούν το VPN της ελληνικής κυβέρνησης…


της Αγγελικής Μπούμπουκα

image-2737

φωτό: δωμάτιο παρακολουθήσεων της Στάζι – αναπαράσταση στο DDR Museum

Τη μέρα που η ελληνική ειδησεογραφία περιστρέφεται –δικαίως- γύρω από το αποτέλεσμα της τρίτης και τελευταίας ψηφοφορίας για εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας (το οποίο συνεπάγεται άμεσες εκλογές) υπάρχει μια είδηση που μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να περάσει ούτε καν στα ψιλά των εγχώριων ΜΜΕ: Σύμφωνα με το νέο πακέτο διαρροών από τη δράση της NSA, που έρχεται σταδιακά στο φως χάρη στον Έντουαρντ Σνόουντεν, η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας των ΗΠΑ έσπαγε τα συστήματα κρυπτογράφησης των δικτύων VPN (“virtual private networks”, δηλαδή εικονικών ιδιωτικών δικτύων), τα οποία θεωρούνται η ασφαλέστερη οδός επικοινωνίας για οργανισμούς όπως οι κυβερνήσεις κρατών, προκειμένου να τις παρακολουθεί. Η λεπτομέρεια που θα πληροφορηθεί κάπως αργά η απερχόμενη ελληνική κυβέρνηση, είναι ότι μόνο για το VPN που υποτίθεται ότι θα διασφάλιζε τη μυστικότητα των επικοινωνιών μεταξύ των μελών της, η NSA απασχολούσε 12 πράκτορές της.

Συνέχεια

H συγκίνηση βάσει ποσοστώσεων…..«Norman Atlantic»


Είμαστε περίεργα όντα οι άνθρωποι και συγκινούμαστε βάσει ποσοστώσεων. Σε πλοίο με πάνω από τετρακόσιους πενήντα επιβάτες που καίγεται στη φουρτουνιασμένη θάλασσα, τον ένα χθεσινό νεκρό τον παίρνουμε και με σχετική ανακούφιση. Όταν ο ένας γίνεται πέντε, ζοριζόμαστε κάπως, αλλά πέντε σκοτώνονται και σε τροχαίο. Όταν οι πέντε γίνονται οκτώ, τα πράγματα είναι μεν οριακά, αλλά ακόμη ίσως τηρουμένων των ανολογιών αποδεκτά, γάμησέ τα, αλλά οκ, αποδεκτά.

Συνέχεια