Η αλήθεια (της ανεργίας) πίσω από τους αριθμούς…


Πανηγυρίζει η συγκυβέρνηση για τη μείωση της ανεργίας στο 25,5% το τρίτο τρίμηνο του 2014 από το 27,2% το αντίστοιχο τρίμηνο του 2013. Μάλιστα, παρουσιάζουν την εξέλιξη αυτή ως απόδειξη της επερχόμενης «ανάπτυξης», υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν θα διασαλευτεί η «πολιτική σταθερότητα» της χώρας, κάτι που μόνο η συγκυβέρνηση μπορεί «να εγγυηθεί» και να μας «εξασφαλίσει».

Σήμερα δεν θα μιλήσω για τα εκατομμύρια μικρά και μεγάλα δράματα που κρύβονται πίσω από τους 1.229.400 ανέργους . Θα προσπαθήσω, όμως, να αποδείξω με τη δύναμη των αριθμών, όπως αυτοί καταχωρούνται στους στατιστικούς πίνακες της ΕΛΣΤΑΤ, πόσο αμελητέο είναι το «επίτευγμα» της μνημονιακής συγκυβέρνησης, σε σύγκριση πάντα με το «μέγα πλήθος» των ανέργων, αλλά λαμβάνοντας υπόψη και ορισμένα ακόμη ποιοτικά χαρακτηριστικά της ανεργίας, στα οποία οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης αποφεύγουν να αναφερθούν.

Στο πιο τουριστικό τρίμηνο του έτους, λοιπόν, ο αριθμός των ανέργων μειώθηκε κατά 90.900 άτομα σε σύγκριση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2013, ενώ ο αριθμός των απασχολούμενων αυξήθηκε κατά 50.800 άτομα. Δηλαδή, η αύξηση της απασχόλησης ήταν πολύ μικρότερη από τη μείωση της ανεργίας, καθώς οι νέες θέσεις απασχολούμενων αντιστοιχούν μόλις στο 56% των θέσεων που αφαιρέθηκαν από τις λίστες της ανεργίας.

Συνέχεια

Tαξίδεψε ο μεγάλος της ρόκ και των μπλούζ Τζο Κόκερ…


Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 70 χρονών μετά από πολυετή μάχη με τον καρκίνο των πνευμόνων ο Τζο Κόκερ, όπως επιβεβαίωσε ο ατζέντης του Μπάρι Μαρσαλ.

Ο  μεγάλος της ροκ  γνώρισε τη φήμη το 1968 με τη διασκευή του στο τραγούδι των Beatles «With A Little Help From My Friends» το οποίο και ερμήνευσε μοναδικά τον επόμενο χρόνο στο φεστιβάλ του Γούντστοκ.

Συνέχεια

Για την εξουσιαστική κάστα των δικαστών…


Του Γ. Γ.

«Η Δικαιοσύνη είναι όπως ο ιστός της αράχνης. Τα μικρά τα έντομα τα συλλαμβάνει ενώ τα μεγάλα διαφεύγουν», λέει μια Κινέζικη παροιμία, και το αναρχικό σύνθημα που συναντάμε στους τοίχους είναι πιο χαρακτηριστικό: «Η δικαιοσύνη είναι σαν τα φίδια. Δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους».

Εγώ σαν κομουνιστής το τοποθετώ στην ίσια κατεύθυνση αλλά προσθέτοντας ταξικό πρόσημο. Ζούμε σε ένα καπιταλιστικό καθεστώς. Δεν υπάρχει καμιά διάκριση μεταξύ «νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας», όπως ακούμε να μας λένε, δυστυχώς και άτομα του προοδευτικού χώρου.. Η πραγματικότητα είναι ότι όλες αυτές οι εξουσίες είναι όργανα επιβολής του αστικού κράτους, είναι αλληλένδετα δεμένες μεταξύ τους και θανάσιμοι εχθροί της εργατικής τάξης και όλων των εκμεταλλευόμενων λαϊκών στρωμάτων.

Συνέχεια

Το παιδικό μας δωμάτιο…


room

Κληρονομήσαμε ένα πανέμορφο σπίτι. Ευήλιο, ευάερο, ήσυχο, δίπλα στην θάλασσα.

Στην γειτονιά είχαμε μια πλατεία που μαζευόμασταν για να παίζουμε μπάλα, κυνηγητό, σκατουλάκια και να πίνουμε νερό από το λάστιχο.

Στο παιδικό μας δωμάτιο κατέφθασαν τα λίγα παιχνίδια που ζητήσαμε, βάλαμε τις αφίσες και διαβάσαμε τα βιβλία που θέλαμε.

Στα πάρτι που βρεθήκαμε, χορέψαμε αγκαλιά μήπως και ερωτευτούμε. Τα βράδια λίγο πριν κοιμηθούμε αποφασίζαμε τι θα γίνουμε όταν μεγαλώσουμε κι άλλο. Συνέχεια

Πως να ξεκινήσουμε από την αρχή…


του Slavoj Žižek (Μετάφραση Ελένη Βουγιουκλάκη)

Στο υπέροχο, σύντομο κείμενο «Σημειώσεις ενός Εκδότη» – γραμμένο τον Φεβρουάριο του 1922 όταν οι Μπολσεβίκοι, αφού είχαν κερδίσει τον εμφύλιο ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, έπρεπε να καταφύγουν στη Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΟΠ) και να επιτρέψουν έναν ευρύτερο ρόλο στην οικονομία της αγοράς και την ιδιωτική περιουσία – ο Λένιν χρησιμοποιεί την αναλογία ενός ορειβάτη που υποχωρεί στην πρώτη του προσπάθεια να φτάσει στην κορυφή, για να περιγράψει τι σημαίνει η υποχώρηση σε μία επαναστατική διαδικασία, και πως μπορεί να γίνει χωρίς να προδοθεί οπορτουνιστικά ο σκοπός.

Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο που ανεβαίνει ένα πολύ ψηλό, απότομο και έως τώρα ανεξερεύνητο βουνό. Ας υποθέσουμε ότι έχει ξεπεράσει ανυπέρβλητες δυσκολίες και κινδύνους και ότι έχει καταφέρει να φτάσει ψηλότερα από κάθε άλλον, χωρίς ακόμα να έχει φτάσει στην κορυφή. Βρίσκει τον εαυτό του σε μία κατάσταση, όπου δεν είναι απλά δύσκολο και επικίνδυνο να ακολουθήσει το μονοπάτι που διάλεξε, αλλά πραγματικά αδύνατο.1

Συνέχεια

Προσαρμογή στην εξαθλίωση;


Όσο περνούν οι μήνες, τόσο η κρίση μεταλλάσσεται στο συλλογικό μας φαντασιακό. Αρχικά, ήταν μια έκπληξη για την νανουρισμένη με καταναλωτικούς μύθους, ελληνική κοινωνία. Έπειτα, αποτέλεσε ανησυχία, καθώς άρχισε να πλήττει όλο και μεγαλύτερο τμήμα των πολιτών, που αντιλήφθηκε μια καλπάζουσα μείωση του βιοτικού του επιπέδου.

Στη συνέχεια, η κρίση έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο, που είναι αυτό της εξαθλίωσης και του θρυμματισμού της κοινωνικής συνοχής. Με τον ψυχολογικό καταναγκασμό να προωθείται συνεχώς από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που πιστά στο Νεοφιλελεύθερο δόγμα ρίχνουν τις ευθύνες σε έναν ολόκληρο «τεμπέλη λαό που είχε καλομάθει να ζει με δανεικά και τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσει» (επιχειρήματα που χρησιμοποιούν διάφοροι διάσημοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί) ολόκληρη η χώρα μοιάζει μ’ ένα εργαστήρι κοινωνικών πειραμάτων. Και, όσο περνάει ο καιρός, η πλειοψηφία των συνανθρώπων μας, αντί να αφυπνίζεται, αντί ν’ αμφισβητεί τις καπιταλιστικές αξίες που μετέτρεψαν ολόκληρο τον πλανήτη σε οικονομικό καζίνο, αναζητώντας νέους δρόμους, αρχίζει να προσαρμόζεται, αρχίζει να το συνηθίζει, ενδοβάλλοντας το αίσθημα της αποτυχίας και αποδεχόμενη την κατάσταση ως αναπόφευκτη ή μη αναστρέψιμη (και ανατρέψιμη).

Συνέχεια

Χόρτασες από πρωτοχρονιάτικες ευχές…


Γιατί σήμερα; Γιατί Ρόζα;

«Να σαι άνθρωπος θα πει να ρίξεις τη ζωή σου ολόκληρη στη βαριά ζυγαριά του «πεπρωμένου» όταν πρέπει να γίνει έτσι. Όμως, την ίδια στιγμή, να χαίρεσαι την κάθε ηλιόλουστη μέρα και το κάθε ωραίο περαστικό σύννεφο.»

645756dd64

Μπρόνκε (Πόζεν), φυλακές φρουρίου 28 /12/ 1916

Αγαπημένη μου *Τίλντε,

Σου απαντώ αμέσως στο χριστουγεννιάτικο γράμμα σου, όσο ακόμα ο θυμός μου διατηρείται φρέσκος. Ναι, το γράμμα σου αυτό, και ας είναι τόσο μικρό, με έκανε έξω φρενών. Σε κάθε σου γραμμή μέσα διακρίνω, το πόσο φοβερά ξανάρχισες να επηρεάζεσαι από το περιβάλλον σου. Το κλαψιάρικο ύφος σου, αυτό το αχ! Και βαχ! Για τις «απογοητεύσεις» που δοκιμάσατε, εξ αιτίας άλλων. Αντίς να κοιτάξετε τον ίδιο τον εαυτό σας στον καθρέφτη, για να αντικρύσετε έτσι όλη την ελεεινότητα της ανθρωπότητας στο πιο ταιριαστό της αποτύπωμα! Και το «εμείς» τώρα, εννοεί το στόμα σου την τελματώδη βατραχοπαρέα σου, ενώ όσο ήσουν κοντά μου, άλλοτες, εννοούσε τη δική μου συντροφιά. Στάσου λοιπόν και θα ασχοληθώ και με το «σεις».

Συνέχεια