Jazz n’ Blues: Η ιστορία μιας λαϊκής μουσικής, από τον Αμερικανικό Νότο της σκλαβιάς, στην «απελευθέρωση» της Jazz…


του Βασίλη Χαρισίου Καλλιαντόπουλου

Εισαγωγή

Η μουσική της Jazz και Blues είναι η λαϊκή μουσική που γεννήθηκε στην Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα. Η λαϊκή αυτή μουσική γεννήθηκε στο Αμερικάνικο Νότο από τους αφρικανούς δούλους που είχαν μεταφερθεί και δούλευαν εκεί. Η μουσική αυτή μπόρεσε να κατακτήσει μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα (σε μισό αιώνα περίπου) ολόκληρη την υφήλιο. Ακούστηκε και αγαπήθηκε σε όλο τον κόσμο είτε με την αρχική της μορφή είτε μέσα από τις διάφορες παραλλαγές της καθώς εξελισσόταν, είτε μέσα από τις μουσικές τις οποίες επηρέασε (π.χ. Ροκ). Για την μουσική αυτή κυκλοφόρησαν και κυκλοφορούν ένα σωρό μύθοι και ιστορίες ανάμεσα στους φίλους και στους οπαδούς της, πράγμα που δείχνει ότι πραγματικά πρωτοτύπησε ως μουσική δημιουργία και πραγματικά αγαπήθηκε. Γιατί όταν γεννιούνται μύθοι γύρω από κάτι, τότε σίγουρα αυτό είναι κάτι το σπουδαίο

Συνέχεια

Πρόβατα στην ουρά…


Πρόβατα στην ουρά

Η παρέα στο γραφείο συζητούσε για τα χαράτσια και τις ουρές στις εφορίες. Μίλαγαν όλοι μαζί οργισμένα, η συζήτηση είχε μετατραπεί σ΄ένα βουητό που δεν έβγαζε πουθενά. Όλοι αυτοί οι οργισμένοι είχαν περάσει με τη σειρά τους ένας ένας από κάποια ουρά.

“Εγώ δεν ξέρω από αυτές τις ουρές τους είπα. Γιατί δεν έχω πληρώσει την εφορία και δεν έχω ακίνητο για να ανακατεύομαι με χαράτσια.” Σιωπή… Πως βλέπουμε σε κάτι ταινίες να γίνεται το χάος και ξαφνικά κάποιος πυροβολεί στον αέρα κι απλώνεται μια μουγγαμάρα ξαφνικά, κάτι τέτοιο έγινε.

Γύρισαν όλοι και με κοίταξαν σαν να είχα ανακοινώσει δημοσίως πως το βράδυ κάνω πιάτσα κι εκδίδομαι! Τι εννοείς δεν έχεις πληρώσει; Και τι θα κάνεις. Κι αρχίζει μια δεύτερη επίθεση βαβούρας αυτή τη φορά όλη αφιερωμένη σε μένα. Θα στα πάρουν από το μισθό, θα σου στείλουν το κλητήρα στο σπίτι. Πόσα χρωστάς; Αν είναι πάνω από τόσα θα σε κλείσουν μέσα.

Συνέχεια

Αναξιόπιστη Μνήμη, Αμέριγκο Βεσπούτσι Και Άγριοι Αναρχικοί…


Ίσως να το έχετε παρατηρήσει. Σε κάθε λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες (ή βιβλία ή τραγούδια) όλων των εποχών, ειδικά όταν επιλέγουν μη-επαΐοντες, παρεισφρέουν κάποιες πιο πρόσφατες που σίγουρα δεν είναι αντάξιες των παλιότερων. Έτσι μπορεί να συναντήσεις, δίπλα στο «Πολίτης Κέην» και στο «Κουρδιστό Πορτοκάλι» κάτι σαν το «Ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς».

Υπεύθυνη γι” αυτή την ανισορροπία είναι η ανθρώπινη μνήμη.

Η μνήμη μας είναι επιλεκτική, συναισθηματική και μυθομανής.

1) Μπορεί πολύ εύκολα να θυμηθεί γεγονότα που ποτέ δεν συνέβησαν.

2) Επηρεάζεται, ίσως και να διαμορφώνεται, από το θυμικό μας και την συναισθηματική μας κατάσταση.

3) Επαναφέρει μόνο όσα τη βολεύουν – όσα συνάδουν με τους προσωπικούς μας μύθους.

Συνέχεια

Η κρίση της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Του Ράζμιγκ Κεουσεγιάν( ⃰⃰ )


Ο Κεουσεγιάν, σε μια συζήτηση με τον αντιπροέδρου της Βολιβίας Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, ξεκινά εξετάζοντας για ποιους λόγους η κρίση της εποχής μας, που σε πολλά σημεία μοιάζει με την κρίση του 1930, δεν επέτρεψε στην ιδέα του κοινωνικού μετασχηματισμού –που βρίσκεται σε ρήξη με τον καπιταλισμό– να κερδίσει την κοινή γνώμη και τις εκλογικές διαδικασίες.

Συνέχεια

Οι μεταχουντικές γενιές δεν έχουμε ξαναζήσει τέτοια κατάσταση…


Σκηνή από την ταινία The Truman Show
_____________________________________________
Είναι απίστευτες οι αλλεπάλληλες εκτροπές από τη Συνταγματική νομιμότητα και το Δημοκρατικό Πολίτευμα στις οποίες επιδίδονται τόσο οι εγχώριοι κυβερνώντες όσο και τα μεγάλα αφεντικά της ΕΕ και του παγκόσμιου κυρίαρχου οικονομικού κατεστημένου. Το σκηνικό του 2012 επαναλαμβάνεται αλλά με μεγαλύτερη ένταση και μεγαλύτερο θράσος, καθώς οι κοινωνίες έχουν εθιστεί πλέον στις αντιδημοκρατικές πρακτικές, ή, τουλάχιστον, έτσι δείχνει η σχετική αδράνειά τους.
 –
Μεγαλωμένη μετά τη χούντα, δεν θυμάμαι ποτέ να έχει ξαναϋπάρξει τόσο ολοκληρωτικό καθεστώς, τόσο σε επίπεδο υλικό, οικονομικής επιβολής και συντριπτικής επίθεσης στα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα, όσο και μιντιακής, σε επίπεδο ψυχολογικής και νοητικής επίθεσης, αλλά και θεσμικής εκτροπής πέρα από κάθε όριο αυτής της στοιχειώδους Αστικής Δημοκρατίας.
 –
Η μυρωδιά του χουντικού πνεύματος, των κρατικών στρατών στους δρόμους, των ναζί και φασιστών σε υψηλά κυβερνητικά πόστα, απλώνεται πάνω από ολόκληρη αυτή τη ρημαγμένη χώρα και εμποτίζει τα πάντα.

Συνέχεια

Παλαιστίνη- Ελλάδα – Ισραήλ: Καλάσνικοφ, προπαγάνδα και διπλωματία Ή ένα καλάσνικοφ … πολλά τρυγόνια…


israilpresveia
«Γράφει η Ελένη Μαυρούλη»

Την Παρασκευή τα ξημερώματα 12 Δεκεμβρίου, λίγο μετά τις τρεις το πρωί, και ενώ έβρεχε καταρρακτωδώς, άγνωστοι άνοιξαν πυρ κατά της ισραηλινής πρεσβείας προκαλώντας μικρές υλικές ζημιές, κανέναν τραυματισμό (ηθελημένα όπως εκτιμούν αστυνομικές πηγές) και πολλά, μα πάρα πολλά ερωτηματικά.

Α. Η επίθεση με τα καλάσνικοφ

Το «γιατί» και το «γιατί τώρα» είναι συνήθως τα μεγαλύτερα ερωτήματα που θέτουν τέτοιου είδους ενέργειες.Και συνήθως δεν έχουν ευθεία απάντηση. Το «ποιος» είναι ένα ακόμη ερώτημα, το οποίο, όμως, είθισται να μην απαντάται σχεδόν ποτέ με επαρκή πειστικότητα και κατά συνέπεια οδηγεί μόνο σε εικασίες που τείνουν ενίοτε στη συνωμοσιολογία, λογική που τελικά αποκρύπτει αντί να φωτίζει την πραγματικότητα.  Μια πιο ασφαλής προσέγγιση είναι το «ποιος ωφελείται τελικά;» αλλά η απάντηση αυτή, επί του πρακτέου, δίνεται μόνο μετά από χρόνια.

Ας δούμε όμως λίγο τα επίπεδα της πραγματικότητας. Όσον αφορά στο Παλαιστινιακό, η επίθεση κατά της ισραηλινής πρεσβείας έρχεται σε μια, ίσως, από τις κρισιμότερες περιόδους του. Έρχεται σε μια στιγμή που έχουν σταματήσει κάθε είδους προσπάθειες «διαμεσολάβησης» και συζήτησης μετά από τις αλλεπάλληλες παλινωδίες και προκλήσεις της ισραηλινής πλευράς. Αναμενόμενο για όλους όσοι παρακολουθούν το Παλαιστινιακό δεδομένης της πάγιας τακτικής του Τελ Αβίβ να παρουσιάζει ένα ζήτημα κατοχής ως διένεξη μεταξύ ισότιμων πλευρών, θέτοντας απαιτήσεις προς τους κατεχομένους για να διασφαλίσουν τα αιτήματα του κατακτητή.

Συνέχεια