Μπέρτολτ Μπρέχτ – Άλλαξε τον κόσμο, το’ χει ανάγκη


Mε ποιον δε θα καθόταν ο Δίκαιος
αν ήτανε να βοηθήσει έτσι το Δίκιο;
Ποιο γιατρικό θα ‘ταν πολύ πικρό
για τον ετοιμοθάνατο;
Tι βρωμιά δε θα ‘κανες
τη βρωμιά για να τσακίσεις;

Συνέχεια

Ο Ν. Μαζιώτης για «το δίλημμα των καιρών»


Νέο κείμενο-παρέμβαση είχαμε από το Νίκο Μαζιώτη. Από τις φυλακές Διαβατών επιχειρεί ανάλυση «εφ’ όλης της ύλης» για τα πολιτικοοικονομικά γεγονότα της τελευταίας πενταετίας, και σημειώνει πως «η κυβέρνηση Σαμαρά διανύει την τελευταία περίοδο της εξουσίας της»
Στο κείμενό του που αναρτήθηκε την Παρασκευή στον διαδικτυακό τόπο athens.indymedia.org υπογράφει ως «Νίκος Μαζιώτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα. Φυλακές Διαβατών».
Στον πρόλογο του κειμένου του τονίζει ότι «το δίλημμα των καιρών δεν είναι μνημόνιο ή ΣΥΡΙΖΑ, νεοφιλελευθερισμός ή σοσιαλδημοκρατία αλλά καπιταλισμός ή επανάσταση».
Ο Μαζιώτης επιχειρεί μια ανασκόπηση των γεγονότων από τον Οκτώβριο του 2009 εκφράζοντας θέσεις που όπως τονίζει έχουν κατά καιρούς καταγραφεί σε προκηρύξεις του Επαναστατικού Αγώνα.
Για τις πρόσφατες εξελίξεις επισημαίνει ότι «η κυβέρνηση Σαμαρά βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης. Και αυτό, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία του λαού και της κοινωνίας, δεν πιστεύουν στα ψέματα της κυβέρνησης, γιατί το πρόγραμμα δεν έχει επιτυχία και γιατί είναι πιθανό μέσα στο στημένο κοινοβουλευτικό παιχνίδι του απαξιωμένου πολιτικού συστήματος, με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, να παραδώσουν πολύ πιο πρόωρα απ’ ότι προγραμμάτιζαν τη διαχείριση της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος στον ΣΥΡΙΖΑ».

Συνέχεια

Ταμείο Ανεργίας…


Φωτογραφία: "...Εμείς. Εμείς που μετατρέψαμε τις πόλεις μας σε φυλακές. Τις σχέσεις μας σε φυλακές. Τα σπίτια, τα σχολεία, τους χώρους εργασίας, σε φυλακές. Τις φυλακές...τις αφήσαμε φυλακές. Εμείς που κάναμε την επανάσταση, πολιτική και την τέχνη, ανώδυνη διασκέδαση. Εμείς που γαντζωθήκαμε σε παράλυτες φιλίες, σε πένθιμα πανεπιστήμια, σε γερασμένες νεολαίες, σε κενά από ιδεολογία κόμματα.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> Εμείς. Που κληρονομήσαμε ένα ενιαίο οικόπεδο και το γεμίσαμε από άκρη σ’ άκρη με σύνορα, το χωρίσαμε σε πατρίδες και φυλές, κράτη και έθνη. Που είπαμε τον έγχρωμο, αράπη, τον αλλόθρησκο, βάρβαρο, τον ομοφυλόφιλο, ανώμαλο και τους απομονώσαμε. Εμείς που ταυτίσαμε τον άνεργο με την τεμπελιά και τον – πατάω επί πτωμάτων – γιάπη με την επιτυχία. Που βαφτίσαμε τη φιλοχρήματη πλαστική barbie, γυναίκα και τη φεμινίστρια, ανέραστη. Τους τοκογλύφους, πιστωτικά ιδρύματα, το ξέπλυμα χρημάτων, δωρεά, το ρουσφέτι, εξυπηρέτηση. Τους φασίστες, πατριώτες και τους ονειροπόλους, προδότες. Τους πλούσιους, έξυπνους και τους φτωχούς, περιορισμένων δυνατοτήτων.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> Εμείς που δεν κάναμε έρωτα, αλλά πόλεμο. Εμείς. Που προτιμήσαμε ένα βολικό ψέμα από μια αλήθεια που πονάει. Που εδώ και αιώνες προσποιούμαστε ότι ζούμε..."</p><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> <p>Ταμείο Α(ν)εργίας - Εκδόσεις Γαβριηλίδη

του Νίκου Γκαμαρλιά


«…Εμείς. Εμείς που μετατρέψαμε τις πόλεις μας σε φυλακές. Τις σχέσεις μας σε φυλακές. Τα σπίτια, τα σχολεία, τους χώρους εργασίας, σε φυλακές. Τις φυλακές…τις αφήσαμε φυλακές. Εμείς που κάναμε την επανάσταση, πολιτική και την τέχνη, ανώδυνη διασκέδαση. Εμείς που γαντζωθήκαμε σε παράλυτες φιλίες, σε πένθιμα πανεπιστήμια, σε γερασμένες νεολαίες, σε κενά από ιδεολογία κόμματα.
Εμείς. Που κληρονομήσαμε ένα ενιαίο οικόπεδο και το γεμίσαμε από άκρη σ’ άκρη με σύνορα, το χωρίσαμε σε πατρίδες και φυλές, κράτη και έθνη. Που είπαμε τον έγχρωμο, αράπη, τον αλλόθρησκο, βάρβαρο, τον ομοφυλόφιλο, ανώμαλο και τους απομονώσαμε. Εμείς που ταυτίσαμε τον άνεργο με την τεμπελιά και τον – πατάω επί πτωμάτων – γιάπη με την επιτυχία. Που βαφτίσαμε τη φιλοχρήματη πλαστική barbie, γυναίκα και τη φεμινίστρια, ανέραστη. Τους τοκογλύφους, πιστωτικά ιδρύματα, το ξέπλυμα χρημάτων, δωρεά, το ρουσφέτι, εξυπηρέτηση. Τους φασίστες, πατριώτες και τους ονειροπόλους, προδότες. Τους πλούσιους, έξυπνους και τους φτωχούς, περιορισμένων δυνατοτήτων.
Εμείς που δεν κάναμε έρωτα, αλλά πόλεμο. Εμείς. Που προτιμήσαμε ένα βολικό ψέμα από μια αλήθεια που πονάει. Που εδώ και αιώνες προσποιούμαστε ότι ζούμε…»

Ταμείο Α(ν)εργίας – Εκδόσεις Γαβριηλίδη


Από: Ταμείο Ανεργίας, του Νίκου Γκαμαρλιά

Μαθαίνοντας στη Ventanilla…


Της Ολυμπίας Τριανταφύλλου

Τα μεγάλα ταξίδια απαιτούν πολύ καλό σχεδιασμό. Τα όμορφα ταξίδια χρειάζονται αφορμές. Η αφορμή για να ταξιδέψω  πριν από 2 χρόνια στο Περού  ήταν η συμμετοχή μου στο δυναμικό μιας οργάνωσης που ονομάζεται jovenes de Buenavolutad, η οποία οργανώνει απογευματινές δραστηριότητες για τους εφήβους της Ventanilla, ενός οικισμού στα περίχωρα της Λίμα, με στόχο να τους κρατήσει μακριά από τα ναρκωτικά και τις συμμορίες. Εκεί, για 4 εβδομάδες, συμμετείχα σε προγράμματα  ανακύκλωσης, μαθήματα γεωγραφίας, αγγλικών και χορευτικών επιδείξεων. Η δουλεία μου όμως στη κοινότητα είχε και ένα άλλο σκέλος, αυτό της  παρουσίας  μου σε μια τάξη νηπιαγωγείου, ως βοηθού δασκάλας.

Συνέχεια

Podemos- Η Αριστερά μπορεί να νικήσει…


του Πάμπλο Ιγκλέσιας (μετάφραση Barikat)
Το νεότερο πολιτικό κόμμα της Ισπανίας είναι ταυτόχρονα και το πιο δημοφιλές. Με ρίζες στο κίνημα αγανακτισμένων το 2011 (που ονομάζεται επίσης το κίνημα 15-Μ), το Podemos εμφανίστηκε τον Ιανουάριο ως μια πολιτική κίνηση διανοούμενων. Στις ευρωεκλογές του Μαΐου όπου το κόμμα της Αριστεράς κατέλαβε 8 τοις εκατό των ψήφων. Αυτή τη στιγμή είναι  δεύτερο κόμμα στην Ισπανία  και πρώτο στις δημοσκοπήσεις. Ακόμη και οι Financial Times παραδέχονται ότι, «το νέο κόμμα φαίνεται να είναι σε καλό δρόμο για να συντρίψει το δικομματισμό της Ισπανίας».
Σε συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στις αρχές του 2014 στο Βαγιαδολίδ, της Ισπανίας, ο Γενικός Γραμματέας του Podemos Πάμπλο Ιγκλέσιας διατύπωσε την άποψη ότι η Αριστερά μπορεί να νικήσει. Παρακάτω παραθέτουμε είναι ένα απόσπασμα από την εν λόγω συζήτηση. Η απομαγνητοφώνηση και μετάφραση προετοιμάστηκε για το Jacobin από τον Enrique Diaz-Alvarez.

Συνέχεια

Δύo κόσμοι σε σύγκρουση! Ή πως οι «καλικάντζαροι» βρέθηκαν στην Piazza Duomo του Μιλάνο…


milano5
«Γράφει o Δημήτρης Σεραφής»

Έρχονται τα Χριστούγεννα και σε όλο τον κόσμο στήνονται events που μας εισάγουν στο εορταστικό κλίμα. Πολλοί από εμάς, μεγαλώσαμε με παραμύθια από τους μύθους των καλικαντζάρων που κάθε χρόνο, παραμονή Χριστουγέννων, εμφανίζονται στη γη για να βασανίζουν τους ανθρώπους μέχρι τα Θεοφάνεια. Σύμφωνα με τον μύθο, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου βρίσκονται κρυμμένοι κάτω από τη γη και κόβουν επιμονα το δέντρο που τους στηρίζει, ενώ όταν φτάσουν στο κρίσιμο σημείο, για να μην τους πλακώσει το έδαφος, βγαίνουν στην επιφάνεια με σκοπό να βλάψουν όσους τους αντικρίζουν. Είναι προφανώς ικανοί να χαλάσουν το ειδυλλιακό τοπίο των γιορτών.

«Κατοικία, δικαιώματα κι αξιοπρέπεια. Διώξτε την κλίκα από την πόλη»*

Συνέχεια

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ…


Ο Ν. Ρωμανός διέκοψε την απεργία πείνας μετά την υπερψήφιση της βελτιωτικής τροπολογίας της κυβέρνησης αναφορικά με την φοίτηση των κρατουμένων σπουδαστών στα ΑΕΙ, που έδωσε την ευκαιρία στον υπουργό Δικαιοσύνης, Χ. Αθανασίου να υπογραμμίσει την ομοφωνία που επιτεύχθηκε στη Βουλή γι’ αυτό το θέμα. Βέβαια προχώρησε και στο δια ταύτα, εκφράζοντας την ευχή αυτή η σύνεση που επικράτησε και οδήγησε τη βουλή στην ομόνοια να γίνει «για σπουδαιότερα ζητήματα για τη λειτουργία του πολιτεύματος, όπως η αναθεώρηση του Συντάγματος και η εκλογή του Πρόεδρου της Δημοκρατίας». Την επόμενη μέρα σε οργισμένο σχόλιό του στη ραδιοφωνική του εκπομπή ο Ν. Χατζηνικολάου, που με τους ελιγμούς του στο  θέμα της ενημέρωσης κατάφερε να αποκτήσει κύρος σε πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού, στράφηκε εναντίον των δηλώσεων του  Ν. Ρωμανού διορθώνοντάς τον ότι δεν νίκησε η αναρχία όπως διατείνεται ο νεαρός αναρχικός, αλλά η δημοκρατία και υπογραμμίζοντας ότι  τη συμπαράστασή του στη διάρκεια της απεργίας πείνας αφορούσε τη ζωή του και το δικαίωμά του στη γνώση.

Συνέχεια