Ο Γιούνκερ βοήθησε προσωπικά την Amazon στην φοροαποφυγή…


Μπορεί ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ να δέχτηκε την πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο LUXLEAKS αλλά σύμφωνα με την…
βρετανική εφημερίδα Guadian έκανε κάτι περισσότερο: ενεπλάκη προσωπικά για την διευκόλυνση της Amazon.Ο Πρόεδρος της Κομισιόν μέχρι πριν λίγες ημέρες ισχυριζόταν ότι το σκάνδαλο της νόμιμης φοροαποφυγής του Λουξεμβούργου δεν τον άγγιζε προσωπικά. Το ευρωκοινοβούλιο απέρριψε την πρόταση των ευρωβουλευτών της αριστεράς που κατέθεσαν πρόταση μομφής και ο ίδιος ο Γιούνκερ ζήτησε τον έλεγχο της υπόθεσης, υποστηρίζοντας ότι δεν είχε τίποτα να φοβηθεί.

Ωστόσο σύμφωνα με το πρωτοσέλιδο της βρετανικής εφημερίδας  ο Bob Comfort, πρώην επικεφαλής λογιστής της Amazon ισχυρίζεται τώρα ότι ο Γιούνκερ είχε συνδράμει προσωπικά για την μεταφορά της έδρας του αμερικανικού κολοσσού στο Λουξεμβούργο δρώντας ως «επιχειρηματικός εταίρος» και «βοηθώντας να λυθούν τα προβλήματα».

Πετρέλαιο: Πως η πτώση της τιμής του επηρεάζει το γεωπολιτικό χάρτη


Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ*

Συνήθως όταν γίνεται πόλεμος στην εύφλεκτη περιοχή της Μέσης Ανατολής, οι τιμές του πετρελαίου προσφέρονται για κερδοσκοπία.  Για παράδειγμα οι ισραηλινές εισβολές σε Λίβανο και Λωρίδα της Γάζας, το 2006 και 2008, εκτίναξαν τις διεθνείς τιμές του πετρελαίου στο ρεκόρ των 147 δολαρίων το βαρέλι(Ιούλιος του 2008), καθώς πλήθαιναν τα σενάρια που διέβλεπαν τον κίνδυνο μιας ευρύτερης ανάφλεξης με πιθανή συμμετοχή του Ιράν, λόγω των στενών δεσμών που διατηρούσε το καθεστώς της Τεχεράνης με τις ισλαμικές οργανώσεις Χεζμπολάχ του Λιβάνου και Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας.

Οι τιμές προσγειώθηκαν απότομα μετά την κρίση του 2008, αφού η κατάρρευση της Lehman Brothers και η συνακόλουθη χρηματοπιστωτική κρίση, προκάλεσαν παγκόσμια οικονομική ύφεση και ραγδαία μείωση της ζήτησης για ενέργεια.

Σε αντίθεση με τη δεκαετία του 2000, που τα σενάρια πολέμου και αναταραχής όπου υπήρχε πετρέλαιο, τροφοδοτούσαν την ολοένα και μεγαλύτερη άνοδο των τιμών, η τωρινή γεωπολιτική ρευστότητα στη Μέση Ανατολή με όσα συμβαίνουν κυρίως στη Συρία και το Ιράκ, είχαν αυτή τη φορά αντίστροφο αποτέλεσμα.

Η τιμή του πετρελαίου από εκεί που κυμαίνονταν πάνω από τα 110 δολάρια το βαρέλι τον περασμένο Ιούλιο, έχει φθάσει να υποχωρεί κάτω από τα 70 δολάρια το βαρέλι, έχει δηλαδή υποχωρήσει από το καλοκαίρι σχεδόν 40%.

Συνέχεια

Η Παγκοσμιοποίηση, η Ρωσία και η Αριστερά


images

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Περίληψη: Το άρθρο αυτό εξετάζει τη στάση της Αριστεράς σε σχέση με την παγκοσμιοποίηση και δείχνει γιατί ήταν η θεωρητική αποτυχία της να αντιληφθεί την πραγματική σημασία ενός νέου συστημικού φαινόμενου, αυτού της ανόδου της Υπερεθνικής Επιχείρησης και της συνακόλουθης ανάδυσης της Νέας Διεθνούς Τάξης  της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, καθώς και η συνακόλουθη πολιτική χρεοκοπία της, που αποτέλεσαν τη βασική αιτία της ανόδου της εθνικιστικής δεξιάς στην Ευρώπη. Αυτή η νέα εθνικιστική δεξιά αγκαλιάζεται από τα περισσότερα  θύματα της παγκοσμιοποίησης σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα από την εργατική τάξη που υποστήριζε συνήθως την Αριστερά, ενώ η τελευταία έχει ουσιαστικά αγκαλιάσει όχι μόνο την οικονομική παγκοσμιοποίηση, αλλά και την πολιτική, ιδεολογική και πολιτιστική παγκοσμιοποίηση, έχοντας πλήρως ενσωματωθεί στη Νέα Διεθνή Τάξη.

Η Παγκοσμιοποίηση, σε συνδυασμό με την παράλληλη κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», όρισαν τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ), η οποία έχει εδραιωθεί τα τελευταία περίπου τριάντα χρόνια, ως αποτέλεσμα της Διεθνοποίησης της Οικονομίας της Αγοράς και της παράλληλης κατάρρευσης του πρώην σοβιετικού μπλοκ. Επιπλέον, μπορεί να δειχθεί ότι η παγκοσμιοποίηση της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς, που θεμελιώθηκε στη μαζική επέκταση των Υπερεθνικών Επιχειρήσεων (Πολυεθνικών), μπορεί να είναι μόνο νεοφιλελεύθερη.[1] Με αυτή την έννοια, ο νεοφιλελευθερισμός δεν αντιπροσωπεύει απλά μια αλλαγή πολιτικής ή ένα σατανικό δόγμα (αν όχι μια συνωμοσία!), όπως υποστηρίζει σήμερα το μεγαλύτερο μέρος της Αριστεράς, αλλά μια δομική αλλαγή που σηματοδότησε τη μετάβαση σε μια νέα μορφή νεωτερικότητας η οποία ήταν απαραίτητη για την αποτελεσματική λειτουργία των Πολυεθνικών Επιχειρήσεων.

Εδώ όμως, θα πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ της αντισυστημικής Αριστεράς και της ρεφορμιστικής Αριστεράς. Η πρώτη (κυρίως μαρξιστικής προέλευσης), χαρακτηρίζεται από μια στρατηγική και τακτική που στοχεύουν στην άμεση ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και, ως εκ τούτου, της Διεθνούς Τάξης στο σύνολό της. Από την άλλη, η στρατηγική και τακτική της δεύτερης έχουν άμεσο στόχο την μεταρρύθμιση ή βελτίωση του υπάρχοντος συστήματος, ―έστω και αν η ρητορική τους μπορεί μερικές φορές να αναφέρεται στην τελική αντικατάσταση του καπιταλιστικού συστήματος και της Διεθνούς Τάξης που το στηρίζει.

Συνέχεια

Της ζωής η εκποίηση…


Της ζωής η εκποίηση

Του Μάρκου Δεληγιάννη

Ημέρες του Δεκέμβρη κι η Δύση η χριστιανική, με αυταρέσκεια περίσσια, το δέντρο το παραδοσιακό στολίζει στις ολόφωτες πλατείες. Κι οι ηγέτες, διαγγέλματα συγκινητικά, ετοιμάζουν για να εκφωνήσουν για των ανθρώπων τα δικαιώματα, για δικαιοσύνη, ενώ παράλληλα θα επιδεικνύουν τις προεξέχουσες γαστέρες. Τα πρόσωπά τους έντεχνα θα καλύπτονται πίσω από γραβάτες πλουμιστές κι απαστράπτοντα στολίδια. Τα κακοποιημένα επίθετα και πάλι θα επιστρατευθούν, το έργο το καταστροφικό των εκπροσώπων της νέας τάξης πραγμάτων, να ντύσουν με τους ψεύδους τη χλαμύδα. Λέξεις, δυστυχώς, δεν περισσεύουν για το νέο άνθρωπο που η ανάλγητη πολιτεία τον έσπρωξε στην απεργία πείνας, το μόνο όπλο που του απόμεινε, το δίκαιό του να διεκδικήσει. Ένας νέος άνθρωπος χάνει τη ζωή του κι ύπατοι ασυγκίνητοι, επικαλούνται νόμους και ευαγγέλια. Ένας νέος άνθρωπος οδηγείται στο θάνατο. Μια ζωή χάνεται. Κι οι εκλαμπρότατοι πραίτορες αφήνουν τα γεγονότα να κυλούν στο απευκταίο τέλος. Κι είναι απαθείς, αδιάφοροι, αδάκρυτοι.

Συνέχεια

Εργατικά ηλεκτρονικά μανίκια…


time-recording-sleeves-fraunhofer

Η διοίκηση επιχειρήσεων ελεγχόμενη από το καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής είναι η επιστήμη εκείνη η οποία έχει ως σκοπό και στόχο την ρύθμιση και την διαμόρφωση των χώρων εργασίας και του εργατικού δυναμικού έτσι ώστε να  επιχείρηση να φέρει υπεραξία. Από την άλλη η τεχνολογία είναι ένα ζήτημα το οποίο συχνά αφήνεται να νοηθεί ότι είναι ουδέτερο, ότι είναι μια αποκομμένη δραστηριότητα από την πολιτική ή την οικονομία. Αυτό είναι μια μεγάλη αυταπάτη. Η υπάρχουσα τεχνολογία πάντα ενσωματώνει τις σχέσεις εξουσίας της εκάστοτε κοινωνίας, που αυτή την περίπτωση είναι το ταξικό καπιταλιστικό σύστημα. Η τεχνολογία δηλαδή που παράγεται σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, συνολικά δημιουργείται για την εντατικοποίηση της παραγωγικότητας και την επιβίωση των καπιταλιστών σε ένα σύστημα άναρχης παραγωγής και ανταγωνισμού.

Συνέχεια

Η νίκη του Ρωμανού αφορά κι αυτούς που δεν πήραν είδηση…


Υποχώρηση της κυβέρνησης την τελευταία στιγμή. Σταμάτησε την απεργία πείνας ο Νίκος Ρωμανός. Δημοκρατική συμμαχία έκτακτου χαρακτήρα στη Βουλή από ΣΥΡΙΖΑ – ΚΚΕ – ΔΗΜΑΡ – ΑΝΕΛ – ΠΑΣΟΚ για να σωθεί η ανθρώπινη ζωή. Η Χρυσή Αυγή άνοιξε το βόθρο αποκαλύπτοντας υπόγειες συνεννοήσεις με τη ΝΔ μέχρι χθες. Για νίκη μιλά η πλειοψηφία των υποστηρικτών του δίκαιου αιτήματος.


 

Φωτογραφία του Φώτη Μηλιώνη από την παράσταση Αλεξάνδρεια, υπάρχουν αλήθεια και ψεύδος άραγε

Ο Νίκος Ρωμανός επέλεξε την πιο άτεγκτη μορφή πάλης εντός της οποίας ήταν κατά κάποιον τρόπο εγκλωβισμένος όταν στην κοινωνία δεν φαινόταν να διαμορφώνεται ευνοϊκός συσχετισμός προς το αίτημά του και προς τον πολιτικό του χώρο. Η νίκη του έχει τεράστια σημασία γιατί είναι μία νίκη σε αντίξοες συνθήκες.

Συνέχεια

Το σωφρονιστικό σύστημα της Κούβας:δουλειά και σπουδές – ανοιχτές φυλακές…


cuba

Η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού στάθηκε αφορμή για να μπει στην καθημερινότητά μας η «εκπαιδευτική άδεια» και ίσως να «ταρακούνησε» κιόλας κάποιους (από τους πολλούς) που, απολαμβάνοντας την «ελευθερία» εκτός των φυλακών, ξεχνούν ότι οι φυλακισμένοι είναι άνθρωποι με δικαιώματα μεταξύ των οποίων και η μόρφωση.

Προσπαθώντας να απαξιώσουν την Κουβανική Επανάσταση και τις κατακτήσεις του σοσιαλισμού,του κοινωνικού συστήματος που έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, δεν είναι λίγες οι φωνές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας που απευθύνουν στους κομμουνιστές το προβοκατόρικο «ερώτημα»(συνοδευόμενο συνήθως και από ύφος που δηλώνει απαξίωση): «Θέλετε να γίνουμε Κούβα;». Έχοντας βέβαια την αναγκαία (συγ)κάλυψη από το σύνολο των αστικών ΜΜΕ που επιμελώς αποκρύπτουν την πρωτοπόρα πορεία της Κούβας σε τομείς όπως πχ η υγεία και η παιδεία, που θα ζήλευαν πολλές ευρωπαϊκές «προηγμένες» χώρες, μεταξύ τους και η Ελλάδα. Έχει ενδιαφέρον λοιπόν να γνωρίσουμε μερικά στοιχεία για το σωφρονιστικό σύστημα της Κούβας.

Συνέχεια